บทที่ 392 ไป๋ยวี่จิง

ในเวลาเดียวกัน

ภูเขายวี่ฉวน

คฤหาสน์ของตระกูลไป๋ในปักกิ่ง

รถออดี้เอ8 ขับเข้ามาอย่างช้าๆและจอดตรงสนาม

จากนั้น ก็มีชายหนุ่มลงมาจากรถ

ชายหนุ่มอายุราวๆ 30 ปี ใบหน้าเรียบเนียนขาว สันกรามชัดแลดูเย็นชา ดวงตาสีเข้มอย่างมีเสน่ห์ คิ้วคมเข้มราวกับดาบ จมูกโด่ง และริมฝีปากที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งล้วนแต่แสดงถึงความสง่างาม

ในเวลานี้ ชายชราที่ดูเหมือนคนดูแลบ้านรีบออกมาจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว มาทางชายหนุ่มแล้วพูดด้วยความเคารพ: "นายน้อย กลับมาแล้วเหรอครับ?"

“ครับ” ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นมิตรและสบายใจ

พ่อบ้านจึงพูดว่า: "นายน้อยครับ คุณพ่อของนายน้อยกลับมาแล้ว และตอนนี้อยู่ในห้องอ่านหนังสือ"

“ฮะ?” ชายหนุ่มประหลาดใจเล็กน้อยและถามว่า “พ่อของผมไม่ได้อยู่ที่กองงั้นเหรอ? ทำไมจู่ๆ เขาถึงกลับมาล่ะ?”

พ่อบ้านบอกว่า "เรื่องนี้ผมไม่ทราบครับ แต่พ่อของนายน้อยบอกว่า ถ้านายน้อยกลับมาแล้วให้ไปที่ห้องอ่านหนังสือเพื่อพบเขา"

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

หลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ เขาก็รีบเดินเข้าไปในคฤหาสน์ และมาที่ห้องอ่านหนังสือชั้นสอง แล้วเปิดประตูเข้าไป

เห็นชายวัยกลางคนในชุดทหารที่มีดาวสีทองอยู่ที่ไหล่ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้และสูบบุหรี่

"ท่านพ่อ!"

ชายหนุ่มเรียกชายวัยกลางคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ทำไมท่านพ่อไม่บอกผมก่อนล่วงหน้าว่าจะกลับมา ผมจะได้ไปรับ"

“รอบนี้ที่ฉันกลับมาปักกิ่งเพราะเรื่องรายงานเลยไม่ได้บอกลูกล่วงหน้า ว่าแต่ ยวี่จิง สุขภาพของคุณปู่เป็นยังไงบ้าง?” ชายวัยกลางคนถาม

ชายหนุ่มคนนี้เป็นทายาทรุ่นที่สามของตระกูลไป๋ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของไป๋ปิง - ไป๋ยวี่จิง!

พ่อของเขาชื่อไป๋เจี้ยนจุน อายุ47ปี และตอนนี้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ทางซีหนาน โดยมียศเป็นพลตรี!

ไป๋ยวี่จิงนั่งลงบนเก้าอี้แล้วพูดว่า: "สุขภาพของคุณปู่ไม่ค่อยดีนัก ผมส่งเขาไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่ ผู้เชี่ยวชาญขอให้เขาพักสองสามวัน ผมเลยจะกลับมาเก็บเสื้อผ้าให้คุณปู่" ”

“เห้อ ร่างกายของคุณปู่ก็แย่ลงทุกวัน ฉันไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหน” ไป๋เจี้ยนจุนพูดอย่างกังวล

“ท่านพ่อครับ ไม่ต้องกังวล ผมถามผู้เชี่ยวชาญแล้ว สุขภาพของคุณปู่ตอนนี้ยังดีอยู่ ไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไร แค่เขาอายุมากแล้ว และการทำงานของร่างกายก็แย่ลงตามไปด้วย”

ไป๋ยวี่จิงพูดถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนเรื่องและถามว่า: "ท่านพ่อ ครั้งนี้ท่านพ่อกลับปักกิ่งมาเพื่อรายงาน แล้วจะอยู่นานกี่วันงั้นเหรอครับ?"

“พูดยาก” ไป๋เจี้ยนจุนกล่าวว่า “ฉันก็ทำงานที่ซีหนานมานานกว่า 20 ปีแล้ว และฉันไม่อยากกลับไปอีก”

ไป๋ยวี่จิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า: "แล้วท่านพ่อมีความคิดว่ายังไงบ้าง?"

ไป๋เจี้ยนจุนกล่าวว่า: "รองผู้บัญชาการเขตทหารจินหลิงอีกหนึ่งเดือนก็จะเกษียณแล้ว"

ไป๋ยวี่จิง เข้าใจว่าพ่อของเขาต้องการย้ายไปยังจินหลิง อย่างไรก็ตาม รองผู้บัญชาการเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจอย่างแท้จริง และแน่นอนว่าจะต้องมีคนแข่งกันเป็นจำนวนมากเพื่อชิงตำแหน่งนี้

“แม้ว่าคุณปู่จะเกษียณอายุไปหลายปีแล้ว แต่คอนเนคชั่นของเขาก็ยังคงมีอยู่บ้าง ตราบใดที่เขาเต็มใจช่วยฉันพูดคุยกับฝ่ายด้านบน ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา” ไป๋เจี้ยนจุนกล่าวต่อ: "มีคนจับจ้องตำแหน่งนี้อยู่มาก และคู่แข่งที่พอจะเป็นปรปักษ์กับฉันที่สุด ก็คือคนจากตระกูลเผย”

หืม?

ดวงตาของไป๋ยวี่จิงเป็นประกาย และเธอก็พูดว่า "ท่านพ่อหมายความว่ายังไง ท่านพ่ออยากให้คุณปู่ไปทักทายชายชราแห่งตระกูลเผยอย่างงั้นเหรอ?"

ไป๋เจี้ยนจุนพยักหน้าและกล่าวว่า "ตราบใดที่ผู้เฒ่าเผยสนับสนุนฉัน ตำแหน่งรองผู้บัญชาการของเขตทหารจินหลิงก็จะตกเป็นของฉัน"

“นี่คงไม่เป็นปัญหาใหญ่หรอกครับ?” ไป๋ยวี่จิงกล่าว “ยังไงซะตระกูลของเราทั้งสองก็จะดองกันอยู่แล้ว”