บทที่ 363 ผมจะไม่ยอมให้พี่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว

“คนไหนเยี่ยชิว ไหนยืนขึ้นให้ฉันดูหน่อยซิ!”

จู่ๆก็มีเสียงตะโกนดังมาจากประตูร้านกาแฟ

ทันใดนั้นทุกคนในร้านกาแฟก็หยุดพูดคุยกัน และต่างมองไปที่ประตูพร้อมกัน

ฉินหว่านก็เหลือบมองที่ประตูเช่นกัน ใบหน้าที่สวยงามของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

และเห็นผู้ชายหลายสิบคนปรากฏตัวที่ประตูร้านกาแฟ ทุกคนถือไม้เบสบอลและดูร้ายกาจ

คนที่อยู่ข้างหน้าเป็นชายวัยกลางคนวัย อายุราวๆสี่สิบกว่าปีได้ รูปร่างอ้วน สวมสร้อยคอทองเส้นใหญ่ เสื้อลายดอก และมีรอยสักรูปเสือบนแขนของเขา คงไม่ง่ายที่จะจัดการด้วย

“เยี่ยชิว คุณรีบออกไปเถอะ พวกเขาอยู่ที่นี่เพื่อจะมาหาเรื่องคุณ” ฉินหว่านกล่าวอย่างเร่งรีบ

แน่นอนว่า เยี่ยชิวสามารถบอกได้ว่าคนเหล่านี้มาพร้อมกับเจตนาที่ไม่ดี แต่เขาไม่สนใจ เขามองไปที่ฉินหว่านแทนแล้วถามว่า "พี่หว่าน พี่เป็นห่วงผม?"

“คุณจะมาพูดอะไรตอนนี้อีก” ฉินหว่านพูดอย่างกังวล “คุณรีบไปเถอะ ไม่อย่างนั้นมันจะไม่ทันนะ”

“ยังไงมันก็ไม่ทันแล้ว” เยี่ยชิวกล่าว

ฉินหว่านเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นชายวัยกลางคนสวมสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ ดวงตาของเขาจ้องมองมาทางนี้

จากนั้น ชายวัยกลางคนก็เดินมาทางด้านนี้

"จบแล้ว" ฉินหว่านหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา และเตรียมที่จะโทรหาตำรวจ

เยี่ยชิวจับมือเธอแล้วพูดว่า "พี่หว่าน พวกมันก็แค่สวะไม่กี่คน ไม่จำเป็นต้องแจ้งตำรวจหรอก"

สวะ?

ฉินหว่านตกตะลึงและพูดว่า "คุณรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?"

“มันคือใครงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวย้อนถาม

“เขาเป็นอันธพาลที่ดังมากในย่านนี้ ใครๆ ก็เรียกเขาว่าฮวาเกอ คนที่อยู่ข้างหลังเขาคงเป็นลูกน้องของเขา พวกเขามักจะเก็บค่าคุ้มครองใกล้ๆ ห้างนี้ และยังทำเรื่องลับๆ ล่อๆ มีครั้งหนึ่งเขาทำกับฉัน……”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฉินหว่านหน้าแดงและปิดปากของเธอทันที

ดวงตาของเยี่ยชิวเย็นชาขึ้นทันทีและถามว่า: "พี่หว่าน มันเคยรังแกพี่งั้นเหรอ?"

ฉินหว่านหลีกเลี่ยงที่จะพูดออกมา และพูดว่า: "ยังไงพวกเขาก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว...ที่แปลกก็คือ คุณไม่รู้จักพวกเขา แล้วทำไมพวกเขาถึงมาหาเรื่องคุณล่ะ?"

“ถ้าผมเดาไม่ผิด ฮวาเกอคนนี้และผู้จัดการหลัวคงรู้จักกัน?” เยี่ยชิวกล่าว

"คุณรู้ได้ยังไง?" ฉินหว่านประหลาดใจเล็กน้อยและพูดว่า: "ฮวาเกอมักจะพาคนมาที่ร้านของเราเพื่อเล่นพิเรนทร์ ต่อมาผู้จัดการหลัวชวนเขาดื่มอยู่หลายครั้ง และเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย... ที่คุณหมายถึงคือเขาถูกผู้จัดการหลัวใช้ให้มา?”

ในที่สุด ฉินหว่านก็ตระหนักได้

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ผู้จัดการหลัวคงโกรธที่ผมจัดการเขาในวันนี้ เขาคงกำลังมองหาใครสักคนเพื่อที่จะมาแก้แค้นผม นี่เป็นเรื่องที่คาดไว้"

“คนเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการด้วย คุณควรรีบออกไป” ฉินหว่านโน้มน้าวอีกครั้ง

เยี่ยชิวยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "พี่หว่าน พี่ลืมตัวตนของผมไปแล้วงั้นเหรอ?"

ตัวตน?

ฉินหว่านตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมีปฏิกิริยา เธอผ่อนคลายเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ใช่แล้ว คุณเป็นคนควบคุมเจียงโจว พวกอันธพาลเหล่านี้ก็คงเป็นเพียงอันธพาลกระจอกๆในสายตาของคุณสินะ"

หลังจากนั้นทันที ฉินหว่านพูดอีกครั้ง: "พวกมันมีคนเยอะขนาดนี้ แต่คุณแค่คนเดียว ทำยังไงดีล่ะ?"

“พี่หว่าน ดูเหมือนว่าพี่จะกังวลเกี่ยวกับผมจริงๆ ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะไม่เป็นอะไร” ขณะที่เยี่ยชิวพูด เขาก็จับมือของฉินหว่าน และกอดฉินหว่านไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างอ่อนโยน

"คุณกำลังทำอะไร?" ฉินหว่านทั้งอายทั้งโกรธ

“จะทำอะไรล่ะ ก็แค่อยากกอดพี่” เยี่ยชิวกล่าว

“ปล่อยฉันนะ” ฉินหว่านพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"ผมไม่ปล่อย" ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ ฮวาเกอและกลุ่มของเขาก็เข้ามาตรงหน้าเขา

“เฮ้ย นี่ฉินคนสวยไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงว่างมาดื่มกาแฟที่นี่ได้?” ฮวาเกอพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉินหว่านมีสีหน้าที่เย็นชาและไม่ได้สนใจฮวาเกอ

ฮวาเกอกล่าวต่อว่า: "ฉินคนสวย เมื่อก่อนตอนที่ขอให้เธอมาดื่มกาแฟด้วยกัน ตอนนั้นเธอไม่มา วันนี้เธอกลับกำลังดื่มกาแฟกับไอ้หนุ่มหน้าขาวที่นี่ หมายความว่าอะไรกัน? เธอคิดว่าของฉันใหญ่ไม่พองั้นเหรอ? หรือว่า ฉันถอดให้เธอดูตอนนี้เลยดี?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

กลุ่มลูกน้องของฮวาเกอระเบิดเสียงหัวเราะ

สีหน้าของเยี่ยชิวเย็นชาขึ้นมาทันที ต่อหน้าเขา ผู้ชายคนนี้กล้าหยอกล้อฉินหว่าน ช่างรนหาที่ตายซะแล้ว

“แกไม่ใช่ว่ากำลังหาเยี่ยชิวอยู่ไม่ใช่เหรอ?” เยี่ยชิวถามฮวาเกอ