บทที่ 367 พี่ชายคะ นัดมั้ย?

ในช่วงบ่าย

เยี่ยชิวไปส่งฉินหว่านกลับบ้าน

ชั้นล่างที่บ้านของเธอ เยี่ยชิวบอกฉินหว่านว่า เขาอยากขึ้นไปดื่มชาสักถ้วย

ฉินหว่านรู้ดีว่าเยี่ยชิวคิดอะไรอยู่ในใจ และปฏิเสธไม่ให้เขาขึ้นไป ซึ่งทำให้เยี่ยชิวรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

ดูเหมือนฉินหว่านจะสังเกตเห็นความผิดหวังของเยี่ยชิว และก่อนที่จะขึ้นไป เธอได้จูบเยี่ยชิว

จากนั้น เยี่ยชิวก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

ระหว่างทางกลับบ้าน เยี่ยชิวพูดพึมพำกับตัวเอง

“พี่หว่านรู้เรื่องของพี่หลินแล้ว และเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธฉัน ดูเหมือนว่า เธอจะยกโทษให้ฉันแล้วสินะ”

“ตอนบอกลากันเธอก็ยังจูบฉัน นี่ก็แสดงว่าเธอมีฉันอยู่ในใจ”

“แค่ว่า พี่หว่านเป็นคนค่อนข้างหัวโบราณ ดังนั้นตอนนี้เธอคงยังไม่ยอมรับฉันทั้งหมด”

“น่าเสียดาย ถ้ารู้ให้เร็วกว่านี้ว่าเธอไม่ยอมให้ขึ้นไปชั้นบนละก็ ฉันน่าจะหาสักที่ ตั้งใจลูบให้ ดีๆ มันช่างนุ่มมาก!”

เพียะ!

เยี่ยชิวตบตัวเองเบา ๆ และด่าออกมา: "เยี่ยชิวเอ้ยเยี่ยชิว แกนี่ยังไม่เพียงแต่เป็นไอ้หน้าหม้อเท่านั้น แต่ยังเป็นไอ้หื่นกามอีก"

พอกลับมาถึงบ้าน

เยี่ยชิวรีบขังตัวเองอยู่ในห้อง นั่งขัดสมาธิบนเตียง และเริ่มฝึกฝนศิลปะมังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง

ในช่วงนี้ เขามีงานยุ่งมาโดยตลอด และละเลยการฝึกฝน

เยี่ยชิวหลับตา และในไม่ช้า ก็มีควันสีขาวจำนวนหนึ่งก็ลอยขึ้นเหนือศีรษะของเขา

ในเวลาเดียวกัน แสงสีทองจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนร่างกาย จากนั้นแสงสีทองก็เริ่มส่องสว่างมากขึ้นเรื่อยๆ

ร่างของเยี่ยชิวค่อยๆ ลอยขึ้นไปกลางอากาศ โดยขึ้นไปเหนือพื้นดินสามฟุต

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง

“แคร๊ก!”

มีเสียงกระดูกหัก กระดูกแขนข้างซ้ายของเยี่ยชิวแตกละเอียด และเสื้อผ้าของเขาก็เต็มไปด้วยเลือดสีแดง

จากนั้นก็มีเสียง "แคร๊ก แคร๊ก" ดังขึ้นเรื่อยๆ

สิบนาทีต่อมา กระดูกที่แขนซ้ายของเขาหักทั้งหมด

หลังจากนั้น มีเสียง "แคร๊ก" ที่แขนขวาของเยี่ยชิว ผ่านไปสิบนาที กระดูกที่แขนขวาของเยี่ยชิวก็หักทั้งหมด

ในเวลานี้ แขนทั้งสองข้างของเขาไม่สามารถยกขึ้นได้อีกต่อไป ได้แต่ห้อยไว้อยู่ข้างกายอย่างนั้น ข้างบนตัวเต็มไปด้วยเลือดสดๆและน่าสะเทือนใจ

ใบหน้าของเยี่ยชิวซีดเผือด มีเม็ดเหงื่อเต็มหน้าผาก เขาอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด และเริ่มฝึกพลังงานภายในของเขาตามรอบที่สองของศิลปะมังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง

ในทันที พลังงานภายในแพร่กระจายไปยังเส้นลมปราณพิเศษ 8 เส้น

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง

ที่แขนทั้งสองข้างของเยี่ยชิวก็เกิดเสียง "แคร๊ก" ขึ้นอีกครั้ง ที่จริงแล้วกระดูกที่หักไปก็ค่อยๆกลับคืนมาอย่างช้าๆ

กระบวนการนี้เจ็บปวดมาก และเจ็บยิ่งกว่าตอนที่กระดูกหักด้วยซ้ำ

เยี่ยชิวกัดฟัน และตัวสั่นเล็กน้อย

ด้วยวิธีนี้ ใช้เวลาฝึกฝนไปทั้งหมดเป็นเวลาสามชั่วโมง

เยี่ยชิวถึงจะหยุด แล้วลืมตาขึ้น สัมผัสสักนิด และพบว่าแขนของเขาเต็มไปด้วยพลัง โดยเฉพาะผิวของเขาที่รู้สึกแข็งกว่าปกติ

“ถ้าหลังจากนี้มีคนยิงฉันล่ะก็ งั้นฉันสามารถใช้แขนทั้งสองข้างบังกระสุนได้สินะ อีกอย่างกระสุนก็จะไม่ทะลุผิวของฉันด้วย”

"ถ้าฉันผ่านขั้นที่สองของขั้นดับกระดูกของศิลปะมังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง เมื่อถึงตอนนั้น ร่างกายนี้จะมีกระดูกที่เป็นทองแดงที่มีผิวหนังเป็นเหล็กจริงๆสินะ และการป้องกันของมันจะเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่มากกว่าปกติ"

“น่าเสียดาย ที่ตอนนี้ฉันทำได้แค่การฝึกฝนการดับกระดูกแขนของฉันเท่านั้น”

แค่เยี่ยชิวคิดว่าทั้งร่างของเขา ต้องฝึกการดับกระดูกอีกหลายที่ เขาก็รู้สึกทั้งหวาดกลัวและกังวล

เพราะกระบวนการฝึกฝนของการดับกระดูกนั้นมันเจ็บปวดเกินไปจริงๆ

แต่ในไม่ช้า ความมุ่งมั่นก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเยี่ยชิวอีกครั้ง

“ฉันต้องยกระดับการฝึกฝน เพื่อที่จะเพิ่มพลังการฝึกฝนโดยเร็วที่สุด แล้วทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น”

“เพราะศัตรูที่ฉันจะต้องเผชิญในอนาคตอาจแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนๆ”

“อีกอย่าง ฉันยังต้องตามหาพ่อของฉันด้วย!”