บทที่ 395 พร่ำอำลาอาลัยอาวรณ์

นายพลไป๋ไม่ไหวแล้วอย่างนั้นเหรอ?

เยี่ยชิวตกตะลึง

เขาจำได้ว่าไป๋ปิงเคยบอกว่านายพลไป๋สุขภาพไม่ดี แต่ไม่คิดว่าเขาจะไม่ไหวแล้ว แบบนี้มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?

เยี่ยชิวถามว่า: "พี่ปิง เมื่อกี้ใครโทรมาหาพี่งั้นเหรอ?"

“ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ไป๋ยวี่จิง” ไป๋ปิงตอบ

ไม่รู้ว่าทำไม แม้ว่าจะไม่เคยเจอไป๋ยวี่จิงมาก่อน แต่เยี่ยชิวมีความรู้สึกไม่ค่อยดีกับไป๋ยวี่จิง เขารู้สึกว่าคนคนนี้ดูหน้าเนื้อใจเสือ

ผู้ชายคนนี้กำลังหาข้ออ้าง เพื่อหลอกให้พี่ปิงกลับไปปักกิ่งหรือเปล่า?

หลินจิงจื้อที่อยู่ข้างๆ: "นี่เธอเชื่อที่ไป๋ยวี่จิงพูดด้วยงั้นเหรอ? ไป๋ปิง ฉันแนะนำให้เธอไปตรวจสอบให้แน่ใจก่อนดีกว่า"

เยี่ยชิวเห็นด้วยเป็นอย่างมากและกล่าวว่า "ผมว่าที่พี่หลินพูดก็ดูมีเหตุผล"

“ได้ เดี๋ยวฉันจะตรวจสอบอีกครั้ง” ไป๋ปิงรีบกดเบอร์โทรศัพท์ของแพทย์ที่ดูแลนายพลไป๋อย่างรวดเร็ว เมื่อวางสายไป๋ปิงก็พูดว่า: "หมอหลี่คะ ฉันอยากจะถามหน่อยว่า อาการของคุณปู่ของฉันเป็นยังไงบ้างคะ?"

“คุณปู่เขา...อาการดูไม่ค่อยจะดีครับ คุณไป๋ ตอนนี้คุณอยู่ไหนครับ? ทางที่ดีรีบมาดูคุณปู่ดีกว่านะครับ บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอเขาแล้วก็ได้”

เมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหมอหลี่พูด ไป๋ปิงก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป และน้ำตาก็ไหล

และในตอนนี้ โทรศัพท์มือถือของเยี่ยชิวดังขึ้น หมายเลขที่โทรเข้าเป็นเบอร์แปลก

“ฮัลโหล?” เยี่ยชิวกดปุ่มตอบรับแล้วถามว่า “ใครครับ?”

“เสี่ยวเยี่ย ฉันจางจิ่วหลิง”

“ผู้อาวุโสจาง?” เยี่ยชิวตกตะลึงและถามว่า “ผู้อาวุโสจาง มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?”

“นายอยู่กับไป๋ปิงรึเปล่า?” จางจิ่วหลิงถาม

เยี่ยชิวเหลือบมองไป๋ปิงแล้วพูดว่า "ตอนนี้พี่ปิงอยู่ข้างๆผมครับ"

“เสี่ยวเยี่ย ฝากบอกไป๋ปิงด้วยว่า ฉันพึ่งได้รู้ข่าวมา คุณปู่ของเธออาการไม่ค่อยจะดีแล้ว โรงพยาบาลขอให้ฉันกลับไปที่ปักกิ่งทันทีเพื่อจัดตั้งทีมผู้เชี่ยวชาญเพื่อช่วยเหลือนายพลไป๋” น้ำเสียงของจางจิ่วหลิงฟังดูเร่งด่วนมากและเขาพูดว่า : “ตอนนี้ฉันกำลังกลับปักกิ่งแล้ว เสี่ยวเยี่ย บอกไป๋ปิงด้วยนะ ว่าให้เธอรีบกลับมาปักกิ่ง”

“ครับ” เยี่ยชิววางสาย แล้วบอกไป๋ปิงถึงสิ่งที่จางจิ่วหลิงบอกมาทั้งหมด

ไป๋ปิงตัดสินใจอย่างรวดเร็วและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ฉันกลับปักกิ่งเลยแล้วกัน"

"ผมไปส่ง"

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ หลินจิงจื้อก็หยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าของเธอ โยนมันให้เขาแล้วพูดว่า “ขับรถของฉันสิ ได้เร็วสักหน่อย”

“ครับ” เยี่ยชิวหยิบกุญแจรถ และกำลังจะออกจากบ้านพร้อมกับไป๋ปิง

ในเวลานี้ เฉียนจิ้งหลานก็เดินออกจากห้องครัว และเห็นไป๋ปิงกำลังจะไป เธอสงสัยว่า: "เสี่ยวไป๋ หนูจะไปแล้วเหรอ? อาหารใกล้เสร็จแล้วนะ"

“คุณแม่ ปู่ของพี่ปิงอาการไม่ดีแล้ว เธอจะต้องรีบกลับปักกิ่งทันทีครับ เดี๋ยวผมไปส่งเธอที่สนามบิน” เยี่ยชิวกล่าว

ไป๋ปิงปาดน้ำตาแล้วพูดขอโทษ: “คุณป้า หนูขอโทษด้วยนะคะ มีเรื่องฉุกเฉินนิดหน่อย หนูเลยต้องรีบกลับทันที ไว้ครั้งหน้าถ้ามาเจียงโจว หนูจะมากินอาหารฝีมือคุณป้าแน่นอนค่ะ”

“ปักกิ่งห่างจากเจียงโจวขนาดนั้น นั่งเครื่องก็ตั้งกี่ชั่วโมง จะไม่กินข้าวก่อนได้ยังไง” เฉียนจิ้งหลานหยิบถุงออกมาจากห้องครัว ยื่นให้ไป๋ปิง แล้วพูดว่า “มีบ๊ะจ่างกับไข่ต้มอยู่ในนั้น ไว้เอาไปกินบนรถนะ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม สุขภาพก็สำคัญนะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณป้า”

“แม่ ถ้าอาหารเสร็จแล้ว แม่กับพี่หลินกินกันก่อนได้เลยนะ ไม่ต้องรอผมครับ” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็รีบออกไปพร้อมกับไป๋ปิง

เฉียนจิ้งหลานถอนหายใจและพูดว่า "ไม่ง่ายเลยที่เสี่ยวไป๋จะกลับมาเจียงโจว ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะได้มาอีกเมื่อไหร่"

“คุณป้า ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ต่อจากนี้ไป๋ปิงคงได้มาบ้านของเราบ่อยๆ”

เฉียนจิ้งหลานเหลือบมองหลินจิงจื้ออย่างสงสัย

หลินจิงจื้อกล่าวว่า: "เมื่อคืนเยี่ยชิวได้กับเธอแล้ว"

อะไรนะ?

เฉียนจิ้งหลานรู้สึกประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นก็รู้สึกดีใจมาก จากนั้นเธอก็จับมือของหลินจิงจื้อ แล้วพูดว่า "จิงจื้อ หนูอยู่กับเยี่ยชิว คงจะน้อยใจมากเลยสินะ"

หลินจิงจื้อกล่าวว่า: "คุณป้า ตั้งแต่ตอนที่หนูคบกับเยี่ยชิว หนูก็แล้วรู้ว่า ผู้ชายที่เก่งอย่างเขา ไม่มีทางมีผู้หญิงแค่คนเดียวได้ ดังนั้นหนูก็เลยเตรียมใจไว้แล้วค่ะ"

“เมื่อก่อฉันแค่อยากให้ชิวเอ๋อเป็นคนธรรมดาทั่วๆไป มีชีวิตที่มั่นคง แต่ตอนนี้ชิวเอ๋อยิ่งเหมือนพ่อของเขา…อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลยดีกว่าเลย” เฉียนจิ้งหลานกล่าว: "จิงจื้อ ถ้าหลังจากนี้ชิวเอ๋อกล้ารังแกหนูละก็ หนูบอกฉันเลยนะ เดี๋ยวฉันจะจัดการเขาแทนหนูเอง”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า” หลินจิงจื้อยิ้มหวาน

“จิงจื้อนั่งรอสักแปปนะ ฉันไปทำอาหารก่อน” เฉียนจิ้งหลานกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง