บทที่ 507 ตัวตนของเยี่ยชิวถูกสงสัย

ตระกูลไป๋

แม่บ้านรีบเข้ามาจากประตูแล้วพูดกับไป๋ยวี่จิงด้วยความดีใจว่า "ฉันทำสำเร็จแล้ว"

ดวงตาของไป๋ยวี่จิงเป็นประกาย "เยี่ยชิวตายแล้วเหรอ?"

“ยังไม่ชัดเจน เขาถูกยิงสามครั้ง ถังเฟยส่งเขาไปโรงพยาบาล แต่ดูเหมือนว่าเด็กอาจจะไม่รอด”

"ดีมาก" รอยยิ้มของการสมรู้ร่วมคิดที่ประสบความสำเร็จปรากฏบนใบหน้าที่เศร้าหมองของไป๋ยวี่จิง

ไม่เลวนี่ จางลี่ลี่เป็นคนจัดเตรียมให้เขา

ทันทีที่เขารู้ว่าไป๋ปิงชอบเยี่ยชิวเขาก็ตรวจสอบข้อมูลของเยี่ยชิวและพบกับจางลี่ลี่โดยบังเอิญ

บังเอิญที่จางลี่ลี่มาที่เมืองหลวงในเวลานั้นและกำลังมองหางาน

ไป๋ยวี่จิงใช้กลอุบายบางอย่างเพื่อทำให้จางลี่ลี่ชนกำแพงเมื่อสมัครงาน* หลังจากทุบตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าจางลี่ลี่ก็ไปที่ร้านเหล้าเพื่อที่จะเมา

จากนั้นเธอก็พบกับไป๋หยี่จิงที่ร้านเหล้า

ไป๋ยวี่จิงหล่อเหลาและใจกว้างซึ่งดึงดูดจางลี่ลี่ผู้ไร้สาระทันที

จางลี่ลี่พยายามอย่างเต็มที่ที่จะพูดคุยกับไป๋ยวี่จิงและทำให้เธอประหลาดใจ ไป๋ยวี่จิงดูเหมือนจะชอบเธอเช่นกัน

คืนนั้นจางลี่ลี่จากไปพร้อมกับไป๋อวี้จิง

จางลี่ลี่คิดว่าถ้าเธอเข้าใกล้ จางลี่ลี่เธอคงจะมีโอกาสบินขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่ใครจะคิดว่าไป๋ยวี่จิงไม่ได้พาเธอกลับบ้านหรือไปที่โรงแรมในคืนนั้น แต่พาเธอไปที่ร้านเหล้าแล้วบังคับให้เธอไป เธอจึงมาพร้อมกับแขกในร้านเหล้า

นี่คือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย

แขกที่มาทุบตีเธอ ดุเธอ จี้เธอด้วยก้นบุหรี่ แล้วทรมานเธอ

นอกจากนี้ ในบางครั้ง เธอสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของเยี่ยชิวจากแขกเหล่านี้ ตัวอย่างเช่นเยี่ยชิวเอาชนะทีมแพทย์ของเกาหลี เยี่ยชิวร่ำรวยมาก และมีชีวิตที่ดี...

มีตัวอย่างมากมายเกี่ยวกับเรื่องนี้

เมื่อจางลี่ลี่คิดถึงประสบการณ์ของเธอเองและชีวิตของเยี่ยชิวนั้นรุ่งโรจน์เพียงใด เธอก็เกลียดเยี่ยชิวอย่างสุดซึ้งอยู่ในใจ

เธอตำหนิความผิดของเธอทั้งหมดไปที่เยี่ยชิวถ้าเยี่ยชิวไม่ขับไล่เธอออกจากเจียงโจวเธอคงไม่อยู่แบบนี้ตอนนี้ เธอต้องการแก้แค้น และต้องการฆ่าเยี่ยชิว

ในที่สุดวันหนึ่ง เธอก็ได้รับการช่วยเหลือจากร้านเหล้าโดยชายชราคนหนึ่ง

และชายชราคนนั้นก็คือพ่อบ้านของตระกูลไป๋

จางลี่ลี่รู้สึกขอบคุณสำหรับพระคุณในการช่วยชีวิตของแม่บ้าน เธอไม่รู้ว่าไป๋หยู่จิงจงใจทำทั้งหมดนี้เพื่อใช้เธอโจมตีเยี่ยชิวอย่างสาหัสอย่างไม่คาดคิด

เช้านี้แม่บ้านได้พบกับจางลี่ลี่และเปิดเผยที่อยู่ของเยี่ยชิวให้จางลี่ลี่ทราบ โดยทิ้งปืนไว้ข้างหลัง

ไม่เช่นนั้นจางลี่ลี่คนตัวเล็กจะปรากฏตัวนอกบ้านพักตระกูลไป๋ที่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาได้อย่างไร

“ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน” ไป๋หยู่จิงถาม

“ตายแล้ว ถังเฟยยิงตรงจุดนั้น”

ไป๋หยู่จิงคาดหวังผลลัพธ์นี้ไว้อย่างชัดเจนและพูดว่า "ถ้าคุณตายก็ตายไปซะ ยังไงซะเธอเป็นผู้หญิงโง่และไม่มีคุณค่า"

“อาจารย์* ฉันควรทำอย่างไรกับร่างกายของเธอ?” แม่บ้านถาม

“คุณยังต้องการให้ฉันสอนเรื่องแบบนี้ไหม?” ไป๋หยู่จิงเหลือบมองแม่บ้านอย่างไม่พอใจ

พ่อบ้านเข้าใจทันที พยักหน้าแล้วพูดว่า “เข้าใจแล้ว”

ในขณะนี้แขกก็กล่าวคำอำลากัน

ในไม่ช้า มีเพียงไป๋ยวี่จิง หลงชีและหลงปาเท่านั้นที่เหลืออยู่ในตระกูลไป๋เช่นเดียวกับศพของหลงจิ่วบนพื้นและบอดี้การ์ดที่เยี่ยชิวทำลาย

“พ่อบ้านจัดสถานที่นี้ให้เรียบร้อย”

ไป๋หยู่จิงให้คำแนะนำกับแม่บ้าน จากนั้นจึงหยิบร่างของหลงจิ่วขึ้นมาด้วยตนเองแล้วเดินเข้าไปในห้องโถง

จากนั้นเขาก็วางร่างของหลงจิ่วไว้ตรงกลางห้องโถง จากนั้นจึงคุกเข่าลงกับพื้นและคำนับสามครั้งต่อหลงจิ่วด้วยความเคารพ

“อาจารย์ ฉันขอโทษ เป็นยวี่จิงที่ทำร้ายคุณ ไม่ต้องกังวล ฉันจะล้างแค้นให้คุณอย่างแน่นอน”

ไป๋หยู่จิงกำหมัดแน่น รู้สึกเศร้าและโกรธ

สีหน้าของหลงชีและหลงปาดูเคร่งขรึม เมื่อมองดูบาดแผลของดาบที่น่าตกใจที่คอของหลงจิ่วใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“เหล่าจิ่วจากไปอย่างสบายใจ ความเกลียดชังในวันนี้ไม่อาจคืนดีได้ และเราจะไม่ปล่อยมันไปอย่างแน่นอน”

“เมื่อพี่ชายคนโตออกมาจากการคุมขัง ฉันจะฆ่าเยี่ยหวู่ตี้เป็นการส่วนตัวเพื่อปลอบวิญญาณของคุณในสวรรค์”

“และตระกูลเย่ ฉันก็จะไม่ปล่อยพวกเขาไปเช่นกัน”

หลงปาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

ตระกูลเยี่ย!