ตอนที่ 579
บทที่ 581 ทารกที่ถูกทิ้ง? เกิดมาเพื่อเป็นนักบุญ!
October 21, 2026
“ภูเขาแสนลูก?”
เยี่ยชิวรู้สึกสับสน เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน จะมีภูเขานับแสนลูกได้จริงหรือ?
อมตะชางเหม่ยอธิบายว่า “สิ่งที่เรียกว่าภูเขาแสนลูก เป็นเพียงคำเรียกรวมสำหรับยอดเขาบางแห่ง คล้ายกับห้าเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์ ยอดเขาบางแห่งเรียกว่า ภูเขาหวงและบางส่วนเรียกว่าภูเขาไท่”
“แม้ว่าภูเขาแสนลูกจะมียอดเขาไม่ถึงแสนยอด แต่ก็ยังมียอดนับหมื่น ยิ่งกว่านั้น ยังขึ้นชื่อในเรื่องของแมลงมีพิษและสัตว์ดุร้าย”
“ใจกลางของภูเขาแสนลูก เป็นที่รู้จักในชื่อหุบเขาแห่งความตาย แม้แต่ชาวบ้านในท้องถิ่นก็ไม่กล้าเข้าไปในนั้น พวกเขาถือว่าเป็นสถานที่ต้องห้าม ว่ากันว่ามีสิ่งมีชีวิตที่เป็นลางร้ายอาศัยอยู่ ซึ่งน่ากลัวอย่างยิ่ง”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “หลังจากที่ฉันกลับมาจากปักกิ่งครั้งที่แล้ว ฉันใช้เทคนิคการทำนายเพื่อสรุปตำแหน่งของดาบเทียนซือ มันระบุว่าดาบเทียนซืออยู่ภายในภูเขามังกรใหญ่ของภูเขาแสนลูก”
“ต่อมา ฉันดูบันทึกของปรมาจารย์บรรพบุรุษ บอกไว้ว่าปรมาจารย์บรรพบุรุษเคยไปที่ภูเขามังกรใหญ่และฆ่ามังกรด้วย”
ฆ่ามังกรเหรอ?
ช่างเป็นคำกล่าวอ้างที่ไร้สาระ!
บนโลกนี้มีมังกร?
เยี่ยชิวไม่เชื่อเลย และคิดว่าผู้คนจากภูเขาหลงหู่เป็นเพียงการคุยโม้ เขาถามว่า “ภูเขามังกรใหญ่อยู่ห่างจากที่นี่แค่ไหน?”
“ประมาณสองร้อยกิโลเมตร”
สองร้อยกิโลเมตรก็อยู่ไม่ไกล
เยี่ยชิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโส เนื่องจากคุณมีสุขภาพไม่ดี ทำไมคุณไม่กลับไปที่ภูเขาหลงหู่ล่ะ ฉันจะไปที่ภูเขามังกรใหญ่เพื่อคุณ ถ้ามีดาบเทียนซือจริง ฉันจะเอามันกลับมาให้คุณ”
“เจ้าหนู ฉันซาบซึ้งในความตั้งใจ แต่ฉันต้องไปที่ภูเขามังกรใหญ่ด้วยตัวเอง”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ปรมาจารย์บรรพบุรุษกล่าวถึงในบันทึกว่า ใจกลางของภูเขาแสนลูกนั้นลึกลับอย่างยิ่งและเต็มไปด้วยปรากฏการณ์แปลกๆ ลงมือผิดเพียงครั้งเดียวอาจนำไปสู่ความตายได้ และยังมีพิษร้าย สัตว์ร้ายที่ดุร้ายอีกด้วย อันตรายที่ไม่รู้จักมากมายอยู่ข้างใน”
“ฉันมีความรู้เกี่ยวกับศิลปะลัทธิเต๋าอยู่บ้าง บางทีฉันอาจช่วยได้บ้าง”
“สำหรับสุขภาพของฉัน ฉันเชื่อว่าฉันสามารถอยู่ต่อไปได้อีกสองสามวัน”
“หากฉันสามารถพบดาบเทียนซือก่อนที่ฉันจะตาย ฉันก็จะไม่เสียใจเลย”
อมตะชางเหม่ยมีความหลงใหลในดาบเทียนซืออย่างลึกซึ้ง
ดาบเล่มนี้ถูกภูเขาหลงหู่ตามหามานานหลายร้อยปี โดยมีผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนที่เสียสละตัวเอง อมตะชางเหม่ยต้องการเติมเต็มความปรารถนานี้ในวันสุดท้ายของชีวิต
“อาจารย์ ทำไมคุณไม่ฟังหมอเยี่ยแล้วกลับไปที่ภูเขาหลงหู่ล่ะ? สำหรับการไปที่ภูเขามังกรใหญ่ ให้ฉันและหมอเยี่ยจัดการมัน”
สุ่ยเซิงแทรกแซง แสดงความกังวลเกี่ยวกับสุขภาพของอมตะชางเหม่ย
“คุณมานี่” อมตะชางเหม่ยกวักมือเรียกสุ่ยเซิง
สุ่ยเซิงเดินเข้ามาหาเขา
อมตะชางเหม่ยทำท่าทาง สุ่ยเซิงเข้าใจแล้วคุกเข่าลงบนพื้น
“สุ่ยเซิง คุณอยู่กับฉันมาเกือบยี่สิบปีแล้ว คุณควรรู้จักนิสัยของฉัน ฉันเป็นคนเด็ดขาดมาโดยตลอด”
“เพราะฉะนั้น ฉันต้องไปที่ภูเขามังกรใหญ่”
“คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับสุขภาพของฉัน ฉันเคยบอกคุณไปแล้ว ฉันโชคดีมากและจะไม่ตายง่ายๆ”
ขณะที่อมตะชางเหม่ยพูด เขาก็เอามือแตะหัวสุ่ยเซิง
มันควรจะเป็นหัวข้อที่จริงจัง แต่หลังจากเห็นฉากนี้แล้ว เยี่ยชิว ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะสักหน่อย
ชายชราคนนี้กำลังทำอะไรอยู่?
ลูบหัวหมา!
และดูเหมือนว่าสุ่ยเซิงจะสนุกไปกับมัน!
เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจเล็กน้อยต่อสุ่ยเซิง สมองของชายนี้ดูเหมือนจะไม่สดใสนัก
“ผู้อาวุโส คุณตัดสินใจจะไปที่ภูเขามังกรใหญ่แล้วหรือยัง?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง
อมตะชางเหม่ยมีท่าทีแน่วแน่ “ฉันต้องไป!”
“ถ้าอย่างนั้น พักผ่อนก่อน แล้วเราจะออกเดินทางหลังรุ่งสาง” เยี่ยชิวกล่าว นอนลงข้างๆ อมตะชางเหม่ย
อมตะชางเหม่ยอุทานออกมา “เจ้าหนู คุณคิดว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่? ฉันขอบอกก่อน แม้ว่าฉันจะได้รับบาดเจ็บ แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณมายุ่ง”