บทที่ 344 ตี กดดัน

เวลาหนึ่งทุ่มตรง

แสงไฟของโรงแรมอิมพีเรียลสว่างไสว

โรงแรมนี้เพิ่งเปิดใหม่ใน ตั้งอยู่ใจกลางเจียงโจว เรียกได้ว่าเป็นโรงแรมระดับ 7 ดาว และตกแต่งอย่างหรูหรามาก ว่ากันว่าแค่ประตูหน้าโรงแรมก็ราคาหลายสิบล้านแล้ว

เมื่อโรงแรมอิมพีเรียลเปิดทำการ เจ้าของยังไม่ปรากฏตัว สิ่งนี้ทำให้หลายคนที่ผ่านไปมาเกิดความอยากรู้อยากเห็น

บางคนบอกว่า เจ้าของโรงแรมนี้เป็นเศรษฐี บางคนบอกว่า เจ้าของเป็นลูกหลานข้าราชการชั้นสูง และบางคนก็บอกว่า เจ้าของมาจากตระกูลชั้นนำของประเทศ

สรุปแล้ว โรงแรมนี้มีความลึกลับที่ยังน่าค้นหาอยู่มาก

ชื่อห้องส่วนตัวในโรงแรมนี้ก็ดูโดดเด่นมากเช่นกัน ห้องทั้งหมดภายในโรงแรมได้รับการตั้งชื่อโดยตั้งตามตำแหน่งของเจ้าหน้าที่ในสมัยโบราณ เช่น ห้องขันที ห้องมหาเสนาบดี ห้ององค์รัชทายาท ห้ององค์จักรพรรดิ...

แน่นอนว่า การบริโภคที่นี่ก็มีราคาแพงเช่นกัน

สำหรับห้องขันทีทั่วไปมีราคาขั้นต่ำอยู่ที่หนึ่งแสนหยวนต่อห้อง ห้องมหาเสนาบดีราคาขั้นต่ำคือสองแสนหยวน ราคาขั้นต่ำสำหรับห้ององค์รัชทายาทคือห้าแสนหยวน ในส่วนของห้ององค์จักรพรรดิ ว่ากันว่าราคาขั้นต่ำคือมากกว่าหนึ่งล้านหยวน

หลิวเฉาชวนแขกของเขามารับประทานอาหารเย็นที่ห้องขันทีคืนนี้

ซึ่งอยู่ชั้นที่ 18

ภายในห้องขันที

มีโต๊ะกลมไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่วางอยู่ตรงกลาง ทั้งโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร ทุกอย่างดูน่ากินและมันดูน่าอร่อยมากทีเดียว

ในเวลาเดียวกัน มีเหล้าเหมาไถอายุสิบปี และเหล้าหวู่เหลียงเยี่ยอายุสามสิบปีหลายขวดวางอยู่บนโต๊ะ

แค่เหล้าอย่างเดียวราคาก็หลายแสนแล้ว

หลิวเฉาใช้เงินจำนวนมากเพื่อเลี้ยงอาหารมื้อนี้ให้เขา ไม่เพียงแต่เขาต้องการจัดการกับเยี่ยชิว และเอาชนะผู้อำนวยการหลี่เท่านั้น เขายังต้องการใกล้ชิดกับเจ้านายใหญ่ทั้งสองคนอีกด้วย

ในเวลานี้ มีคนสองคน นั่งอยู่ถัดจากโต๊ะกลม

หลิวเฉาและผู้อำนวยการหลี่

ในส่วนของเลขา เธอไม่มีคุณสมบัติที่จะเดินมาเสิร์ฟที่โต๊ะด้วยซ้ำ เธอยืนอยู่ข้างหลังหลิวเฉาและรับผิดชอบในการเทเหล้าเท่านั้น

"ดูเธอสิ ฉันบอกเธอว่าฉันจะเลี้ยงมื้อค่ำผู้อำนวยการหลี่และแขกคนอื่น ๆ และให้เธอจองห้ององค์รัชทายาทเป็นอย่างน้อย แต่ทำไมเธอมาจองแค่ห้องมหาเสนาบดี?" หลิวเฉาดุเลขาของเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก

เลขาก้มศีรษะลง แล้วพูดว่า "ฉันขอโทษค่ะผู้อำนวยการ ตอนที่ฉันโทรมาจองไว้ พนักงานโรงแรมที่นี่แจ้งว่าห้ององค์รัชทายาทเต็มหมดแล้ว เหลือแต่ห้องมหาเสนาบดีค่ะ"

เพี๊ยะ!

หลิวเฉาตบโต๊ะ แล้วตะโกน "ขยะ! แค่จองห้องที่ฉันต้องการไม่ได้ แล้วฉันจะมีเธอไว้ทำไม?"

"เธอไม่รู้เหรอว่ามันยากแค่ไหนที่จะเชิญผู้อำนวยการหลี่มาทานอาหารเย็น เพราะเขายุ่งมากในทุกวัน"

"ไปบอกผู้จัดการโรงแรมซะ อย่างน้อยก็บอกให้เขาเปลี่ยนเป็นห้ององค์รัชทายาทให้เรา!"

เลขาดูเขินอาย และพูดว่า "ผู้อำนวยการหลิวคะ ฉันถามผู้จัดการมาก่อนแล้ว ห้องอื่น ๆ ถูกจองไว้หมดแล้วค่ะ"

ผู้อำนวยการหลี่ไม่พูดอะไร และนั่งที่โต๊ะด้วยสีหน้าเย็นชา

ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่า หลิวเฉากับเลขาของเขากำลังแสดงละครให้เขาดู

หากหลิวเฉาต้องการจองห้ององค์รัชทายาทจริง ๆ เขาจะไม่เข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการหยิบเหล้าออกมาไว้บนโต๊ะด้วยซ้ำ

เหตุผลที่หลิวเฉาแสดงละครเรื่องนี้กับเลขาของเขา ก็เพียงเพื่อแสดงความเคารพต่อผู้อำนวยการหลี่เท่านั้น

"ผู้อำนวยการหลี่ ดูสิ ห้องอื่น ๆ ที่นี่ถูกจองไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นคืนนี้เราก็ทานมื้อค่ำที่นี่ก็แล้วกันเป็นไง?" หลิวเฉาพูดด้วยรอยยิ้ม

"ผู้อำนวยการหลิว คุณและผมต่างก็เป็นข้าราชการ จริง ๆ เราไม่ควรมาร้านอาหารหรู ๆ แบบนี้ เราควรทำตัวให้ติดดิน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนอื่นมาแสวงหาผลประโยชน์" ผู้อำนวยการหลี่ถือโอกาสไม่ไว้หน้าหลิวเฉา