บทที่ 331 ฉายา ปีศาจมือปืน

ฉึบ!

ฉึบ!

มือปืนทั้งสองถูกสังหาร ณ ที่นั้นในทันที

เยี่ยชิวระมัดระวังมาก มองไปรอบทิศอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีศัตรูที่ซุ่มโจมตีหรืออันตรายอยู่รอบตัวเขา จากนั้นเขาจึงเดินไปที่ร่างของมือปืนทั้งสอง

เขาย่อเข่าลง

มองอย่างระมัดระวัง

มือปืนทั้งสองคนเป็นผู้ชายทั้งคู่ พวกเขาอยู่ในวัยสามสิบปี หน้าตาธรรมดามาก พวกเขาเป็นคนประเภทที่ว่าหากไปเจอพวกเขาครั้งเดียว และเมื่อโยนพวกเขาเข้าไปในฝูงชนก็จะจำหน้าพวกเขาไม่ได้อีกเลย

เยี่ยชิวเอื้อมมือออกไปค้นตัวมือปืนสองคนนั้นอีกครั้ง และผลลัพธ์ก็ทำให้เขาประหลาดใจมาก

มือปืนทั้งสองคนไม่มีอะไรติดตัวมาเลยแม้แต่สิ่งเดียว แม้แต่โทรศัพท์มือถือหรือบัตรประจำตัวประชาชนก็ไม่มี

"ทั้งสองคนค่อนข้างระวังตัวมาก"

เยี่ยชิวแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา

จากนั้นเขาก็ปลดกระดุมเสื้อผ้าของมือปืนทั้งสอง เพื่อดูว่าพวกเขามีรอยสักหรืออะไรที่เป็นสัญลักษณ์บ้างหรือไม่

ผลลัพธ์ที่เยี่ยชิวพบยังคงทำให้เขาผิดหวัง

ไม่มีรอยสัก!

"ให้ตายเถอะ มือปืนสองคนนี้มาจากไหนกันแน่นะ?"

เยี่ยชิวด่าทออย่างลับ ๆ และจากไป

เมื่อซู่เสี่ยวเสี่ยวเห็นเยี่ยชิวกลับมา เธอก็เปิดประตูรถ แล้วกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเยี่ยชิว

"ผู้อำนวยการเยี่ย คุณโอเคไหม?" ซู่เสี่ยวเสี่ยวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เธอยังคงหวาดกลัวมาก

"ฉันโอเค" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม "มือปืนถูกจัดการแล้ว"

"งั้นก็ดีแล้ว"

ฉึบ!

ทันใดนั้น เสียงดังเบา ๆ เข้ามาถึงหูของเขา เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นกระสุนสองนัด กำลังพุ่งเข้าหาเขา

"ระวัง!"

เยี่ยชิวตกตะลึง เขาพาซู่เสี่ยวเสี่ยวลงบนพื้นทันที และหลบกระสุนสองนัดดังนั้น ก่อนที่เขาจะได้สติ เขาก็ได้ยินเสียง "ปัง" อีกครั้ง

กระสุนสองนัดนั้นที่ลอยเข้ามาเป็นรูปกากบาท

เยี่ยชิวดันพื้นอย่างแรงด้วยเท้าขวาของเขา กลิ้งไปบนพื้นโดยมีซู่เสี่ยวเสี่ยวอยู่ในอ้อมแขนของเขา และหลีกเลี่ยงกระสุนสองนัด

อย่างไรก็ตาม มีกระสุนอีกนัดอยู่ห่างจากซู่เสี่ยวเสี่ยวไม่ถึงสองเซนติเมตร และสถานการณ์วิกฤติอย่างยิ่ง

ซู่เสี่ยวเสี่ยวเห็นกระสุนด้วย ดวงตาของเธอตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นจึงเกิดความไม่เชื่อ และในที่สุดก็รู้สึกหมดหวัง

"ฉันจะตายแล้วเหรอ?"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวถึงกับหลับตาลง

เส้นบาง ๆ ระหว่างความเป็นและความตาย

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกราวกับว่าเธอได้รับการปกป้องจากบางสิ่งบางอย่าง เมื่อเธอลืมตา เธอเห็นเยี่ยชิวใช้ร่างกายของเขาปิดกั้นกระสุนให้เธอ

"ฉึบ!"

กระสุนกระทบไหล่หลังของเยี่ยชิว

"หึ้ม" เยี่ยชิวคำรามด้วยความเจ็บปวด กอดซู่เสี่ยวเสี่ยว สไลด์ร่างกาย และเอารถเป็นที่กำบังเขาไว้

"ผู้อำนวยการ คุณโอเคไหม?" ซู่เสี่ยวเสี่ยวถามอย่างร้อนใจ

"ฉันโอเค...ซี้ด..." ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบ เขาเอามืออุดด้านหลังของไหล่ไว้ และส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด

"ผู้อำนวยการ ขอฉันดูอาการบาดเจ็บของคุณหน่อยค่ะ"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวยืดศีรษะของเธอออกไปเพื่อดู และเห็นว่ามีปากกระสุนปืนหนึ่งรอยอยู่บนไหล่ของเยี่ยชิว เลือดไหลออกมา และเปื้อนเสื้อผ้าของเขา

พระเจ้า

ชั่วครู่หนึ่ง ที่ไหนสักแห่งในหัวใจของซู่เสี่ยวเสี่ยว เธอมีอาการสั่นเทาเล็กน้อย และน้ำตาก็ไหลลงมา

เธอรู้ว่า สาเหตุที่เยี่ยชิวถูกยิงนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ

ถ้าเยี่ยชิวไม่ช่วยเธอไว้เมื่อกี้นี้ เธอคงถูกยิงไปแล้ว

ซู่เสี่ยวเสี่ยวร้องไห้ "ผู้อำนวยการ ฉันขอโทษค่ะ ฉันเป็นคนทำให้คุณเจ็บขนาดนี้"

เยี่ยชิวยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า "เด็กโง่ ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันจะไม่ปล่อยให้คนเลวมาทำร้ายเธอ และฉันจะรักษาคำพูดของฉัน"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวมองเยี่ยชิวอย่างว่างเปล่า เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง นอกจากซาบซึ้งใจ เธอยังรู้สึกประทับใจมากอีกด้วย