บทที่ 3283: การหลอมสมบัติโดยใช้วิญญาณคนเป็น

เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินเดินไปข้างหน้าตลอดทาง

ทั้งคู่ระมัดระวังอย่างยิ่ง เลือกเดินแต่ที่ลับตาคน เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น

“ไอ้ตัวแสบ ข้างหน้ามีคน”

จางเหมยเจินเหรินหยุดเท้าลงกะทันหัน ชี้ไปยังเงาดำรางเลือนราวภูตผีอยู่ไกลลิบ แล้วส่งเสียงลับบอกเย่ชิว

เย่ชิวเงยหน้ามองไป เห็นห่างออกไปราวร้อยจั้ง มีคนผู้หนึ่งห่มคลุมทั้งร่างด้วยเสื้อคลุมสีดำสนิท เวลาเดินราวกับไร้น้ำหนัก ไม่เกิดเสียงแม้แต่น้อย แต่ละก้าวล้วนเหยียบลงบนเงามืดที่สุดพอดี

หากไม่ใช่เพราะเขากับจางเหมยเจินเหรินพลังบำเพ็ญเพียรล้ำลึก เกรงว่าคงไม่อาจจับได้เลยว่ามีคนเช่นนี้อยู่

ดวงตาเย่ชิวหรี่ลง ส่งเสียงลับว่า “เขาคือทายาทสำนักกุ่ยมิน หยินจิ่วโยว ตั้งแต่แรกก็ซ่อนตัวอยู่ในความมืดตลอด”

“ที่แท้เป็นมันนี่เอง!” จางเหมยเจินเหรินเบ้ปากพูด “คนของกุ่ยมินแต่ไหนแต่ไรมาเล่ห์เหลี่ยมลึก คอยทำแต่เรื่องลอบกัดขโมยไก่ตีได้หมา ดูท่าทางเจ้าหนูนี่ลับ ๆ ล่อ ๆ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องดีแน่”

แววคมกริบวาบขึ้นในดวงตาเย่ชิว “เหล่าโต้วซี เราตามไปดูหน่อย”

ทั้งสองเก็บซ่อนพลังชีวิตของตนเอง ไล่ตามหยินจิ่วโยวห่าง ๆ อยู่ด้านหลัง

ทันใดนั้น ด้านหน้าก็มีเสียงดังแว่วมาถึง

ไม่นานนัก ก็เห็นกลุ่มผู้ฝึกบำเพ็ญห้าคนเดินตรงมาทางนี้ ผู้นำเป็นชายชราผมหงอกขาวทั้งศีรษะ พลังบำเพ็ญเพียรทะลุถึงขอบเขตนักบุญแล้ว

ร่างของหยินจิ่วโยวชะงัก เขาขดตัวอยู่หลังโขดหินก้อนมหึมาดุจงูพิษ ปลายนิ้วซีดขาวยื่นโผล่ออกมาจากใต้เสื้อคลุม ปลายนิ้วมีพลังมืดวนเวียนน่าพรั่นพรึง

“ดูท่าหมอนี่จะลงมือแล้ว”

เย่ชิวฉุดแขนจางเหมยเจินเหรินแอบหลบเข้าไปในความมืด

แล้วก็เป็นดังว่า กลุ่มผู้ฝึกบำเพ็ญห้าคนนั้นหาได้รู้สึกผิดปกติไม่ เดินเข้าไปเรื่อย ๆ กระทั่งพวกเขาเดินผ่านโขดหินในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หยินจิ่วโยวก็กระโจนออกมาทันที

“ฟุ่บ!”

พลังมืดห้าสายพุ่งพรวดออกไปดุจอสรพิษ ความเร็วดุจสายฟ้า ผู้ฝึกบำเพ็ญธรรมดาสี่คนยังไม่ทันมีโอกาสกรีดร้อง ร่างกายก็ระเบิดแตกเหมือนเครื่องถ้วยเคลือบแตกเป็นเสี่ยง กลายเป็นหมอกโลหิตกระจาย

ชายชรานักบุญผู้นั้นกลับตอบสนองไวอย่างยิ่ง รีบควักกระจกทองแดงโบราณออกมาบูชาในฉับพลัน หวังจะใช้ต้านการจู่โจมกะทันหันนี้

“เฮะ ๆ ๆ ……”

หยินจิ่วโยวหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก มือทั้งห้ากำคว้า พลังมืดพลันรวมตัวกลายเป็นกรงเล็บปีศาจมหึมา ฉีกแสงสีเขียวแตกกระจุย ก่อนจะคว้าหัวของชายชราไว้ในกำมืออย่างง่ายดาย

“เจ้าคือคนของกุ่ยมิน…” ชายชราตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ยังพูดไม่ทันจบ หยินจิ่วโยวก็สะบัดข้อมือ

“กร๊อบ!”

กระหม่อมศีระของชายชราถูกงัดออกทั้งเป็น วิญญาณแท้ถูกฉุดกระชากออกมาอย่างดุร้าย

“ปล่อยข้า!” วิญญาณแท้ของชายชราใบหน้าเหยเกคำรามลั่น

ทว่าหยินจิ่วโยวทำราวกับไม่ได้ยิน เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปาก จากนั้นก็ล้วงของชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

นั่นคือธงผืนเล็กสีดำสนิททั้งผืน บนผืนธงเต็มไปด้วยใบหน้าคนนับไม่ถ้วนเบียดเสียดกัน แต่ละใบหน้าล้วนเหมือนกำลังกรีดร้องโดยไร้เสียง น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

เมื่อหยินจิ่วโยวกระตุ้นพลังเวทย์ ธงผืนนั้นเพียงชั่วพริบตาก็ขยายใหญ่ราวหนึ่งจั้ง ผืนธงพลิ้วไหวราวกับสิ่งมีชีวิตกำลังไหวตัว

“ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของธงพันวิญญาณของข้า เจ้าควรจะรู้สึกภูมิใจต่างหาก” หยินจิ่วโยวยิ้มกว้าง ใช้มือกดวิญญาณแท้ของชายชราลงไปบนผืนธง

วินาทีถัดมา ผืนธงก็ปรากฏปากยักษ์อ้ากว้างฉับพลัน กลืนวิญญาณแท้ของชายชราเข้าไปทั้งดวง

“อ๊ากกก!”

ทันใดนั้น ธงพันวิญญาณสั่นสะเทือนรุนแรง พลังมืดปะทุสูงทะลัก ผืนธงเพิ่มใบหน้าบิดเบี้ยวใบใหม่ขึ้นมาอีกหนึ่งใบ

จางเหมยเจินเหรินมองจนต้องสูดลมหายใจเย็นวาบ “ไอ้สารเลวนี่ ถึงกับใช้การหลอมสมบัติโดยใช้วิญญาณคนเป็นกับวิญญาณแท้ของคนมีชีวิต สุดจะอำมหิต!”

เย่ชิวว่า “ข้าเคยได้ยินมาว่า กุ่ยมินมีของวิเศษทางเวทมนตร์ประจำสำนักชิ้นหนึ่ง เป็นอาวุธชั่วร้าย เรียกว่า ‘ธงหมื่นวิญญาณ’”

“ธงผืนนั้นต้องใช้วิญญาณแท้ของผู้ฝึกบำเพ็ญเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดวงหลอมบูชา แต่ละวิญญาณแท้ที่ถูกกลืนกินเข้าไป อานุภาพของมันก็จะแกร่งกล้าขึ้นหนึ่งส่วน”