บทที่ 3287: ทั่วหล้าล้วนคือศัตรู

“หลวงโป๋ซา!”

หวังมี่กัดฟันแน่น ใบหน้าเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง นางมองไปยังทิศที่หลวงโป๋ซาหายตัวไป แววตาเอ่อท่วมด้วยจิตสังสารโหดเหี้ยมไม่รู้จบ

“คุณหนู ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หญิงชราผู้นั้นโซเซพุ่งเข้ามา เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

“ไม่เป็นไร” หวังมี่เอ่ยจบก็ยกมือซ้ายขึ้นมา ชั้นน้ำแข็งบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนข้อมือ

ชั่วพริบตา ฝ่ามือข้างนั้นก็ขึ้นใหม่สมบูรณ์

ตุบ!

หญิงชรารีบทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น พูดเสียงสั่นว่า “คุณหนู หากมิใช่เพราะบ่าว หลวงโป๋ซาก็คงไม่หนีไปได้ กล้วยไม้จันทร์ดำเก้าหัวใจก็คงไม่ถูกเขาทำลาย ที่แท้ก็เป็นเพราะบ่าวไร้ความสามารถทั้งนั้น ขอคุณหนูลงโทษบ่าวเถิด”

หวังมี่เอื้อมมือพยุงหญิงชราขึ้น พลางกล่าวว่า “เรื่องนี้โทษเจ้าไม่ได้หรอก เป็นหลวงโป๋ซานั่นแหละที่เจ้าเล่ห์เกินไป”

นางพูดจบ ก็เดินช้า ๆ ไปยืนต่อหน้าศพหญิงชราที่ถูกหลวงโป๋ซาตบจนหัวแหลก เลื่อนสายตามองร่างเย็นเฉียบบนพื้น ความโศกเศร้าหนาทึบผุดขึ้นในดวงตา

“ลี่โปโปเลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่เล็ก หากไม่ตามข้ามาสุสานจักรพรรดิ ก็ไม่มีวันต้องมาตายด้วยน้ำมือหลวงโป๋ซาเช่นนี้ เป็นข้าที่ทำให้ท่านต้องตาย”

หวังมี่ค่อย ๆ ทรุดตัวลง นางยื่นฝ่ามือแตะลูบไปบนร่างอันเย็นเยียบของหญิงชรา ช่วยจัดเสื้อผ้าให้อย่างเรียบร้อย

“ลี่โปโป วางใจเถอะ ข้าจะต้องฆ่าหลวงโป๋ซาให้ได้ ชำระแค้นแทนท่านแน่นอน”

“คุณหนู…” หญิงชราที่เหลือรอดเพียงคนเดียวสะอื้นฮัก จนเอ่ยอะไรไม่ออก

หวังมี่ยืนขึ้น สั่งหญิงชราว่า “จัดการร่างของลี่โปโปให้ดี เราจะพาท่านกลับบ้าน”

“เจ้าค่ะ” หญิงชราเช็ดน้ำตา กำลังจะลงมือ ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป “คุณหนู มีคนมา!”

“ข้ารู้” หวังมี่เอ่ยเสียงเรียบ

อีกไม่นาน เกี้ยวหรูหราหลังหนึ่งก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า

กู้ฉางเซิงนั่งอยู่ในเกี้ยว สีหน้าเคร่งขรึม สาวใช้ทั้งหกช่วยกันหามเกี้ยว

ถัดจากนั้นไม่นาน หลิงหูเหย่กับหยินจิ่วโยวก็ทยอยมาถึง

กู้ฉางเซิงเห็นศพลี่โปโปบนพื้นเข้าแต่ไกล ก็ตกใจวูบ ตามด้วยเห็นสีหน้าหวังมี่ไม่สู้ดี จึงรู้ได้ทันทีว่าที่นี่ต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแน่

ฟึ่บ!

เขาก้าวเดียวก็มาถึงตรงหน้าหวังมี่ ถามอย่างเป็นห่วงว่า “คุณหนูหวัง เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

หวังมี่ตอบเย็นชา “ไม่มีอะไร ก็แค่เจอคนชั่วสันดานลึกคนหนึ่งเท่านั้น ไว้ข้าเจอเขาอีกครั้ง จะต้องฆ่าให้ได้”

นางเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “จริงสิ คนผู้นั้นก็คือคนที่ภายนอกแอบอ้างชื่อเย่ฉางเซิง”

“เขาบอกว่าตนเองชื่อหลวงโป๋ซา พวกเจ้าพอเคยได้ยินชื่อนี้บ้างไหม?”

หลวงโป๋ซา!

ทันทีที่เอ่ยสามคำนี้ บรรยากาศทั้งลานก็ขึงตึงขึ้นมาทันใด

กู้ฉางเซิง หลิงหูเหย่ และหยินจิ่วโยว ต่างปล่อยจิตสังหารเย็นเยียบออกมาพร้อมกัน สีหน้ามืดดำอย่างน่ากลัว

หวังมี่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจว่า “พวกเจ้าพากันเป็นอะไรไป?”

“ไม่คิดเลยว่าเจ้าก็เจอหลวงโป๋ซาเหมือนกัน” กู้ฉางเซิงกัดฟันพูด “ระหว่างทางข้าไปเจอเห็ดหลิงจือเจ็ดสีที่ใกล้จะสุกสมบูรณ์ จึงให้สาวใช้ทั้งหกเฝ้าอยู่ รอเวลาเก็บ”

“ใครจะรู้ อยู่ ๆ หลวงโป๋ซาก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ฆ่าสาวใช้ของข้าตายเรียบ แถมยังแย่งเห็ดหลิงจือเจ็ดสีไป”

“ไม่เพียงเท่านั้น เขายังกล้าพูดจาโอหังว่าจะทำลายฉางเซิงซื่อเจียของพวกเราให้สิ้น!”

หลิงหูเหย่ฮึดฮัดในลำคอ ก่อนพูดต่อว่า “ข้าก็อุตส่าห์ฝ่าค่ายกลกระบี่แห่งหนึ่งมาอย่างยากลำบาก เพิ่งจะพบหินหัวใจดาบ พอจะได้มาอยู่แล้วแท้ ๆ ไม่คาดเลยว่าจะถูกเจ้าหลวงโป๋ซาขโมยจังหวะ ลอบโจมตีแล้วแย่งเอาไป…”

กร๊อบ!

อยู่ ๆ พื้นใต้เท้าของหยินจิ่วโยวก็แตกร้าวขึ้นมา