บทที่ 502 อัปยศในที่สาธารณะ

ทุกคนจ้องมองไปที่เยี่ยหวู่ตี้ รู้สึกว่าลำคอของพวกเขาแห้งเหือดราวกับว่ากำลังจะสูบบุหรี่ พวกเขาไม่เคยคาดหวังผลลัพธ์นี้

“บ้าไปแล้ว เยี่ยหวู่ตี้เป็นบ้าไปแล้ว”

“เขาฆ่าท่านจิ่วจริงๆ นี่จะทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่”

“แย่แล้ว เมื่อเมืองต้องห้ามโกรธ เราก็จะเดือดร้อนเช่นกัน”

“ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ เราไม่ควรมาเยี่ยมตระกูลไป๋วันนี้ นี่ไม่ใช่งานแต่งงาน แต่เป็นงานศพชัดๆ”

แขกต่างหวาดกลัวและวิตกกังวลกลัวว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้อง

ความคิดของเยี่ยชิวตรงกันข้ามกับพวกเขาอย่างสิ้นเชิง การปกครองของเยี่ยหวู่ตี้ทำให้เลือดของเขาเดือดพล่าน

“คนเข้มแข็งควรจะเป็นแบบนี้”

ในเวลาเดียวกัน เยี่ยชิวเข้าใจอย่างลึกซึ้งอีกครั้งถึงช่องว่างอันกว้างใหญ่ระหว่างตัวเขากับผู้เชี่ยวชาญระดับสูง

“ฉันต้องฝึกฝนอย่างหนักและต่อสู้เพื่อวันที่ฉันจะเป็นเหมือนเยี่ยหวู่ตี้ให้ได้ ไม่ต้องกลัวภัยคุกคามใดๆ”

เยี่ยชิวสาบานในใจของเขาอย่างเงียบๆ

สำหรับไป๋ยวี่จิง ร่างกายเย็นชา ขณะที่จ้องมองไปที่ศพของหลงจิ่วอย่างว่างเปล่า หลังจากนั้นไม่นานก็ตะโกน

“อาจารย์!”

ไป๋ยวี่จิงรีบวิ่งไปคุกเข่าต่อหน้าหลงจิ่ว และร้องไห้อย่างขมขื่น

หลงปายืนตัวสั่น เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าน้องชายของเขาเสียชีวิตเช่นนั้น

และมันก็เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา

หลังจากช่วงเวลาแห่งความเศร้าโศกชั่วครู่ ความโกรธที่ทำให้โลกแตกก็กลืนกินเขา

“เยี่ยหวู่ตี้ คุณกล้ามาก ฆ่าน้องชายของฉันจริงๆ วันนี้ ไม่มีใครในพวกคุณที่จะมีชีวิตอยู่”

หลงปาเหมือนสิงโตที่บ้าคลั่งพุ่งเข้าหาเยี่ยหวู่ตี้

คราวนี้เขาไม่มีอาวุธอยู่ในมือ แต่ออร่าของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ขณะที่หลงปาเข้าใกล้เยี่ยหวู่ตี้ เขาก็ถูกบังคับให้ถอยโดยดาบจักรพรรดิ

แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่ง แต่เขาไม่กล้าแตะคมดาบจักรพรรดิ

“ช่างมันเถอะ จะไม่รังแกคุณอีกต่อไป”

เยี่ยหวู่ตี้โบกมือ และดาบจักรพรรดิก็ดึงส่วนโค้งขึ้นไปในอากาศ และตกลงไปตรงหน้าเยี่ยชิว

เขาวางแผนจะทำอะไร?

ขณะที่เยี่ยชิวรู้สึกสับสน เขาก็ได้ยินเยี่ยหวู่ตี้พูดว่า “มันนานมากแล้วตั้งแต่ฉันได้พบกับคู่ต่อสู้ที่คุ้มค่าที่จะต่อสู้ ฉันจะเล่นกับคุณสักพัก”

จากนั้น เยี่ยหวู่ตี้วางมือข้างหนึ่งไว้ข้างหลัง ในขณะที่อีกมือกำหมัดแน่น

หลงปากัดฟันด้วยความโกรธ

คุณกล้ารังแกฉันเหรอ?

คุณไม่คู่ควร!

ด้วยความโกรธ หลงปาเยาะเย้ย “เยี่ยหวู่ตี้ เมื่อมีดาบอยู่ในมือ คุณอาจมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้นอีกสักหน่อย แต่การโยนดาบทิ้งไป คุณก็แค่แสวงหาความตาย”

แขกยังรู้สึกว่าเยี่ยหวู่ตี้ค่อนข้างเยี่ยอหยิ่ง

ท้ายที่สุดแล้ว หลงปาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญธรรมดา แต่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่มาจากเมืองต้องห้าม

ไม่รู้อะไรเลย เยี่ยหวู่ตี้พูดอย่างมั่นใจว่า “ฉันสามารถฆ่าหลงจิ่ว และฉันก็ฆ่าคุณได้เช่นกัน ในสายตาของฉัน ไม่มีความแตกต่างระหว่างคุณกับหลงจิ่ว คุณทั้งคู่เป็นขยะ”

“ไปตายซะ!”

ด้วยความโกรธ หลงปาพุ่งเข้าหาเยี่ยหวู่ตี้ และในเวลาเดียวกัน เยี่ยหวู่ตี้ ก็เคลื่อนไหวเหมือนเสือร้ายที่ตะปบเหยื่อของมัน

การต่อสู้เริ่มขึ้น

“บูม!”

หลงปากำหมัดของเขาและฟาดไปที่ศีรษะของเยี่ยหวู่ตี้ ด้วยพลังแห่งสายฟ้า

เยี่ยหวู่ตี้ไม่ได้ล่าถอย แต่กลับเดินหน้า ขว้างหมัดโดยตรงแทน

ปัง!

หมัดของพวกเขาชนกันทำให้เกิดเสียงดังระเบิด และร่างกายทั้งสองก็ถอยไป

พวกเขาถอยออกไปสิบก้าว จากนั้นรีบวิ่งเข้าหากันอีกครั้งและชกอีกครั้ง

ปัง!

หมัดของพวกเขาชนกันอีกครั้ง

เยี่ยหวู่ตี้ตีลังกาถอยหลังและถอยไปสามเมตร ในขณะที่หลงปาถอยกลับไปมากกว่าสิบก้าวก่อนที่จะรักษาเสถียรภาพของตัวเอง

หลังจากแลกหมัดกันสองสามหมัด หลงปาก็ประเมินความแข็งแกร่งของเยี่ยหวู่ตี้คร่าวๆและพูดว่า “เยี่ยหวู่ตี้ หากนี่คือทั้งหมดที่คุณมี คุณก็ลงนรกได้”

เยี่ยหวู่ตี้ยังคงไม่แสดงออกและชกต่อยไปที่ใบหน้าของหลงปา

สำหรับผู้เชี่ยวชาญเช่นพวกเขา พวกเขาไม่ต้องการการเคลื่อนไหวที่หรูหราอีกต่อไป หมัดที่ง่ายและตรงไปตรงมาอาจมีพลังและอันตรายถึงชีวิตมากกว่า

หลงปายกมือขึ้นแล้วชกตาม