ตอนที่ 540
บทที่ 542 หากสวรรค์ขวางฉัน จะทำลายสวรรค์
October 21, 2026
พายุฝนฟ้าคะนองฉับพลันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
เมื่อเห็นฉากนี้ทุกคนก็ตกตะลึง
“ให้ตายเถอะ เยี่ยชิวมีปากที่ชั่วร้ายจริงๆ”
“ทำไมต้องยั่วยุใครทั้งๆ ที่เขายั่วสวรรค์ จริงๆ แล้วคงอยากตาย?”
“แย่แล้ว คราวนี้เยี่ยชิวแย่แน่”
สายฟ้านั้นน่าทึ่ง ราวกับมังกรผู้ยิ่งใหญ่ข้ามท้องฟ้า เต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง
เยี่ยชิวต้องการตบตัวเองจริงๆ
ให้ตายเถอะ เขาแค่อยากทำตัวเท่ๆ ใครจะรู้ว่ามันจะออกมาแบบนี้
“ดูเหมือนว่าฉันควรจะเป็นคนใจเย็นกว่านี้ในอนาคต อย่าทำตัวเจ๋งๆ เลย เผื่อว่าฉันจะโดนฟ้าผ่า”
“แปลก เป็นไปได้ไหมที่สวรรค์สามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้?”
“ไม่อย่างนั้นทำไมมันถึงส่งสายฟ้าลงไปล่ะ?”
เยี่ยชิว สังเกตเห็นว่าสายฟ้านี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่นายพลไป๋ แต่มุ่งเป้าไปที่เขา
ในขณะนี้ เขารู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา และผมของเขาก็ตั้งชัน
“บัซ!”
อากาศดูเหมือนจะสั่นไหว และสายฟ้าก็ดูเหมือนดาวหาง โดยมีสายฟ้าที่ส่องลงมาราวกับทางช้างเผือก กว้างใหญ่และน่าสะพรึงกลัว
เยี่ยชิวถอยกลับอย่างรวดเร็ว โดยเคลื่อนตัวออกจากเตียงคนไข้
“บูม!”
สายฟ้ากลืนเยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว
ทุกคนคิดว่าสายฟ้าจะหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนเมื่อก่อน
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้แตกต่างออกไป
สายฟ้าไม่ได้หายไปในทันที แต่ปกคลุมร่างกายของเยี่ยชิว ราวกับว่ามันต้องการจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ ก่อนที่จะยอมผ่อนปรน
ใบหน้าของถังเฟยซีดลงและพูดว่า “แย่แล้ว คราวนี้เยี่ยชิวถึงวาระแล้ว”
ถังเหลาก็รู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน “ความพิโรธของสวรรค์คือความพิโรธของสายฟ้า และไม่มีร่างกายของมนุษย์คนใดสามารถต้านทานได้”
“น่าเสียดาย หมออัจฉริยะกำลังจะตาย” จางจิ่วหลิงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
ในบรรดาผู้คนในปัจจุบัน ไม่มีใครอกหักมากไปกว่าไป๋ปิง
ดวงตาของไป๋ปิงเป็นสีแดง และน้ำตาก็ไหลอาบใบหน้า
เธอรู้ดีว่าถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอขอให้เยี่ยชิวช่วยในการรักษาปู่ เขาคงไม่ถูกฟ้าผ่า
“เยี่ยชิว ฉันขอโทษ มันเป็นความผิดของฉันเอง”
“มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด”
“ถ้าคุณตาย ฉันจะตายตามไปด้วย”
ไป๋ปิงกระซิบในใจ น้ำตาก็ไหลมากขึ้นเรื่อยๆ
เยี่ยชิวถูกขังอยู่ในสายฟ้า และทนต่อความเจ็บปวดที่ไม่อาจจินตนาการได้
เขารู้สึกได้เพียงว่า ร่างกายของเขากำลังจะพังทลายลงด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส กระดูกทุกอันถูกฟ้าผ่าจนกลายเป็นผง
เยี่ยชิวรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าเขาอ่อนแอแค่ไหน
สายฟ้าแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา ทรมานเขา จิตสำนึกของเขาค่อยๆ จางหายไป และยมฑูตก็เข้ามาใกล้มากขึ้น
ขณะที่จิตสำนึกของเยี่ยชิวกำลังจะสลายไป ทันใดนั้น ร่างที่พร่ามัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ร่างนั้นดูสง่างาม หันหน้าหนีจากเยี่ยชิว สวมชุดคลุมสีขาวปลิวไปตามสายลม พร้อมรัศมีที่ไม่มีใครเทียบได้
ร่างนั้นพูดว่า
“ก็แค่สายฟ้า แค่นั้นเหรอ?”
“นักรบผู้กล้าหาญควรก้าวไปข้างหน้า ไม่เกรงกลัวต่อความยากลำบากใดๆ”
“หากสวรรค์ขวางฉัน ฉันจะทำลายสวรรค์ หากโลกขัดขวางฉัน ฉันจะทำให้มันแตกสลาย”
พ่อ!
จิตวิญญาณของเยี่ยชิวได้รับการเติมพลัง จิตใจที่มัวหมองของเขาก็ชัดเจนขึ้นทันที เขาลืมตาขึ้นและไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเสียงสายฟ้า
จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าร่างที่เขาเห็นก่อนหน้านี้นั้นเป็นภาพลวงตา
เนื่องจากลึกลงไปในจิตใต้สำนึกของเยี่ยชิว เขามีความหลงใหลในตัวเยี่ยหวู่ซวงอย่างมาก
“ฉันยังไม่พบพ่อของฉัน ยังไม่ได้กำจัดศัตรูเหล่านั้น ยังไม่ได้แต่งงานกับพี่หลิน...…ฉันยังไม่ตาย”
อา!
เยี่ยชิวขึ้นไปบนฟ้า ใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงอย่างบ้าคลั่ง กำหมัดแน่น โจมตีสายฟ้าอย่างไม่ลดละ
เขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่ในที่สุดสายฟ้าก็หายไป
สันติภาพกลับคืนสู่โลก