ตอนที่ 495
บทที่ 497 ผู้เชี่ยวชาญไร้ที่เปรียบ
October 21, 2026
เมืองต้องห้าม!
หลังจากที่ชายชราพูดสามคำนี้ ทุกคนก็เงียบลง และความเงียบทำให้ได้ยินเสียงหายใจจากคนรอบข้าง
ใบหน้าของเยี่ยชิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ข้างๆเขา อมตะชางเหม่ยละทิ้งรอยยิ้มขี้เล่น และสีหน้าของ ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ก็จริงจังเช่นกัน
ว่านเหลาและถังเหลาสบตากัน และทั้งคู่ก็เห็นความกังวลอย่างลึกซึ้งในสายตาของกันและกัน
สำหรับแขกที่มาร่วมงาน ผู้ที่มีอายุมากกว่าก็รู้เกี่ยวกับเมืองต้องห้าม เมื่อรู้ว่าชายชรามาจากเมืองต้องห้าม สีหน้าของพวกเขาก็เริ่มตึงเครียดทันที และพึมพำอยู่ในใจ
“ไม่เคยคิดเลยว่า นายน้อยไป๋เป็นลูกศิษย์ของท่านจิ่วจากเมืองต้องห้าม โชคดีที่ฉันไม่เคยทำให้เขาขุ่นเคืองมาก่อน ไม่เช่นนั้นฉันจะต้องถึงวาระ!”
“ผู้คนจากเมืองต้องห้ามไม่ได้ออกมาหลายสิบปีแล้ว คราวนี้พวกเขาปรากฏตัว ฉันเกรงว่ามันจะทำให้เกิดพายุนองเลือด!”
“ดูเหมือนว่าเยี่ยชิวจะต้องตายในวันนี้!”
แขกรุ่นเยาว์บางคนเต็มไปด้วยความสับสนและกระซิบกัน
“เมืองต้องห้ามเป็นเพียงพระราชวังใช่ไหม?”
“มีผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ในพระราชวังไหม?”
“ทำไมฉันไม่รู้!”
“เมืองต้องห้ามไม่ได้หมายถึงเมืองต้องห้าม แต่เป็นพลัง” ผู้รู้ความจริงอธิบาย
พลังเหรอ?
พวกเขายิ่งสับสนมากขึ้นไปอีก
ตามเหตุผล ไม่ว่ากองกำลังจะมีขนาดใดก็ตาม ก็ควรมีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้เท้าของจักรพรรดิ พวกเขาควรจะรู้เรื่องนี้ แต่ทำไมพวกเขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับพลังนี้มาก่อน?
ผู้รู้กล่าวว่า “เมืองต้องห้ามนั้นลึกลับมากและมีจำนวนน้อย พวกเขาไม่ได้ออกมาหลายสิบปีแล้ว”
“แต่อย่าประมาทเมืองต้องห้าม”
“พวกเขาแต่ละคนเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งสามารถมีอิทธิพลต่อสถานการณ์ของโลก”
“พวกเขาทำตัวหยิ่งผยอง ไม่เกรงกลัวใคร และบางครั้งก็ไม่สนใจการมีอยู่ของอำนาจสูงสุดด้วยซ้ำ”
ฟ่อ
ทุกคนสูดลมหายใจ
ในขณะนี้เท่านั้นที่พวกเขาเข้าใจว่า ทำไมชายชราจึงกล้าฆ่าคนสามคนโดยไม่ลังเล และถือว่าชีวิตมนุษย์ไม่มีนัยสำคัญ
เหตุผลก็คือ ชายชรามาจากเมืองต้องห้าม
เผยเจี๋ยกระซิบกับปู่ของเขา “คุณปู่ ผู้คนจากเมืองต้องห้ามนั้นผิดกฎหมายจริงๆ พวกเขาฆ่าโดยไม่กะพริบตาเลย...…”
“หุบปาก!”
ปู่เผยจ้องมองเผยเจี๋ยอย่างเข้มงวดแล้วกระซิบว่า “ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากซะ”
“และอย่าพูดถึงเมืองต้องห้ามเป็นการส่วนตัวอีกต่อไป”
“หากท่านจิ่วได้ยินเรื่องนี้ เขาจะฆ่าคุณ และฉันจะไม่สามารถปกป้องคุณได้”
เผยเจี๋ยถอยกลับด้วยความกลัว
ปู่เผยจ้องมองไปที่ไป๋ยวี่จิง และเขาคิดกับตัวเองว่า “ไป๋ยวี่จิง ซ่อนตัวเองได้ดี ฉันไม่ได้คาดหวังให้เขาเป็นศิษย์ของท่านจิ่วจากเมืองต้องห้าม”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเยี่ยชิวผลักดันเขาถึงขีดจำกัดในวันนี้ เขาคงไม่ขอให้ท่านจิ่วเข้ามาแทรกแซง และไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นศิษย์ของท่านจิ่ว”
“เด็กไป๋คนนี้ เจ้าเล่ห์จริงๆ”
จากนั้นการจ้องมองของปู่เผยยก็เปลี่ยนไปที่เยี่ยชิว
“เจ้าเด็กคนนี้ยังเด็ก และกล้าที่จะสร้างปัญหาให้กับตระกูลไป๋ เขามีความกล้าหาญที่น่าชื่นชม”
“ความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมานั้นเหนือกว่าเพื่อนฝูงของเขามาก”
“ฉันแค่ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่รอดได้ในมือของท่านจิ่วหรือไม่?”
ปู่เผยคิดว่าความหวังที่เยี่ยชิวจะรอดชีวิตนั้นริบหรี่ ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยการที่ท่านจิ่วลงมือเป็นการส่วนตัว แม้ว่าอมตะชางเหม่ยและคนอื่นไจะร่วมมือกัน พวกเขาก็ไม่สามารถหยุดเขาได้
“เสี่ยวเจี๋ย” ปู่เผยกวักมือเรียก
เผยเจี๋ยเข้าใจและก้มลงทันที แนบหูของเขาใกล้กับปากปู่แล้วถามว่า “ปู่อยากจะพูดอะไร?”
“ถ้าเยี่ยชิวตาย ทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิม คุณจะแต่งงานกับ ไป๋ปิง และเราจะกระชับความสัมพันธ์ของเรากับตระกูลไป๋ ซึ่งจะเชื่อมโยงเราเข้ากับแนวเมืองต้องห้ามด้วย”
“แต่ถ้าเยี่ยชิวไม่ตาย คุณก็จะตัดการติดต่อกับไป๋ยวี่จิง และผูกมิตรกับเยี่ยชิวทันที”