บทที่ 3291: สัตว์พิทักษ์สุสาน!

หลวงโป๋ซาจ้องมองกล่องไม้ในมือ ดวงตาหรี่แคบลง ลมหายใจถี่กระชั้น เขาก้าวพุ่งไปข้างหน้า คว้ากล่องไม้นั้นมากำไว้แน่นในฝ่ามือทันที

เขารีบเปิดออกแทบไม่ทันใจ พบว่าข้างในมันวางอยู่คือหนังสือตำราลับเก่าเหลืองหนึ่งเล่ม

“มรดกจักรพรรดิจริง ๆ ด้วย”

หลวงโป๋ซาตื่นเต้นจนร่างทั้งร่างสั่นเทา รีบหยิบตำราลับออกมาเปิดดู เห็นบนหน้ากระดาษมีตัวอักษรอยู่เพียงหนึ่งบรรทัด

“โลภมาก ไม่ได้หรอก? มีแต่ตายสถานเดียว!”

หลวงโป๋ซาชะงักไป

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

ทันใดนั้นเอง พื้นดินก็แตกแยกออก เปลี่ยนเป็นหลุมดำลึกไม่เห็นก้นผุดขึ้นมา

หลวงโป๋ซาแทบไม่มีเวลาจะตั้งตัว ร่างก็ร่วงตกสู่ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด…

“ตึง!”

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร หลวงโป๋ซาก็ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง กระดูกทั้งตัวเหมือนจะแตกกระจาย

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า ตอนนี้เขาอยู่ในขอบเขต quasi-จักรพรรดิ ร่างกายแข็งแกร่งผิดมนุษย์ แต่ยังรู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้ แสดงว่าหลุมลึกนี่ลึกจนน่ากลัวจริง ๆ

เขากัดฟัน ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล สติที่เคยคลุ้มคลั่งเมื่อครู่ค่อย ๆ คืนกลับมา

“เพียะ!”

หลวงโป๋ซาตบหน้าตัวเองสุดแรง ด่าลั่นว่า “ให้ตายสิ มรดกจักรพรรดิจะได้มาง่าย ๆ ได้ยังไงกันล่ะ! ข้านี่แหละประมาทเกินไป!”

จากนั้นเขาก็มองไปรอบด้าน พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องหินปิดทึบมิดชิดแห่งหนึ่ง

ห้องหินนี้กว้างใหญ่ ผนังทั้งสี่ด้านเรียบลื่นดุจกระจก ไม่อาจมองเห็นแม้แต่ช่องว่างสักรอยเดียว

เหนือศีรษะขึ้นไป หลุมดำที่เขาร่วงตกลงมาก่อนหน้านี้ได้หายไปไร้ร่องรอยแล้ว

“ในเมื่อหลอกล่อข้ามาที่นี่ได้ ก็ต้องมีทางออกอยู่แน่”

ในดวงตาหลวงโป๋ซาฉายแววเหี้ยมเกรียม แอบคิดในใจว่า “ไม่ว่าจะยังไง ข้าก็ต้องได้มรดกจักรพรรดิมาให้จงได้!”

“มีแค่นั้นแหละ ข้าถึงจะได้ฆ่าไอ้สารเลวนั่น เย่ฉางเซิง…”

ร่างทั้งร่างของหลวงโป๋ซาชะงักค้าง

เพราะเขาพึ่งเห็นว่า ห่างไปข้างหน้าประมาณสิบจั้ง มีสัตว์หินยักษ์สองตัวยืนตั้งตระหง่านอยู่

สัตว์หินสองตัวยังคงรูปคล้ายกิเลนเทพ แต่กลับมีเศียรเป็นมังกร ทั้งตัวดำสนิทดุจหมึกฉาบ เงาวับเย็นเยียบแลบวาบอยู่บนผิวหิน

แต่ละตัวยืนสูงถึงเจ็ดจั้ง สี่ขาใหญ่โตดั่งเสาเล็ก ๆ กรงเล็บแหลมฝังลึกลงไปในพื้นดิน

ที่น่าขนลุกที่สุดคือ ดวงตาของมัน ทั้งที่เป็นเพียงหินสลัก แต่กลับให้ความรู้สึกว่าพร้อมจะกลอกกลิ้งขึ้นมาทุกเมื่อ

“นี่มัน…สัตว์พิทักษ์สุสาน!”

หลวงโป๋ซาไม่เพียงไม่ตกใจ กลับรู้สึกดีใจเสียด้วยซ้ำ

เพราะโดยปกติแล้ว ต้องเป็นสุสานใหญ่ระดับสุดยอดเท่านั้น ถึงจะมีสัตว์พิทักษ์สุสานปรากฏตัว

สัตว์พิทักษ์สุสานมีไว้ ก็เพื่อคุ้มกันของวิเศษที่สำคัญที่สุดภายในสุสาน

ยิ่งไปกว่านั้น โดยมากแล้ว แค่ได้เห็นสัตว์พิทักษ์สุสานในสุสาน ก็หมายความว่าตนเองอยู่ห่างจากโลงของเจ้า สุสานไม่ไกลแล้ว

“ดูท่า โลงของจักรพรรดิสุญญากาศ คงอยู่แถว ๆ นี้แหง ๆ”

“ว่าละ ข้าจะซวยตลอดไปได้ยังไงกัน”

“นึกไม่ถึงเลย หลวงโป๋ซาอย่างข้าก็มีวันที่เคราะห์ร้ายสุดขีดแล้วดีขึ้นมาจนได้”

ขณะหลวงโป๋ซากำลังยินดีอยู่นั้น เหตุไม่คาดฝันก็พลันเกิดขึ้น

“แกร๊ก!”

ในเสียงแครกนั้นเอง เท้าหน้าของสัตว์พิทักษ์สุสานตัวหนึ่งขยับขึ้นเล็กน้อย เศษหินร่วงกราวลงมา

ดวงตาหลวงโป๋ซาหดแคบลงโดยไม่รู้ตัว สองเท้าถอยหลังไปสองก้าว

ถัดมา เหตุการณ์ที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น

เพียงเห็นว่าสัตว์พิทักษ์สุสานทั้งสองพร้อมใจกันลืมตา เผยให้เห็นดวงตาสีเลือด ชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงกลัวก็ทะลักท่วมทั่วทั้งห้องหิน กดทับจนหลวงโป๋ซาหายใจติดขัด

“ตัวเป็น ๆ ? แถมยังเป็นสัตว์พิทักษ์สุสานระดับกึ่งจักรพรรดิอีก?” หลวงโป๋ซาหน้าถอดสี

ยังไม่ทันให้เขาตั้งหลัก สัตว์พิทักษ์สุสานทั้งสองก็แผดคำรามสนั่นหู พุ่งเข้าหาเขา