บทที่ 401 ปัญหาใหม่

“เป็นอะไรงั้นเหรอครับ ผู้อำนวยการเยี่ย?” ฟู่เหยียนเจี๋ยถามเมื่อเขาเห็นว่าเยี่ยชิวขมวดคิ้ว

“ดวงตาของคุณเซียวได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากพิษนั่น ฉันแค่ใช้เข็มทองคำเพื่อข้ามจุดฝังเข็ม แต่มันก็ได้ผลเพียงแค่นิดเดียว ” เยี่ยชิวกล่าว

สีหน้าของเซียวจ้านเปลี่ยนไปและเขาถามว่า: "หมอเยี่ยครับ ดวงตาพี่สาวผม…"

“ไม่ต้องกังวลหรอก แม้ว่าภายในเวลาอันสั้นนี้มันจะไม่สามารถรักษาให้หายได้ แต่ให้เวลาฉันสักครึ่งปี ดวงตาของพี่สาวนายจะกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง”

เยี่ยชิวคิดว่าภายในเวลาครึ่งปี ถ้าศิลปะมังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงของเขาไปถึงขั้นที่สาม ระดับพลังยุทธ์ของเขาก็จะดีขึ้นไปอีก และเขาจะสามารถใช้เทคนิคการฝังเข็มที่ลึกลับและทรงพลังได้

เมื่อถึงตอนนั้น หากรวบรวมเข้ากับคาถา การฟื้นฟูดวงตาของเซียวอี้เหริน ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

“ใช้เวลาอีกครึ่งปีเลยเหรอครับ!” เซียวจ้านรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ฟู่เหยียนเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างรีบพูดขึ้นมาทันที: "คุณควรพอใจซะนะ มีคนตาบอดจำนวนมากที่ไม่มีวันมองเห็นได้อีกตลอดชีวิต พี่สาวของคุณโชคดีมากนะที่ได้พบกับผู้อำนวยการเยี่ย ไม่เช่นนั้น เธอ

“ก็ถูกอย่างที่หมอคนนั้นพูด ฉันโชคดีจริงๆค่ะ” เซียวอี้เหรินพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันสูญเสียการมองเห็นมา3ปีแล้ว ดังนั้นรออีกครึ่งปีก็คงไม่เป็นไร”

"คุณหมอเยี่ย ขอบคุณนะคะ"

เซียวอี้เหรินกล่าวอย่างซาบซึ้ง

“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วที่ต้องรักษาอาการเจ็บป่วยและช่วยเหลือผู้คน” เยี่ยชิวพูด “แค่ว่าคนที่ทำให้คุณตาบอดนั้นมันช่างเหี้ยมโหดมาก ถ้าผมเจอผู้ชายคนนี้เมื่อไหร่ ผมจะไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่”

“ยังไงก็ตามคุณเซียวครับ คุณเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนคนนั้นใช่มั้ยครับ เขามีลักษณะอย่างไร?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ผมมีลูกน้องอยู่ ผมสามารถขอให้พวกเขาให้ไปตามหาเขาได้ บางทีพวกเขาอาจจะหาผู้ชายคนนั้นเจอก็ได้"

เซียวอี้เหรินยังไม่ทันได้ตอบ เซียวจ้านก็พูดว่า: "ผู้ชายคนนั้นเป็นชายชรา อายุประมาณ60-70ปีได้ครับ เขาไม่สูงและผอมมาก เขามีไฝสีดำขนาดใหญ่อยู่ข้างๆตา"

“อ้อ แล้วก็แขนขวาของเขาขาด มีแค่มือข้างเดียวครับ”

“ดีล่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปลองตามหาดู” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปรอบ ๆ และไม่เห็นซูเสี่ยวเสี่ยว เขาจึงถามว่า "เสี่ยวเสี่ยวไม่มาทำงานเหรอ?"

“เสี่ยวเสี่ยวบอกว่าวันนี้มีธุระ ก็เลยไม่มาครับ” ฟู่เหยียนเจี๋ยตอบ

เหล่าเซียงกล่าวต่อ: "ผู้อำนวยการเยี่ย คนไข้เยอะเกินไปรึเปล่าครับ ตอนนี้กำลังคนพวกเราก็ไม่พอ เราจะทำยังไงกันดีครับ?"

เยี่ยชิวก็ปวดหัวกับเรื่องนี้เช่นกัน

ฟู่เหยียนเจี๋ยกล่าวว่า: "เมื่อก่อนแผนกวิชาการแพทย์แผนจีนของเราเป็นแผนกที่น่าสังเวชที่สุดในโรงพยาบาล ไม่มีคนไข้สักคนเดียว มาคราวนี้ หลังจากที่ผู้อำนวยการเยี่ย เอาชนะลี มยองฮันในการท้าแข่งนั่น เขาก็ดังเป็นพลุแตก มีคนไข้แห่กันมาไม่หยุด และเริ่มตั้งแต่เมื่อวาน ที่เรารับคนไข้ไม่ต่ำกว่าวันละกี่ร้อยคน”

“ใช่ครับ เมื่อวานผม เสี่ยวพ้าง แล้วก็เสี่ยวเสี่ยวทั้งสามคนเหนื่อยจนเกือบจะเป็นลมตาย” เหล่าเซี่ยงพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น: “เมื่อก่อนปัญหาของเราคือไม่มีคนไข้ แต่ตอนนี้ปัญหาของเราคือมีคนไข้เยอะไปซะงั้น"

“ผู้อำนวยการครับ หรือว่า พวกเรารับสมัครหมอเพิ่มมั้ยครับ?” ฟู่เหยียนเจี๋ยเสนอแนะ

เยี่ยชิวพยักหน้าและกล่าวว่า: "เสี่ยวพ้าง เดี๋ยวนายไปแจ้งฝ่ายทรัพยากรบุคคลด้วยละกัน ว่าให้พวกเขาเปิดประกาศรับสมัครทันที"

“ให้ฝ่ายทรัพยากรบุคคลคัดคนมากับสัมภาษณ์ไป ส่วนคนที่ได้ผ่านเข้ามาเดี๋ยวฉันจะเป็นคนสัมภาษณ์รอบสุดท้ายเอง ถึงจะสามารถจ้างอย่างเป็นทางการได้”

“แม้ว่าตอนนี้เราจะยุ่งกันมาก และเราก็กำลังคนไม่พอ แต่ฉันก็ไม่อยากได้พวกไร้ประโยชน์มาหรอกนะ”

“ผู้อำนวยการครับ แม้ว่าเราจะเริ่มรับสมัครตอนนี้ ก็อาจต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการรับสมัคร” ฟู่เหยียนเจี๋ยพูดด้วยหน้าตาบูดบึ้ง “ผมเกรงว่าเราจะรับมือไม่ไหว!”

ตอนนี้ภายในหนึ่งวันก็มีคนไข้อย่างน้อยกี่ร้อย และแพทย์ในแผนกวิชาการแพทย์แผนจีนก็มีน้อยเกินไป แต่ละคนจะต้องดูแลคนไข้โดยเฉลี่ยอย่างน้อยวันละหนึ่งร้อยคนขึ้น

อย่างที่คงจินตนาการได้ ภาระงานนี้หนักมากถึงขนาดนั้นเลย

เยี่ยชิวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เอาอย่างนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเข้าเวรที่โรงพยาบาลด้วย"

“อีกอย่าง เดี๋ยวฉันจะให้ซุนเซิ่งโซ่วมาช่วยอีกด้วย”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็โทรหาซุนเซิ่งโซ่วศิษย์คนเก่ง ถ้าไม่ใช่งานก็คงจะเสียดาย

“เสี่ยวพ้าง โทรไปที่โรงอาหาร แล้วให้พวกเขาเอาอาหารกลางวันมาที่ออฟฟิศของฉัน เอามาสำหรับสามคนนะ”

หลังจากที่เยี่ยชิวสั่งงานเสร็จแล้ว เขาก็พา เซียวอี้เหรินและเซียวจ้านกลับไปที่ออฟฟิศ