บทที่ 493 เพลงดาบหกกระบวน

ให้ฉันเริ่มก่อน?

เมื่อเยี่ยชิวได้ยินคำนี้ก็หันไปมองอมตะชางเหม่ยอย่างเกรี้ยวกราด

ตาแก่ พูดมาได้ยังไง ถ้าเก่งจริงก็ลงมือเองเลยสิ

ทำไมต้องมาสั่งให้ฉันเริ่มก่อน ไร้ยางอายที่สุด!

แขกทุกคนต่างก็รู้สึกประหลาดใจ เดิมทีพวกเขาคิดว่าหลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดเช่นนี้ออกมาก็จะลงมือต่อสู้กับปรมาจารย์ตู้เอ้อร์สักตั้ง แต่ใครจะไปรู้ว่าจะออกมาเป็นแบบนี้

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม "โยมชางเหม่ย โยมลงมือพร้อมกับโยมเยี่ยจะดีกว่า ไม่งั้นโยมเยี่ยคงไม่มีทางสู้อาตมาได้อย่างแน่นอน"

อมตะชางเหม่ยกล่าว "แบบนั้นไม่เรียกว่าสองรุมหนึ่งเหรอ?"

"ไม่เป็นไร อาตมาไม่กลัวถูกรังแก"

"ดี งั้นเยี่ยชิวไปรังแกเขาแล้วกัน"

ปัดโธ่ ทำไมต้องเป็นฉันอีกแล้ว?

เคยเห็นคนที่ไร้ยางอาย แต่ไม่เคยเจอใครที่ไร้ยางอายมากขนาดนี้มาก่อนเลย

เยี่ยชิวรู้สึกโกรธมาก

อมตะชางเหม่ยกล่าว "คำโบราณว่าไว้ เอาปืนใหญ่ไปยิงนก"

"ตู้เอ้อร์ นายอย่าดูถูกเยี่ยชิวไปหน่อยเลย"

"แม้ว่าเยี่ยชิวจะอายุยังน้อย แต่ความสามารถของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่านาย นายดูถูกศัตรูแบบนี้ ระวังจะตกหลุมพรางเอาได้ล่ะ"

"บอกอะไรนายอย่างหนึ่งแล้วกัน เมื่อคืนเยี่ยชิวเพิ่งจะกำจัดเฉาเทียนติ่งไปได้"

อะไรนะ?

เขาฆ่าเฉาเทียนติ่ง?

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ตกใจมากและแววตาที่มองเยี่ยชิวก็เปลี่ยนไปและระมัดระวังมากขึ้น หากเยี่ยชิวกำจัดเฉาเทียนติ่งได้จริงละก็ เช่นนั้นตัวเขาเองจะต้องระมัดระวังในการรับมือเสียแล้ว

เพราะต่อให้เขาลงมือด้วยตัวเองก็อาจไม่สามารถกำจัดเฉาเทียนติ่งได้

แต่หลังจากที่ได้ประลองฝีมือกันเมื่อครู่ที่ผ่านมา ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ก็พอจะคาดเดาความสามารถของเยี่ยชิวได้ และเขาเองก็คิดว่าเยี่ยชิวไม่มีทางกำจัดเฉาเทียนติ่งได้อย่างแน่นอน

"โยมเยี่ย ที่โยมชางเหม่ยพูดมาเป็นเรื่องจริงเหรอ?" ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ถาม

"คุณคิดว่ายังไงเหรอ?" เยี่ยชิวถาม

"อาตมาคิดว่าโยมชางเหม่ยกำลังโกหกอาตมาอยู่"

"คุณมีสายตาที่เฉียบคมมาก"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ไป๋ยวี่จิงที่อยู่ข้างๆ เห็นว่าปรมาจารย์ตู้เอ้อร์พูดไม่หยุดก็รู้สึกโกรธและกล่าวขึ้นมาอย่างหงุดหงิด "ปรมาจารย์ หยุดพูดจาเหลวไหลกับเขาได้แล้ว รีบลงมือเถอะ!"

"อย่าทำให้เสียฤกษ์พิธีงานแต่งเลย"

"แขกผู้มีเกียรติต่างก็รอไม่ไหวแล้ว"

นี่ก็เหมือนกับการดูโทรทัศน์ที่รู้ทั้งรู้ว่าฉากต่อไปจะมีเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้น แต่ตัวเอกกลับพูดมากไม่หยุดจนทำให้ผู้ชมอดไม่ได้ที่จะรีบให้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

"ปรมาจารย์ รีบลงมือเร็วเข้า!"

"เรายังต้องรอเลี้ยงฉลองอีกนะ"

"ถ้าปรมาจารย์ยังไม่ลงมืออีก วันนี้คงไม่ได้จัดงานต่อแน่นอน"

ในที่สุดปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ก็ก้าวเท้าเดินไปหาเยี่ยชิวพร้อมกับกล่าวว่า "โยมเยี่ย อาตมาต้องลงมือจริงจังแล้ว หวังว่าโยมเองก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถเช่นกัน"

พูดมาก!

แกคิดจะเล่นงานฉันอยู่แล้วยังมาบอกให้ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถ อยากให้ฉันถูกจับอย่างนั้นเหรอ?

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์อยู่ห่างจากเยี่ยชิวประมาณสามเมตรและจากนั้นเขาก็หยุดพร้อมกับกล่าว "โยมเยี่ย ลงมือได้เลย!"

"ต้องขอโทษด้วยแล้วกัน!"

เยี่ยชิวกำหมัดขวาพร้อมกับพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อต่อยหมัดไปที่ใบหน้าของปรมาจารย์ตู้เอ้อร์

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ยกมือขึ้นกรีดกรายกรงเล็บพร้อมกับต่อยหมัดไปที่เยี่ยชิว

เมื่อเห็นว่าหมัดของเยี่ยชิวกำลังจะเข้าไปอยู่ในฝ่ามือของปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ทันใดนั้นแขนของเยี่ยชิวก็วกกลับพร้อมกับเอี้ยวตัวไปอย่างน่าเหลือเชื่อและจากนั้นก็กระแทกปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ด้วยข้อศอก

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รีบตอบสนองอย่างรวดเร็ว และมือขวาของเขาก็เปลี่ยนท่าทางทันที โดยที่ยังคงอยู่ในรูปของกรงเล็บ จับข้อศอกของเยี่ยชิว

ผัวะ!

ข้อศอกของเยี่ยชิวปะทะกระแทกเข้ากับปรมาจารย์ตู้เอ้อร์และทันใดนั้นเอง ทั้งสองก็ต่างพากันถอยหลังออกไป

ครั้งนี้ทั้งสองต่างสู้กันอย่างดุเดือด

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ใช้น้ำเสียงชื่นชมกล่าวออกมา "ไม่เลว โยมเยี่ยมีทักษะวิชาปาจี๋เฉวียนและพลังที่ใช้ก็หนักแน่นมาก ดูแล้วคงฝึกฝนมาไม่ต่ำกว่าสิบปีใช่ไหม?"

"อาจารย์คิดผิดแล้ว ผมเพิ่งจะเรียนรู้ทักษะวิชาปาจี๋เฉวียนไม่นานและไม่ได้ฝึกฝนอะไรเลย"

เยี่ยชิวพูดออกไปตามจริง