บทที่ 3285: กล้วยไม้จันทร์ดำเก้าหัวใจ

หยินจิ่วโยวใช้สองมือที่สั่นเทาโอบกอดธงพันวิญญาณที่กลายเป็นเศษผ้า ปลายปากบิดเบี้ยวจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นใบหน้าคน

ของวิเศษทางเวทมนตร์ที่ติดตามเขามาหลายปี เวลานี้กลับไม่ต่างอะไรจากผ้าขี้ริ้วที่ถูกแมลงกัดกินพรุนไปทั่ว แค่แตะเบา ๆ ก็พร้อมจะแตกสลาย

“หลวง! โป๋! ซา!”

หยินจิ่วโยวแทบจะเค้นสามคำนี้ลอดไรฟันออกมา เสียงแหบพร่าราวกับเสียงดวงวิญญาณร้ายร้องโหยหวน

“พรวด——”

เขาพ่นเลือดสดออกมาอีกคำโต

“ไอ้คนแซ่หลวง ข้าจะลอกวิญญาณเจ้ามาหลอม ขังให้เจ้าไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!”

หยินจิ่วโยวเงยหน้าคำรามเกรี้ยวกราด กลิ่นอายปีศาจรอบกายปั่นป่วนพลุ่งพล่าน พืชพรรณโดยรอบเหี่ยวเฉาย่อยยับในพริบตา

จากนั้น เขาก็กระแทกธงพันวิญญาณลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะยกเท้าขวาขึ้นเหยียบลงไปสุดแรง

“ตูม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น พื้นดินถูกเหยียบจนยุบเป็นหลุมลึก

ธงพันวิญญาณที่เดิมทีก็ฉีกขาดยับเยิน พอโดนเหยียบซ้ำเข้าไปทีนี้ก็แหลกสลายกลายเป็นผงดำ ลอยปลิวไปตามสายลม ราวกับกำลังทำพิธีศพอันแสนโศกเศร้าให้ของวิเศษชิ้นนี้

ดวงตาของหยินจิ่วโยวแดงฉาน ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นควันดำพุ่งทะยานไปในทิศทางที่ “หลวงโป๋ซา” หลบหนีไปอย่างรวดเร็ว

ทว่า พอไล่ตามออกไปได้หลายลี้ กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคนสักครึ่งเงา

“อ๊าก——”

หยินจิ่วโยวคำรามด้วยความเดือดดาล “หลวงโป๋ซา แกหนีไม่รอดหรอก!”

“ต่อให้ต้องขุดดินลงไปสามฉื่อ ข้าก็จะลากตัวแกออกมาให้ได้!”

หยินจิ่วโยวกัดฟันแน่น สาบานเสียงเย็น “ข้าจะทำให้แกเสียใจที่โผล่มาอยู่บนโลกใบนี้!”

……

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

เย่ชิวกลับมาถึงจุดเดิมอย่างเงียบกริบตั้งนานแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้กระต่ายน้อย เจ้ากลนี้โหดใช้ได้เลยนะ” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด เอ่ยว่า “ไอ้หยินจิ่วโยวนั่นโมโหจนกระอักเลือดแล้วมั้ง”

เย่ชิวเสียงเย็น “ก็แค่สั่งสอนมันเล็กน้อยเท่านั้นเอง ใช้วิญญาณแท้ของคนเป็นมาหลอมของวิเศษทางเวทมนตร์ แบบนั้นฟ้าดินยังไม่ยอมรับ”

“งานนี้ไอ้หนุ่มหลวงโป๋ซาคงซวยหนักเลยล่ะ!” จางเหมยเจินเหรินทำตากรุ้มกริ่มพลางว่า “ก่อนอื่นก็ฆ่าสาวใช้ของฉางเซิงซื่อเจีย แถมยังแย่งเห็ดหลิงจือเจ็ดสีไป แล้วก็ไปกวนตีนผู้สืบทอดสำนักกระบี่ ชิงหินหัวใจดาบมา ตอนนี้ยังเล่นซ้ำ ทำลายสมบัติของหยินจิ่วโยวเข้าให้อีก”

“สามยอดฝีมือจักรพรรดิระดับรองพร้อมใจกันจะฆ่าเขา เชอะ ๆ แค่คิดก็มันแล้ว”

ดวงตาเย่ชิวแวบผ่านด้วยประกายเย็นชา “ในเมื่อเขากล้าปลอมตัวเป็นข้าไปฆ่าคน ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่ตามมาให้ดี”

จางเหมยเจินเหรินพลันเก็บรอยยิ้ม สีหน้าจริงจังขึ้น ถามว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ว่าแต่เมื่อกี้เจ้าใช้กระบวนท่าอะไรน่ะ? ถึงได้ทำลายสมบัติจักรพรรดิระดับรองไปทั้งชิ้นแบบเงียบ ๆ ไม่มีแม้แต่คลื่นพลังสักระลอก?”

เย่ชิวว่า “พลังเดียวสยบหมื่นเวทย์”

พลังของเขานั้นแตะถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิตั้งนานแล้ว การทำลายของวิเศษทางเวทมนตร์หนึ่งชิ้น สำหรับเขาเป็นเรื่องง่ายดาย

“ไปเถอะ ละครสนุกเพิ่งเริ่มเอง” เย่ชิวพูดจบก็เดินจากไปข้างหน้า

จางเหมยเจินเหรินรีบจ้ำตามติด ปากยังพึมพำไม่หยุด “ถ้าหลวงโป๋ซารู้ว่าตัวเองโดนยัดข้อหาไว้เต็มหลังแบบไม่รู้เรื่อง ไม่รู้จะโมโหจนสลบคาที่เลยไหม……”

……

พื้นที่ภายในสุสานจักรพรรดิกว้างใหญ่ไพศาล

ห่างออกไปหนึ่งร้อยลี้

ในหุบเขาเงียบสงบแห่งหนึ่ง

หวังมี่นำหญิงชราสองคนค่อย ๆ เดินลึกเข้าไป

พลังวิญญาณในหุบเขาแห่งนี้หนาแน่นอย่างยิ่ง แทบจะจับต้องได้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับแดนสุขาวดี

“คุณหนู ข้างหน้าดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเจ้าค่ะ” หญิงชราคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกะทันหัน

หวังมี่ตอบเสียงเรียบ “ไปดู”

ทั้งสามเร่งฝีเท้าอีกเล็กน้อย ไม่นานก็ถึงริมลำธารสายหนึ่งที่ใสแจ๋ว

เพียงเห็นก็พบว่า กลางลำธารนั้นมีดอกไม้ประหลาดต้นหนึ่งกำลังผลิบาน กลีบดอกงดงามดุจเจ้าแม่หยกชั้นเลิศสลักขึ้นมา เกสรดอกไม้ส่องแสงสีรุ้งระยับเรืองรองทั้งดอกใสกระจ่าง