บทที่ 3290: ดินแดนมรดกจักรพรรดิ (ตอนล่าง)

หลังจากกึ่งจักรพรรดิทั้งสี่เข้าสู่ถ้ำภูเขาไปแล้ว แต่ละคนก็เผชิญปัญหาต่างกันไป ในเวลาเดียวกัน นอกยอดเขาหินยังมีผู้ฝึกบำเพ็ญนับร้อยคนรวมตัวกันอยู่ที่เดิม

พวกเขาเงยหน้ามองถ้ำภูเขาที่แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องกระพริบอยู่ไม่ไกล ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยทั้งความลังเลและความโลภ

“กู้ฉางเซิงพวกเขาเข้าไปตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย” เฒ่าเสื้อคลุมสีเทาคนหนึ่งเอ่ยเสียงต่ำ “หรือว่าข้างในถ้ำปลอดภัยแล้ว?”

“ข้าว่ามีสิทธิ์เป็นไปได้นะ” ผู้ฝึกบำเพ็ญหนุ่มที่ยืนข้าง ๆ รีบผงกหัวเสริม “พลังบำเพ็ญเพียรของกู้ฉางเซิงพวกเขาแข็งแกร่งขนาดนั้น บางทีอาจกวาดล้างอุปสรรคในถ้ำหมดแล้วก็ได้”

“งั้น…พวกเราเข้าไปลองดูกันไหม?” มีคนหนึ่งลองเสนอขึ้นมา

ทันใดนั้น กลุ่มคนก็เริ่มฮือฮา หลายคนในดวงตาวาววับ เต็มไปด้วยความอยากลองเสี่ยง

แม้จะรู้อยู่ว่าในเมื่อมีพวกกู้ฉางเซิงอยู่ โอกาสที่พวกเขาจะได้มรดกจักรพรรดิก็น้อยนิด ทว่า…ถ้าเผื่อฟลุกล่ะ?

มนุษย์ ล้วนมีใจคิดจะเสี่ยงดวงกันทั้งนั้น

ก็เหมือนซื้อหวยนั่นแหละ เผื่อถูกรางวัลเข้าซักงวดล่ะ?

ตอนนี้ผู้ฝึกบำเพ็ญเหล่านี้ก็คิดแบบเดียวกัน ถ้าบังเอิญดวงดี ได้มรดกจักรพรรดิขึ้นมา ไม่เท่ากับทะยานสู่ฟ้าในชั่วคืน กลายเป็นชื่อกระฉ่อนเลื่องลือไปทั่วหรืออย่างไร?

แต่พอคิดถึงเหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญที่ถูกโยนเข้าถ้ำไปก่อนหน้าแล้วตายอย่างอนาถ พวกเขาก็ลังเลอีกครั้ง ก้าวไม่ออก

“ความมั่งคั่งต้องคว้ามาจากหัวเสี่ยงภัย!”

ชายร่างยักษ์หน้าตาดุดันคนหนึ่งจู่ ๆ ก็คำรามลั่น “ข้าบำเพ็ญมาได้ตั้งสองพันแปดร้อยปี เพิ่งจะฝ่ามาถึงขอบเขตนักบุญ วันนี้จะขอเสี่ยงสักตั้ง!”

พูดจบ เขาก็ถีบเท้าพุ่งตัว ทะยานเข้าไปในถ้ำภูเขาที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

ทุกคนกลั้นหายใจรอดู

สิบวินาที…ยี่สิบวินาที…สามสิบวินาที…

ห้านาทีผ่านไป

ในถ้ำยังคงเงียบกริบไร้เสียง

“ไม่เป็นไร! เขาไม่เป็นไรจริง ๆ!” มีคนอุทานขึ้นมา

ประโยคนั้นราวกับเปิดประตูน้ำ ผู้ฝึกบำเพ็ญนับสิบคนแย่งกันพุ่งเข้าหาถ้ำแต่ละแห่ง ในชั่วพริบตา ผู้คนกว่าร้อยที่เหลือก็กรูกันมุดเข้าไปในถ้ำภูเขาหมด

ทว่า เพียงครู่สั้น ๆ เท่านั้นเอง

“อ๊าก——”

“ช่วยด้วย!”

“ไม่นะ——”

จู่ ๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ระเบิดดังออกมาจากถ้ำภูเขาทุกแห่ง ไล่เรียงต่อเนื่องกันไม่ขาดสาย

น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ มีถ้ำบางแห่งเริ่มมีเลือดสด ๆ ซึมไหลออกมาเป็นสาย จากปากถ้ำไหลรินลงมาอย่างเชื่องช้า ภาพที่เห็นชวนสยดสยองถึงขีดสุด

“ตูม!”

จู่ ๆ เงาแดงสายหนึ่งก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า ตกกระแทกพื้นโล่งหน้ายอดเขาหิน

ผู้มาใหม่สวมอาภรณ์สีแดงสดทั้งตัว ผมยาวถูกรวบเกล้าสูง ที่ขมับปักดอกไม้สีแดงสดดอกเล็กอย่างอวดโฉม ใบหน้าถูกทาแป้งหนาเตอะ ริมฝีปากทาสีแดงฉ่ำจัดจ้าน ดูแล้วไม่ชายไม่หญิง พิลึกพิลั่นผิดธรรมชาติ

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือหลวงโป๋ซา!

“จึ๊ จึ๊ จึ๊…”

เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องที่ดังจากในถ้ำไม่ขาดสาย หลวงโป๋ซายกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ เสียงแหลมเล็กแสบแก้วหู “พวกมดปลวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าคิดอยากได้มรดกจักรพรรดิ พวกแกไม่ตายแล้วใครจะตายกันล่ะ?”

คำพูดเพิ่งจะขาดเสียง เงาร่างหนึ่งที่ทั่วตัวอาบไปด้วยเลือดก็คลานตะกุยออกมาจากถ้ำแห่งหนึ่งอย่างทุลักทุเล

เป็นชายร่างยักษ์ขอบเขตนักบุญคนนั้นเอง

ในยามนี้ ชายร่างยักษ์ผู้นั้น ไหนเลยจะเหลือเค้าโครงความฮึกเหิมเมื่อครู่อยู่

แขนขวาถูกตัดขาดตั้งแต่หัวไหล่ หน้าอกมีรูเลือดขนาดเท่าปากชาม มองเห็นหัวใจที่ยังเต้นตุบ ๆ อยู่รำไร

“ข้างในมีอะไร?” หลวงโป๋ซาถาม

“ข้างใน…ข้างใน…” ชายร่างยักษ์พยายามยกมือซ้ายขึ้นอย่างยากลำบาก ชี้ไปยังปากถ้ำ “มี…”

คำพูดยังไม่ทันสิ้น สายพลังมืดเส้นหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากในถ้ำ พันข้อเท้าของเขาไว้แล้วกระชากลากหายกลับเข้าไปอย่างรุนแรง

ตรงปากถ้ำ เหลือทิ้งไว้เพียงรอยเล็บห้ารอยที่ลึกจมลงไปในพื้น เผยให้เห็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของเขา

“ขยะ!”

หลวงโป๋ซาสบถออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็ส่ายเอวคอดพลิ้ว เดินทอดน่องไปมาหน้ายอดเขาหิน สายตากวาดวนอยู่บนถ้ำที่มีเลือดซึมออกมาไม่หยุด