ตอนที่ 447
บทที่ 448 ชายแท้ไร้นาม วิชาดาบอักษรหญ้า
October 21, 2026
เยี่ยชิวตกใจกับสิ่งที่เขาเพิ่งเห็น
เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าดาบปราณจะน่ากลัวขนาดนี้
“ช่างเป็นท่าจบที่ทรงพลังจริงๆ ในอนาคตฉันสามารถใช้วิชาดาบนี้เป็นไพ่ตายเมื่อต้องรับมือกับศัตรู มันสามารถทำให้เกิดความเสียหายร้ายแรงได้อย่างแน่นอน”
หลังจากรู้สึกมีความสุขแล้ว เยี่ยชิวก็ถอนหายใจ
“น่าเสียดาย ชางเหม่ยที่ไม่น่าเชื่อถือไม่อยู่ที่นี่ มิฉะนั้น ฉันจะสามารถทดสอบพลังของดาบเล่มนี้กับเขาได้”
“สงสัยว่าจะเอาชนะเขาได้หรือเปล่า?”
ตอนนี้เยี่ยชิวอยากรู้ช่องว่างระหว่างเขากับผู้เชี่ยวชาญสามอันดับแรกในการจัดอันดับมังกรนั้นใหญ่แค่ไหน?
หลังจากที่กำแพงหินพังทลายลง ห้องหินก็ปรากฏขึ้น
เยี่ยชิวเดินเข้าไปและทันทีที่เขาเข้าไป เขาก็เห็นโต๊ะหินที่ทำจากหินสีเขียว
บนโต๊ะมีกล่องไม้อยู่
ตั้งแต่เขามองดูกล่องไม้ เยี่ยชิว ก็ไม่ได้ละสายตาไปไหน สัญชาตญาณบอกเขาว่าต้องมีของมีค่าอยู่ข้างใน
เขารีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและมาถึงหน้าโต๊ะเพื่อปัดฝุ่นที่อยู่ด้านบนของกล่องไม้ออกไป
ตอนนั้นเอง ที่เขาตระหนักว่ากล่องนั้นทำมาจากไม้ชิงชัน ซึ่งเป็นวัสดุอันล้ำค่ามาก
กล่องไม่ได้ล็อกจึงเปิดได้ง่าย
ทันใดนั้น ม้วนหนังสือก็ปรากฏขึ้นในแนวสายตาของเยี่ยชิว
เยี่ยชิวหยิบม้วนหนังสือขึ้นมาแล้วเปิดออก เขาพบคำที่เขียนไว้หนาแน่นในนั้น และหลังจากอ่านมาได้ระยะหนึ่ง เขาก็เข้าใจว่ามันเป็นชีวประวัติหรืออีกนัยหนึ่งคือประวัติย่อส่วนตัว
ขณะที่เยี่ยชิวอ่าน เขาก็ท่องว่า
“ฉันเกิดในตระกูลที่มีชื่อเสียงในเจียงหนาน ชอบอ่านหนังสือตั้งแต่อายุยังน้อย ต่อมาสอบผ่านเข้าจวน ในช่วงปีแรกๆ ฉันเป็นนักวิชาการขงจื๊อ เชี่ยวชาญด้านกวีนิพนธ์และเชี่ยวชาญการยิงธนูบนหลังม้า ในปีที่สามของหงอู่ เข้าร่วมการสอบที่จัดโดยสำนักพิธีกรรม แต่ไม่ผ่าน ปีต่อมาสอบผ่านทางทหาร แม้ว่าจะมีความปรารถนาที่จะปกครองโลก ก็รับราชการเป็นผู้เยาว์ในศาลอาญามาเป็นเวลานาน ด้วยความโมโห จึงลาออก”
“หลังจากนั้น ละทิ้งตระกูลไปอยู่ตามลำพังบนภูเขา”
“วันหนึ่ง บังเอิญพบกับบุคคลแปลกหน้าคนหนึ่งบนภูเขาซึ่งบอกความลับของลัทธิเต๋าแก่ฉัน ดังนั้น ฉันจึงบรรลุการตรัสรู้และกลายเป็นนักเต๋า”
“บุคคลแปลกหน้ายังสอนวิชาดาบที่เรียกว่าวิชาดาบอักษรหญ้า
และบอกว่ามันประกอบด้วยเก้าขั้น เมื่อเข้าใจขั้นที่หนึ่งก็สามารถท่องโลกได้ เมื่อเข้าใจขั้นที่สามสามารถอยู่ยงคงกระพันในโลก และหากใครเข้าใจขั้นที่เก้าก็จะบรรลุความเป็นอมตะ มีชีวิตอยู่ตราบเท่าสวรรค์ สามารถทำลายดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว ทำลายล้างท้องทะเลและจักรวาลอันกว้างใหญ่”
“อย่างไรก็ตาม บุคคลแปลกหน้ารู้เพียงขั้นที่หนึ่งเท่านั้น”
“ฉันฝึกฝนมาสามปีก่อนที่จะเชี่ยวชาญวิชาดาบอักษรหญ้า ขั้นที่หนึ่งได้สำเร็จ เพื่อทดสอบพลังของดาบนี้ ฉันเดินทางไปยังภูเขาที่มีชื่อเสียง เยี่ยมชมนักศิลปะการต่อสู้ที่มีทักษะและท้าทายพวกเขา”
“ใช่ ไม่มีใครคู่ควรกับฉัน”
“ดังนั้นฉันจึงไปที่อู่ตาน และท้าทายอาจารย์จาง”
“แต่อาจารย์จางได้ออกจากอู่ตาน เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะในโลกมนุษย์แล้ว เขาเข้าใจยาก และฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทิ้งอู่ตานไว้ตามลำพัง นี่เป็นหนึ่งในความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน!”
“ยี่สิบปีต่อมา ฉันเดินทางไปทั่วโลกเพื่อค้นหาวิชาดาบอักษรหญ้าที่เหลืออีกแปดขั้นตอน แต่กลับมามือเปล่า”
“อีกยี่สิบปีต่อมา ฉันเจาะลึกศิลปะเครื่องรางของขลังและออกจากที่ราบภาคกลางไปยังทะเลทรายตะวันตกเฉียงเหนือที่รกร้าง”
“เฮ้อ สวรรค์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด แต่ชีวิตมนุษย์ก็มีขีดจำกัด แม้ว่าฉันจะอยู่ยงคงกระพัน แต่ฉันก็ไม่สามารถหลีกหนีชะตากรรมของพลังชีวิตที่หมดลงได้”
“ในช่วงสามปีสุดท้ายของชีวิต ฉันพบสมบัติล้ำค่าของฮวงจุ้ย และสร้างสุสานของตัวเองขึ้นมา”
“ก่อนที่สุสานจะเสร็จสมบูรณ์ โจรก็มาถึง ฉันไม่ต้องการทำให้ดาบของฉันเปื้อนเลือด ฉันจึงใช้ควันพิษส่งพวกเขาไปยังยมโลก จากนั้นฉันก็ขุดหลุมศพดินเก้าสิบเก้าหลุมและฝังไว้”
“ฉันทิ้งวิชาดาบอักษรหญ้าไว้ในสุสาน รอให้ใครสักคนในอนาคตมาเจอมัน”
“อย่างไรก็ตาม วิชาดาบอักษรหญ้านั้นครอบงำอย่างมาก และมันง่ายที่จะสูญเสียตัวเองในขณะที่ฝึกฝน ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงทิ้งคำไว้สิบหกคำบนประตูหินเพื่อเตือนคนรุ่นต่อๆไป”