บทที่ 357 เพชรมูลค่าหลายสิบล้าน

ชั้น 1 ที่แฮปปี้สแควร์

ณ ร้านขายเครื่องประดับ

ที่สวมสูทสีน้ำเงินกรมและท่าทางที่สง่าของฉินหว่านนั้น ทำให้ร่างกายของเธอดูมีส่วนโค้งมนเล็กน้อย และเธอแต่งหน้าสีอ่อน ๆ บนใบหน้า ผมของเธอรวบขึ้นไป เผยให้เห็นเสน่ห์ของหญิงสาวที่มีเสน่ห์อย่างมาก

“คนสวย แหวนวงนี้ขายยังไงคะ?”

ลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งถาม

ฉินหว่านก้มศีรษะลงและไม่สนใจ

“ฉันกำลังคุยกับคุณอยู่นะ คุณเป็นใบ้งั้นเหรอ?” ลูกค้าผู้หญิงคนนั้นโกรธจัด

ฉินหว่านสะดุ้งพร้อมกับมองลูกค้าผู้หญิงคนนั้นแล้วถามว่า "คุณพูดอะไรนะคะ?"

“บ้าไปแล้ว!” ลูกค้าผู้หญิงคนนั้นตะโกน

เหตุการณ์นี้ได้ดึงดูดความสนใจของพนักงานร้านค้าคนอื่นๆ และทุกคนหันไปมองที่ฉินหว่าน

หญิงสาวที่อายุน้อยกว่าฉินหว่านสองสามปีที่แต่งหน้าหนัก เข้ามาและพูดกับลูกค้าผู้หญิงคนนั้นว่า: "ฉันขอโทษค่ะคุณผู้หญิง เพื่อนร่วมงานของฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย ฉันต้องขอโทษแทนเธอด้วยค่ะ คุณผู้หญิงเลือกอันไหนไว้คะ เดี๋ยวฉันช่วยแนะนำให้มั้ยคะ?”

“ถ้าไม่สบายแล้วจะมาทำงานทำไม อารมณ์ดี ๆ ของฉันทั้งวันก็พังไปแล้ว เฮอะ” ลูกค้าผู้หญิงคนนั้นบ่นอย่างเย็นชาแล้วหันหลังจากไป

ในเวลานี้ ผู้หญิงคนนั้นเดินไปหาฉินหว่านและถามว่า: "พี่หว่าน ทำไมช่วงสองวันที่ผ่านมานี้พี่ดูใจลอยขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?"

"ไม่มีอะไร" ฉินหว่านฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "หวังหยิง ขอบคุณนะ"

“เราเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก” ผู้หญิงชื่อหวังหยิงถามด้วยความเป็นห่วง: “พี่หว่าน หรือว่าอาการป่วยของเชี่ยนเชี่ยนกลับมาร้ายแรงอีกแล้วงั้นเหรอ?”

เรื่องอาการป่วยของเชี่ยนเชี่ยน ทุกคนในร้านขายเครื่องประดับต่างก็รู้กันหมด

ฉินหว่านส่ายหัวแล้วพูดว่า "สุขภาพของเชี่ยนเชี่ยนหายดีแล้ว เธอได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว"

“ตอนนี้อาการป่วยของเชี่ยนเชี่ยนก็หายดีแล้ว แล้วทำไมพี่ถึงยังดูไม่มีความสุขอยู่ล่ะ?”

“ฉันกำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่ ไม่ต้องถามแล้ว”

หวังหยิงกลอกตาและพูดด้วยรอยยิ้ม: "พี่หว่าน หรือว่าพี่อาจจะคิดถึงผู้ชายอยู่สินะ?"

ทันใดนั้น ใบหน้าของฉินหว่านก็แดงขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ใช่แล้ว นี่พี่กำลังคิดถึงผู้ชายอยู่จริงๆ เหรอ? จะมีผู้หญิงคนไหนที่ไม่คิดเรื่องรักๆใครๆกัน?” หวังหยิงถามแบบซุบซิบ: “พี่หว่าน บอกฉันมาเถอะ คือผู้ชายคนไหนกัน?”

ฉินหว่านมองไปที่หวังหยิง แสร้งทำเป็นโกรธและพูดว่า: "ถ้าเธอยังพูดเรื่องไร้สาระอีก ระวังฉันจะเลิกคบกับเธอ"

“เลิกคบกับฉัน? ตัดใจได้งั้นเหรอ?” หวังหยิงกอดแขนของฉินหว่านและพูดอย่างติดตลก: “พี่สาวแสนดี พี่รีบบอกฉันมาเถอะ สรุปว่าเป็นผู้ชายคนไหนกันที่ทำให้พี่ตกหลุมรัก”

“ฉันก็รู้จักกับพี่มาหลายปีแล้ว แต่ฉันยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนที่พี่ชอบเลย ฉันเลยค่อนข้างสงสัยว่าผู้ชายแบบไหนกันที่ทำให้พี่ใจลอยขนาดนี้ได้?”

หวังหยิงจึงถามต่อว่า: "ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ผู้จัดการหลัวงั้นเหรอ?"

ทุกคนในร้านขายเครื่องประดับต่างรู้ดีว่าผู้จัดการหลัวชอบฉินหว่าน และตามจีบเธอมาครึ่งปีแล้ว

ฉินหว่านรีบปฏิเสธ: "ไม่ใช่ผู้จัดการหลัว"

“ไม่ใช่ผู้จัดการหลัวงั้นเหรอ?” หวังหยิงตะลึงและพูดว่า “ผู้จัดการหลัวเป็นคนดีมาก เขาทั้งหล่อทั้งรวย เขายังส่งดอกไม้ให้พี่บ่อยๆด้วย ฉันเห็นได้ว่า เขาชอบพี่จริงๆนะ”

“ผู้จัดการหลัวดีกับฉันก็จริง แต่เขาไม่ใช่สเปกฉัน”

“แล้วพี่ชอบแบบไหนล่ะ?”

“เธอเลิกถามดีกว่า...”

“หวังหยิง!” ทันใดนั้น ชายหนุ่มสวมชุดสูทและแว่นตาก็ตะโกนมา

“ผู้จัดการหลัวเรียกฉัน ฉันจะไปก่อนนะ” หลังจากที่หวังหยิงพูดจบ เธอก็เดินไปหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

“ผู้จัดการคะ คุณเรียกฉันเหรอคะ?”

ชายหนุ่มเหลือบมองที่ฉินหว่านและถามหวังหยิง: "ฉันเห็นว่าช่วงสองวันนี้ฉินหว่านดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี เกิดอะไรขึ้น?"

“ไม่มีอะไรค่ะ ก็แค่เพราะผู้ชาย…” หวังหยิงก็หุบปากทันที

"ผู้ชาย?" ชายหนุ่มขมวดคิ้วและถามว่า "ฉินหว่านมีคนที่ชอบแล้วเหรอ?"