บทที่ 354 ไม่ฆ่าคุณหรอก

ทันใดนั้น ชายหัวโล้นก็มีความรู้สึกอยากตายขึ้นมา

เขาไม่เคยคิดเลยว่า เยี่ยชิวจะเป็นทูตซวนอู่จริงๆ ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ทูตมังกรแห่งหลงเหมิน

จบแล้ว จบแล้ว ชีวิตฉันจบเห่แล้ว!

จะทำยังไงดี?

เยี่ยชิวหยิบแก้วเหล้าบนโต๊ะ จิบเหล้านิดหน่อย แล้วถามด้วยรอยยิ้ม: "บอสหวัง คุณจะลงโทษฉันยังไงเหรอ?"

“ฉัน…” หวังเทียนเป้าพูดตะกุกตะกัก

เมื่อเห็นเขาเช่นนี้ เหล่าพี่น้องของเขาคิดว่าบอสของตัวเองยังไม่ได้คิดถึงวิธีลงโทษเยี่ยชิว ดังนั้นพวกเขาจึงพูดทีละคน: "บอส ฉันคิดว่าทำให้มันพิการไปเลย"

“หรือว่าฆ่าซะเลยดี!”

“ทางที่ดีเราทรมานเขาก่อนที่จะฆ่า และปล่อยให้เขาลิ้มรสกับความรู้สึกของชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย”

“ไอ้เจ้านี้มันน่ารังเกียจจริงๆ มันกล้าแตะต้องบอส ผมว่าจับเขาถ่วงลงแม่น้ำ….”

“ไอ้เวร!”

หวังเทียนเป้าคำรามเสียงดัง และตบหน้าชายสองครั้งคนที่เพิ่งบอกว่า เขาจะจับเยี่ยชิวถ่วงลงแม่น้ำ

การกระทำของเขาทำให้เหล่าพี่น้องสับสน

“นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?”

“บอสจะตีคนของตัวเองได้ยังไง?”

“หรือว่าบอสไม่ชอบวิธีจับถ่วงลงแม่น้ำ?”

ชายคนหนึ่งต้องการใช้โอกาสนี้อวดต่อหน้าหวังเทียนเป้า ดังนั้นเขาจึงยืนขึ้นและพูดว่า "บอส ถ้าคิดว่าจับถ่วงลงแม่น้ำยังไม่ดี ผมนึกวิธีดีๆออกแล้ว จับตัดมือตัดเท้าแล้วค่อยเชือดคอซะ"

“พวกเราจะหาสถานที่ให้ มัดไอเจ้านี่ แล้วจากนั้นให้พี่น้องของเราฟันเขาทีละคน แล้วค่อยตัดมือตัดเท้า และเชือดคอ”

“บอส คิดว่าเป็นยังไง?”

ปัก!

หวังเทียนเป้าชกหน้าชายคนนั้น แต่ยังระบายความโกรธออกมาไม่หมด เขาเตะชายคนนั้นอีกสองสามครั้งแล้วตะโกน: "จะตัดมือตัดเท้าเชือดคอทูตซวนอู่ นี่แกคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่มั้ย!"

จากนั้น หวังเทียนเป้าก็ก้มลงคุกเข่าต่อหน้าเยี่ยชิว

เมื่อเห็นฉากนี้ทุกคนก็ตกใจ

“เหล่าหวัง นี่คุณกำลังทำอะไร!” หลิวเชาถาม

หวังเทียนเป้าเมินเฉยต่อหลิวเชา แต่กลับมองไปที่เยี่ยชิวแล้วพูดว่า "ทูตซวนอู่ ผมมันมีตาหามีแววไม่ที่ไปหาเรื่อง ผมขอโทษครับ"

“คุณพาคนมามากมายเพื่อมาสร้างปัญหาให้กับฉัน คิดว่าขอโทษคำเดียวแล้วจะจบงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวตะคอกอย่างเย็นชา: “คุณคิดว่าฉันคุยด้วยง่าย เพราะฉันยังหนุ่มอยู่งั้นสินะ?”

หวังเทียนเป้าหยิบขวดเหล้าขึ้นมาจากโต๊ะ แล้วฟาดหัวตัวเองอย่างแรงดัง “เพล้ง”

ทันใดนั้น เลือดก็ไหลลงมาที่หน้าผากของเขา

“ทูตซวนอู่ ผมขอโทษ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของผม”

เมื่อเห็นว่าเยี่ยชิวไม่มีปฏิกิริยา หวังเทียนเป้าก็ตบตัวเองอีกสองสามครั้งและร้องขอความเมตตา: "ทูตซวนอู่ ผมรู้คุณเป็นคนมีน้ำใจและความอดทนต่อผู้อื่น ผมหวังว่าคุณจะให้โอกาสกับผม"

หวังเทียนเป้ารู้ว่า ถ้าเยี่ยชิวไม่ให้อภัยเขา เขาคงจะต้องตายสถานเดียว!

ในหลงเหมิน ทูตมังกรทั้งสี่ ทูตหนึ่งคนต้องดูแลคนไม่ต่ำกว่าหมื่นคน สิ่งที่แย่ที่สุดคือในบรรดาสามจังหวัดที่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของทูตซวนหวู่ จังหวัดที่ราบตอนกลางก็เป็นหนึ่งในนั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เยี่ยชิวเป็นเจ้านายของเขานั่นเอง

ความเป็นความตายของเขานั้น ขึ้นอยู่กับเยี่ยชิวทั้งหมด

เมื่อเห็นหวังเทียนเป้าคุกเข่าลงและขอความเมตตา อีกยังเรียกเยี่ยชิวว่าทูตซวนอู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหล่าพี่น้องของเขาก็ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง และไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลย

ดวงตาของผู้อำนวยการหลี่เป็นประกายด้วยความประหลาดใจ

เขายังคิดว่าเรื่องในวันนี้อาจจะจีดการไม่ได้ง่ายๆ และไม่คิดว่ามันจะพลิกเกมส์ได้เร็วขนาดนี้ ชายหัวโล้นที่มีทำตัวเบ่งอำนาจเมื่อกี้ตอนนี้กลับกำลังคุกเข่าลงบนพื้นเหมือนหมาเพื่อขอความเมตตา

เพียงเพราะแผ่นป้ายอันนั้นงั้นเหรอ?

สายตาของผู้อำนวยการหลี่จ้องมองไปที่โทเค็น เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เขาคิดไม่ออกว่า แผ่นป้ายเล็ก ๆนั่นจะมีอำนาจในการยุติเรื่องราวในครั้งนี้ได้อย่างไร?