บทที่ 437 การตายของเยี่ยชิว (หลัง)

ทันใดนั้น การแสดงออกของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

"ไปเร็ว--"

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็คว้าทหารที่ได้รับบาดเจ็บด้วยมือแต่ละข้างแล้วรีบออกจากประตูอย่างรวดเร็ว

ถังเฟยและหลงเยี่ยก็พยุงผู้บาดเจ็บ และติดตามอย่างใกล้ชิด

ไม่นาน ทุกคนก็หยุดอีกครั้ง

เพราะประตูด้านหน้าปิดอย่างแน่นหนา มันปิดกั้นทางออก และในเวลานี้ เหลือเวลาเพียงห้าวินาทีก่อนที่ฐานจะทำลายตัวเอง

"ระเบิดมัน เอาระเบิดมือออกมา" เยี่ยชิวตะโกนอย่างรีบเร่ง

ทันใดนั้น ระเบิดมากกว่าร้อยลูกก็มารวมตัวกันที่ประตู

"ถอยไป" หลงเยี่ยจุดชนวนระเบิดด้วยนัดเดียว

"ตู้ม!"

การระเบิดครั้งใหญ่ได้เปิดประตูเข้าไปในรูโดยตรง

อย่างไรก็ตาม หลุมไม่ใหญ่นัก และสามารถรองรับได้เพียงทีละคนเท่านั้น เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี เยี่ยชิวจึงท่องคาถาห้าสายฟ้าออกมาภายในหนึ่งวินาที

ตู้ม!

ตู้ม!

สายฟ้าสองลูกเข้ามา และเปิดประตูรูให้กว้างขึ้น ปล่อยให้คนสองคนผ่านไปได้

"เร็ว!"

เยี่ยชิวจับทหารที่ได้รับบาดเจ็บไว้ในมือ แล้วรีบออกจากรูนี้ในพริบตา

ถังเฟยและคนอื่น ๆ ก็รีบออกไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ ระบบทำลายตัวเองของฐานถูกเปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์ และพื้นดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนไปทั่ว ราวกับว่ามันจะพังทลายลงเมื่อใดก็ได้

เยี่ยชิวรีบวิ่งออกไปหนึ่งร้อยเมตรก่อนที่เขาจะหยุด เมื่อมองย้อนกลับไป เขาเห็นว่าถังเฟยและหลงเยี่ยทั้งคู่อยู่ที่นั่น แต่มีทหารสองคนหายไป

"ไม่ ยังมีอีกสองคนที่ยังไม่ออกมา"

ตู้ม!

เยี่ยชิวหันกลับมา และรีบวิ่งไปที่ทางเข้าในฐาน

"กลับมา!" ถังเฟยตะโกนจากด้านหลัง

แต่เยี่ยชิวกลับเพิกเฉย และรีบเร่งไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด ทันทีที่มาถึงทางเข้า เขาก็พบกับทหารคนหนึ่ง

"ทำไมถึงมีแค่นาย แล้วคนอื่นล่ะ?" เยี่ยชิวถาม

"หลัวห่าวอยู่ข้างใน ขาของเขาได้รับบาดเจ็บ..." ก่อนที่ทหารจะพูดจบ เขาเห็นเยี่ยชิวรีบวิ่งเข้าไปในทางเข้าแล้ว

ทหารคนนั้นไม่กล้าอยู่ต่อ จึงวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เยี่ยชิวเข้าไปในฐานอีกครั้ง และเสียงระเบิดดังก้องอยู่ในหูของเขา ควันหนาทึบลอยไปรอบ ๆ และเขามองไม่เห็นอะไรเลย

เขาเปิดตาสวรรค์ของเขาทันที

วินาทีต่อมา สายตาของเยี่ยชิวทะลุควันหนาทึบ และเห็นทหารชื่อหลัวห่าว ในเวลานี้หลัวห่าวหมดสติ และล้มลงข้างคอมพิวเตอร์ขนาดยักษ์ที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร

เยี่ยชิวรีบวิ่งไป และอุ้มหลัวห่าวไว้บนไหล่ของเขาโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็รีบออกไปข้างนอก

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาอยู่ห่างจากทางเข้าเพียงครึ่งเมตร ก็มีรอยแตกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นใต้เท้าของเขา และร่างของเขาก็ล้มลงในทันที

เยี่ยชิวส่ายแขนอย่างเร่งรีบ และโยนหลัวห่าวออกไป

"สหาย ฉันหวังว่านายจะรอด"

ในเวลาเดียวกัน

ด้วยเสียง "ตู้ม" ฐานก็ระเบิดจนหมด และเกิดคลื่นกระแทกขนาดใหญ่ เยี่ยชิวรู้สึกว่าการมองเห็นของเขามืดลง แล้วเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย

...

บนทะเลทรายโกบี

ทันใดนั้นถังเฟยและคนอื่น ๆ ก็ได้ยินเสียง "ตู้ม" เหมือนภูเขาถล่ม และพื้นแตกร้าวไปทั่วทิศ จากนั้นพวกเขาก็เห็นว่าตำแหน่งของฐานยังคงพังทลายลง ในที่สุดก็กลายเป็นหลุมรูปร่าง "เว้า" ลึกประมาณยี่สิบเมตร

ซวยแล้ว!

เยี่ยชิวยังไม่ออกมา!

ใบหน้าของถังเฟยซีดลง จากนั้นเขาก็รีบวิ่งไปที่หลุมเหมือนเสือดาวที่กำลังโกรธ

"เหล่าถัง——"

หลงเยี่ยนำทหารไล่ตามเขาไป พวกเขาทุกคนรู้ว่าถังเฟยกำลังไปตามหาเยี่ยชิว

ภายในหลุม มีทรายสีเหลืองเต็มไปหมด

"แยกกันค้นหา เราต้องตามหาเยี่ยชิวให้เจอ" ถังเฟยตะโกนเสียงดัง

ทุกคนกระจายกำลังกันตามหาเขา