ตอนที่ 453
บทที่ 454 นับถอยหลังงานแต่งงาน
October 21, 2026
งานเลี้ยงแสดงความยินดี?
คุณตาบอดหรือเปล่า?
คุณเคยเห็นงานเลี้ยงเฉลิมฉลองที่มีแผ่นจารึกไว้อาลัย กลอนงานศพ และเพลงไว้อาลัยไหม?
พวกทหารโกรธเคืองกับคำพูดเหล่านี้ จึงหันหน้าไปทางประตูพร้อมกัน
พวกเขาอยากรู้ว่า สิ่งของเหล่านี้ ใครกล้าอวดที่นี่?
ในเวลาเดียวกัน
“กล้าพลีชีพ คงอยากตายสินะ” ถังเฟยดึงปืนพกออกจากเอวของเขาอย่างรวดเร็วและหันหลังกลับทันที
แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ยืนตัวแข็ง ราวกับว่ามีใครบางคนร่ายมนตร์ที่ทำให้กลายเป็นหิน โดยจ้องมองไปที่ประตู
“เยี่ย เยี่ยชิว...…คือ...…คุณจริงๆเหรอ?”
เสียงของถังเฟยสั่นเล็กน้อยในขณะที่เขาพูด
อันที่จริง ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่ไม่เชื่อ แม้แต่คนอื่นๆที่อยู่ในปัจจุบันก็ตกตะลึงเมื่อเห็นเยี่ยชิว เพราะพวกเขาเชื่อว่า หมอเยี่ย ได้ตายมานานแล้ว
ทันใดนั้นความโกลาหลก็ปะทุขึ้น
“หมอเยี่ยไม่ตายเหรอ?”
“เป็นไปได้อย่างไร?”
“เขาถูกฝังอยู่ใต้ทรายเป็นเวลาหลายวันหลายคืน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาเลย?”
ทหารหลายคนคิดว่าพวกเขาตาฝาด จึงขยี้ตาอย่างแรงแล้วมองอีกครั้ง จริงๆแล้วเยี่ยชิวยืนอยู่ที่ประตู ยิ้มให้พวกเขา ซึ่งทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนถึงแก่นแท้
“นี่อาจเป็นวิญญาณของหมอเยี่ย?”
“ฉันได้ยินคนเฒ่าในหมู่บ้านพูดว่า คนที่ตายด้วยความรุนแรงและปฏิเสธที่จะรายงานต่อยมโลกจะต้องแก้แค้นผู้คน”
“เป็นไปได้ไหมที่หมอเยี่ยโกรธพวกเราที่ไม่ค้นหาและช่วยเหลือต่อไป เขาจึงกลับมาสร้างปัญหาให้เรา?”
“ไร้สาระ!” หลงเยี่ยจ้องมองทหารที่กำลังพูดอยู่และตะโกนว่า “พวกคุณทุกคนไม่เชื่อพระเจ้า แล้วจะเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ได้อย่างไร?”
ทันใดนั้นเยี่ยชิวยืนอยู่ที่ประตู ยิ้มให้หลงเยี่ยและพูดว่า “หลงเยี่ย ฉันตายอย่างอนาถ!”
“ฉันถูกฝังอยู่ในทรายสีเหลืองเพื่อช่วยเพื่อนของฉัน และคุณก็ไม่มาช่วยฉันด้วยซ้ำ”
“คราวนี้ฉันกลับมาเพื่อชำระแค้นกับพวกคุณทุกคน”
หลงเยี่ยถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ ดึงปืนออกมาแล้วชี้ไปที่เยี่ยชิวขณะที่เขาตะโกนว่า “คุณเป็นมนุษย์หรือผี”
“ฉันเป็นผี” เยี่ยชิวยกมือขึ้นแล้วก้าวไปข้างหน้า คล้ายกับซอมบี้
หลงเยี่ยกลัวอย่างมากและรีบพูดว่า “เยี่ยชิว อย่ามายุ่ง”
“หลังจากที่คุณถูกฝังอยู่ใต้ทราย สมาชิกทุกคนในกองกำลังพิเศษของเราก็มีส่วนร่วมในการช่วยเหลือ”
“ไม่เพียงเท่านั้น เทพทหารยังรีบเร่งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นการส่วนตัว และให้เขตทหารตะวันตกเฉียงเหนือส่งคนไปช่วยเหลือคุณ”
“ปู่ของฉันส่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ไปร่วมค้นหาและช่วยเหลือ เราค้นหาทั้งวันทั้งคืนแต่ไม่พบคุณ เราจึงต้องยอมแพ้...…”
เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว
“เยี่ยชิว หยุดอยู่ตรงนั้น! หากคุณกล้าเข้ามาใกล้อีก ฉันจะยิง” หลงเยี่ยตะโกน
“เยี่ยมมาก! ไม่เพียงแต่พวกคุณไม่ได้ช่วยฉัน แต่ตอนนี้คุณยังต้องการที่จะฆ่าฉันด้วย คุณขาดความกตัญญูและความภักดีอย่างแท้จริง เอาล่ะ ยิงเลย!”
เยี่ยชิวจงใจทำหน้าตาบูดบึ้งและเดินหน้าต่อไป
“ปัง!”
หลงเยี่ยยิงปืนของเขา
กระสุนพุ่งเข้าใส่เยี่ยชิว และส่งเขากระเด็นไป
หลงเยี่ยตกตะลึง “นี้...…”
ดวงตาของถังเฟยเบิกกว้างด้วยความตกใจ
เป็นไปได้ไหมว่านี่คือจิตวิญญาณของเยี่ยชิวอย่างแท้จริง? ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่ได้รับผลกระทบจากกระสุนได้อย่างไร?
ปัง ปัง ปัง!
ทหารรีบดึงปืนออกมาและเล็งไปที่เยี่ยชิว
“พวกคุณเรียกตัวเองว่าทหาร แต่กลับหวาดกลัวได้ง่ายนัก น่าสงสาร” เยี่ยชิวกางมือออกแล้วพูดอย่างเหยียดหยาม “จะไม่แกล้งพวกคุณแล้ว”
หมายถึงอะไร?
ทหารไม่เข้าใจความตั้งใจของเยี่ยชิว และยังคงเล็งปืนไปที่เขา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“พวกคุณล่างโง่เขลา ไม่รู้หรือไงว่าฉันยังไม่ตาย?” เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง