บทที่ 413 ผีดิบ

พลังชั่วร้าย

เมื่อได้ยินสี่พยางค์นั้น ถังเฟยก็แสดงสีหน้าจริงจังมาก และเขาพูดว่า “เทพเจ้าสงครามและฉันก็สงสัยว่ามันเป็นผลงานของพลังชั่วร้าย”

“อย่างไรก็ตาม นักบวชลัทธิเต๋าที่มาที่นี่ ก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง”

“ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมนักบวชลัทธิเต๋าจึงไม่สามารถปราบปรามพวกผีดิบเหล่านั้นได้ ถ้ามันเป็นผลงานของพลังชั่วร้ายจริงๆ?”

หลงเยี่ยตอบว่า “บางทีการฝึกฝนของพวกเขาอาจไม่เพียงพอ!”

แต่ถังเฟยไม่คิดเช่นนั้น

นักบวชลัทธิเต๋าเหล่านั้นล้วนได้รับเชิญจากวังซาตาน แม้ว่าพวกเขาจะไม่แข็งแกร่งเท่าอมตะชางเหม่ย แต่พวกเขาก็ไม่ได้อ่อนแออย่างแน่นอน

ตามทฤษฎีแล้ว หากเป็นผลงานของพลังชั่วร้าย นักบวชลัทธิเต๋าเหล่านั้นก็น่าจะสามารถปราบปรามมันได้

สิ่งที่แปลกคือ แม้ว่านักบวชลัทธิเต๋าเหล่านั้นจะพยายามทุกอย่างแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถควบคุมผีดิบได้

“ยังไงก็ตาม ฉันได้ยินมาว่าคุณเชิญอมตะชางเหม่ยจากสำนักภูเขาหู่ซาน เขาจะมาถึงเมื่อไหร่?” หลงเยี่ยถาม

ถังเฟยตอบว่า “อมตะชางเหม่ยอยู่ในความสันโดษ และยังไม่ชัดเจนว่าเขาจะออกมาเมื่อใด”

“แล้วอมตะชางเหม่ยอาจจะไม่มาเหรอ?” หลงเยี่ยถาม

“มีความเป็นไปได้มากที่เขาจะไม่มา”

แย่แล้ว

หัวใจของหลงเยี่ยจมลงในขณะที่เขาพูดว่า “เรื่องนี้อาจไม่ง่ายที่จะแก้ไข”

“ถ้ามันแก้ไขได้ง่าย เราก็ไม่จำเป็นต้องดำเนินการ ว่าแต่ มีข่าวเกี่ยวกับศาสตราจารย์เฉาบ้างไหม?” ถังเฟยถาม

หลงเยี่ยส่ายหัวแล้วพูดว่า “ยังไม่พบศาสตราจารย์เฉา เราพบนักศึกษาสองคนของเขาแล้ว แต่พวกเขาตายไปแล้ว”

ถังเฟยตกใจและถามว่า “นักศึกษาสองคนของเขากลายเป็นผีดิบด้วยหรือเปล่า?”

“พวกเขาไม่ได้กลายเป็นผีดิบ แต่ถูกยิงตาย”

สายตาของถังเฟยแข็งกระด้าง “ใครทำ?”

“ถ้าฉันจำไม่ผิด มันควรจะถูกทำโดยพวกผีดิบ” หลงเยี่ยกล่าว “ฉันได้ตรวจสอบศพของนักศึกษาสองคนของศาสตราจารย์เฉา แล้วพวกเขาก็ถูกยิงที่หน้าผาก กระสุนถูกยิงจากปืนของทหารทั้งสองคนจากกองกำลังพิเศษของเราที่เสียสละตัวเอง”

“คุณหมายถึง พวกผีดิบเอาอุปกรณ์ของทหารทั้งสองที่เสียชีวิตและสังหารลูกศิษย์ของศาสตราจารย์เฉา?”

“ใช่”

ถังเฟยรู้สึกหนักใจ

การจัดการกับผีดิบนั้นยากอยู่แล้ว และตอนนี้พวกเขามีอาวุธแล้ว มันก็ยิ่งท้าทายมากขึ้น

หลงเยี่ยกล่าวด้วยความกังวลอย่างยิ่งว่า “ผู้อาวุโสถัง ภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเราค่อนข้างมั่นคงมาโดยตลอด การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของผีดิบ ไม่ว่าจะเป็นการทำงานของพลังชั่วร้ายหรือเหตุผลอื่นๆ ทำให้ฉันเชื่อว่ามีการสมคบคิดครั้งใหญ่อยู่เบื้องหลัง เราต้องระมัดระวัง"

“ใช่” ถังเฟยพยักหน้าเล็กน้อย

รถยังคงขับไปข้างหน้าต่อไป

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง ป่าดึกดำบรรพ์ก็ปรากฏขึ้น

เมื่อมองขึ้นไป มียอดเขาที่ต่อเนื่องกันและต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน เหมือนสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่อ้าปากรอเหยื่อมาถึง

ในรถจี๊ปทหารคันที่สอง

เยี่ยชิวนั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสาร มองออกไปเห็นทิวทัศน์

“น้องเยี่ย ภารกิจนี้ไม่ง่าย คุณต้องระวัง” กู่เฟิงเตือน

“ฉันจะทำให้ได้” เยี่ยชิวตอบ “คุณสองคนก็ต้องระวังด้วย วิธีที่ดีที่สุดคืออยู่กับฉัน ในกรณีมีอันตรายเราสามารถดูแลกันและกันได้”

“ฉันก็คิดแบบเดียวกัน เราจะอยู่กับคุณเพื่อความปลอดภัย” หยางฉีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณมีแผนที่บริเวณนี้ไหม” จู่ๆเยี่ยชิวก็ถามขึ้น

“มี” กู่เฟิงหยิบแผนที่ออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขาแล้วมอบให้เยี่ยชิว

มันเป็นแผนที่ทางทหารที่มีรายละเอียดมากกว่าแผนที่ทั่วไป เยี่ยชิว ตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง

เขาพบว่าหมู่บ้านที่เกิดเหตุอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันประมาณสิบกว่าไมล์

หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ใกล้ป่าดึกดำบรรพ์และทะเลทราย