ตอนที่ 419
บทที่ 420 ความลับที่น่าตกตะลึง
October 21, 2026
ภายในเต็นท์นั่น
จู่ๆซอมบี้ก็ลืมตาขึ้นมา และจ้องไปที่เยี่ยชิวด้วยดวงตาสีขาวคู่หนึ่ง ซึ่งอาจทำให้ผู้คนรู้สึกกลัวจนตัวสั่นได้
อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวกลับดูสงบ
ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงตาของซอมบี้นั่นเช่นกัน และถามว่า: "นายชื่ออะไร?"
“หลี่...เจี้ยน”
เพียะ!
เยี่ยชิวตบหน้าซอมบี้นั่นและด่า: "แกนั่นแหละไอ้สารเลว"
“นายชื่อว่าอะไร” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง
“หลี่...เจี้ยน”
ให้ตายเถอะ มันยังกล้าด่าฉันอีก อยากตายสินะ
เยี่ยชิวยกมือขึ้นและกำลังจะตบซอมบี้นั่น แต่เมื่อเขาฟังที่ซอมบี้นั่นพูดต่อ: "หลี่ ที่มาจากหลี่ซื่อหมิน เจี้ยนที่มาจากคำว่าดาบวิเศษ"
จากนั้น เยี่ยชิวก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิดแล้ว
“ดาบวิเศษ? คิดว่าเหมาะกับนายงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวเหลือบมองบนร่างของซอมบี้ และพูดด้วยความรังเกียจ: "คงเหมาะกับไม้จิ้มฟันอันเล็กๆ ซะมากกว่า"
ซอมบี้นั่นนิ่งไม่ขยับ แน่นิ่งเหมือนท่อนไม้
เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ต่อจากนี้ ฉันจะถามคำถามนายสักกี่ข้อ และนายต้องตอบตามความจริงซะ"
“ครับ” ซอมบี้นั่นตอบรับ
“นายชื่ออะไร?” หลังจากที่เยี่ยชิวพูดประโยคนี้ออกไป เขาก็คิดอยากจะตบตัวเองสักหนึ่งป้าบ ยังจะถามอะไรเพ้อเจ้อนี่อีก? ไอ้เจ้านี้ก็ตอบคำถามนี้ไปแล้วนี่หว่า
ซอมบี้นั่นค่อยๆพูด: "หลี่... เจี้ยน!"
“หลี่เจี้ยน นายเพศอะไร?”
ทันทีที่เยี่ยชิวถามคำถามนี้ เขาก็ด่าตัวเองอยู่ในใจ ให้ตายเถอะ ยังจะถามคำถามอะไรโง่ๆอีกวะ
“ชาย”
“ปีนี้นายอายุเท่าไหร่?”
“46ปี”
“เป็นคนที่ไหน?”
“ตำบลจ้าวจวง เทศมณฑลเหลียงซาน”
“ครอบครัวนายมีใครบ้าง?” เยี่ยชิวถาม
“ผม ผมไม่มีครอบครัว”
น่าเวทนาแท้
ไม่มีครอบครัว ตัวเองก็กลายเป็นซอมบี้อีก ชีวิตช่างน่าอาภัพซะจริง
“นายตายได้ยังไง?” เยี่ยชิวจ้องเข้าไปในดวงตาของซอมบี้
“ผม ผมถูกกัดตาย”
“ใครกัดนาย?”
“หลี่เอ้อร์โก่ว” ซอมบี้บอกอีกว่า: “เพื่อนสมัยเด็กของผม”
ช่างน่าเวทนาจริงๆ ที่เขาต้องมาตายด้วยน้ำมือของเพื่อนสมัยเด็ก
“แล้วสหายของนายอยู่ที่ไหน?” เยี่ยชิวถาม
“พวกเขาอยู่ใต้ดิน”
ใต้ดิน?
เยี่ยชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเดาว่าหลี่เจี้ยนคงหมายถึงสหายของเขาคงซ่อนตัวอยู่ใต้ทะเลทรายโกบีนั่น
“มีคนที่กลายเป็นแบบนายกี่คน?”
“เยอะมาก”
“เยอะมากนี่เท่าไหร่?”
“อย่างน้อยก็50-60” ซอมบี้กล่าวว่า “ยังมีคนที่ถือปืนด้วย พวกมันน่ากลัวมาก”
หืม?
เยี่ยชิวเลิกคิ้ว และรีบถามว่า: "นายกำลังบอกว่านอกจากคนแบบนายแล้ว ยังมีคนที่ถือปืนด้วยงั้นเหรอ?"
“ใช่”
“พวกมันมีกี่คน?”
“สักกี่สิบคน”
“รู้จักตัวตนของพวกมันมั้ย?”