บทที่ 333 เยี่ยชิวโดนยิง

สีหน้าของสมิธเปลี่ยนไปอย่างมาก ในฐานะนักฆ่าอันดับต้นๆ เขาไม่ได้เจอกับสถานการณ์แบบนี้มาหลายปีแล้ว

ครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงเขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขารีบหันหลังกลับทันที

ในระยะสายตา เขาเห็นกำปั้นขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่สิ้นสุดในรูม่านตาของเขา

"ผ่าง!"

เขาถูกต่อยเข้าที่หน้าอย่างแรง

สมิธหัวโอนเอนและหมดสติไป

"ฝีมือการยิงปืนของนายไม่เลว แต่หัวสมองของนายมันไม่ได้ แม้ว่านายจะเจอจุดซุ่มยิงที่ดีมาก แต่ก็น่าเสียดายที่นายหันหลังให้ศัตรู"

เยี่ยชิวมองสมิธที่นอนหมดสติอยู่

เหตุผลที่เขาไม่ปรากฏตัวเมื่อครู่ก็เพราะเขารู้ว่ามือปืนเป็นปรมาจารย์

ถ้าเขารีบขึ้นไปบนเนินเขา เขาจะถูกมือปืนโจมตีอีกครั้งอย่างแน่นอน

ดังนั้นเยี่ยชิวจึงปีนขึ้นมาจากใต้หน้าผาอย่างเงียบๆ

คิดไม่ถึงว่า ทันทีที่เขาปีนขึ้นไปบนหน้าผา เขาเห็นฝรั่งผมบลอนด์ทองนอนราบอยู่บนพื้นพร้อมกับปืนไรเฟิล

จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์เมื่อครู่ขึ้น

เยี่ยชิวมองไปรอบๆ และเห็นกระเป๋าเป้สีลายพรางถัดจากสมิธ เขาจึงหยิบมันขึ้นมา

เมื่อเปิดออกก็พบว่ามีกาต้มน้ำ มีดสั้น และเชือกอยู่ในกระเป๋า...

“หืม นั่นอะไรน่ะ?” เยี่ยชิวอุทาน สายตาของเขามองไปที่กลางกระเป๋าเป้สะพายหลัง ซึ่งมีเหรียญทองเล็กๆ อยู่

เยี่ยชิวหยิบมันออกมาและเห็นว่ามีปืนสลักอยู่ที่ด้านหน้าของเหรียญทอง พร้อมกับสลักคำสองคำอยู่ด้านหลัง

ปืนปีศาจ!

“ปืนปีศาจ? หรือว่าจะเป็นฉายาของนายคนนี้?” ทันทีที่ เยี่ยชิ พูดจบ ก็มีเสียงหนึ่งเข้ามาในหูของเขา

“นายพูดถูก ฉายาของฉันคือปืนปีศาจ”

เยี่ยชิวตกใจและรีบก้มศีรษะลง

มองเห็นสมิธที่ไม่รู้ลืมตาขึ้นมาเมื่อไหร่ ในมือถือกระบอกปืนชี้ไปทางเยี่ยชิว พร้อมกับรอยยิ้มที่พอใจ

เยี่ยชิวหรี่ตาลงแล้วถามว่า "เมื่อกี้นายไม่ได้สลบ?"

สมิธยิ้มและพูดว่า "พลังหมัดของนายแรงมาก มันทำให้ฉันเจ็บ ส่วนที่สลบไปนั้น ฉันก็แค่แสดงให้นายดู"

ในฐานะนักฆ่าอันดับต้นๆ มันจะไม่น่าอายเกินไปเหรอถ้ามีคนสามารถทำให้เขาล้มลงได้ง่ายๆ ด้วยหมัดเดียว?

“ดูไม่ออกเลยว่านายจะเจ้าเล่ห์มาก” เยี่ยชิวพูด

“เปล่า นี่ไม่เรียกว่าเจ้าเล่ห์ นี่เรียกว่าฉลาด” สมิธพูดเป็นภาษาจีนต่ำๆ ว่า “อย่างที่พวกจีนเคยพูด ศึกไม่หน่ายเล่ห์”

“ตอนนี้ชีวิตของนายอยู่ในมือของฉัน”

“นายมีอะไรสั่งเสียไหม?”

สมิธดูถูมิใจ

“ฉันไม่มีคำพูดสั่งลา แต่ฉันมีคำถาม” เยี่ยชิวพูด “ฉันขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม?”

"ได้" สมิธยิ้ม ในความเห็นของเขาเยี่ยชิวจะต้องตายอย่างแน่นอน

“นายเป็นชาวต่างชาติและฉันไม่เคยเจอนายมาก่อน คุณเดินทางมาที่แคว้นหวาเพื่อฆ่าฉัน คงมีคนจ้างนายมาที่นี่ใช่ไหม?” เยี่ยชิวพูดว่า "บอกฉันหน่อย ใครเป็นนายจ้างของนาย"

“ใช่ มีคนจ้างฉันมาที่นี่ แต่ฉันไม่สามารถบอกชื่อนายจ้างของฉันให้นายได้” สมิธยิ้ม “กฎข้อแรกของนักฆ่าคือห้ามเปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับนายจ้างของคุณ โดยเฉพาะชื่อแซ่”

“นายจ้างให้นายเท่าไหร่ ฉันให้นายสองเท่า” เยี่ยชิวพูด

“โอ้?” มีความโลภในดวงตาของสมิธ เหตุผลที่เขาทำสิ่งนี้ก็เพื่อเงิน

แต่คนจีนที่อยู่ตรงหน้าจะได้เงินสองเท่าได้ไหม?

“นายรู้ไหมว่านายจ้างจ่ายเงินให้ฉันเท่าไหร่?” สมิธถาม

“ไม่ว่านายจ้างจะให้นายเท่าไหร่ ฉันจะให้นายสองเท่า” เยี่ยชิวพูด

“นายจ้างให้เงินฉัน 70 ล้าน”

"ขอแค่นายบอกชื่อนายจ้างของนาย ฉันให้ 500 ล้าน"