บทที่ 596 ค่ายกลหิน จางเทียนซือปรากฏ

อมตะชางเหม่ยวางยันต์ยืดชีวิตไว้บนศีรษะ จากนั้นหลับตา สร้างผนึกอย่างรวดเร็วด้วยมือของเขาตรงหน้า และท่องคาถาในปากของเขาอย่างเงียบ ๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา

จู่ๆ ยันต์ก็แตกสลาย ปล่อยชั้นแสงสีขาวสว่างที่ห่อหุ้มอมตะชางเหม่ยไว้

ในไม่ช้า เยี่ยชิว ก็รู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่จากร่างกายของอมตะชางเหม่ย

ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าสีเทาของอมตะชางเหม่ยก็เปลี่ยนเป็นสีอมชมพูอย่างรวดเร็ว

“เป็นยันต์ที่ทรงพลังจริงๆ!”

หลังจากที่ เยี่ยชิวตกใจ เขาก็แอบถอนหายใจ "ภูเขาหลงหู่สมกับการที่เป็นตระกูลบรรพบุรุษของลัทธิเต๋าเลยจริงๆ และภูมิหลังนั่นช่างน่ากลัวจริงๆ"

สิบนาทีต่อมา

แสงสีขาวบนตัวอมตะชางเหม่ยหายไป และเขาก็ลืมตาขึ้นมาเต็มไปด้วยพลัง

“ศิษย์ลุง ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง” สุ่ยเซิงถาม

“ความรู้สึกนี้อธิบายได้เพียงคำเดียวว่า เยี่ยมมาก!” อมตะชางเหม่ยยืนขึ้นและพูดว่า "ฉันในตอนนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ตายเท่านั้น แต่การฝึกฝนของฉันก็ฟื้นคืนแล้วด้วยเช่นกัน"

“จริงเหรอ?” ใบหน้าของสุ่ยเซิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“จริงสิ” อมตะชางเหม่ยกล่าวต่อ “แต่ว่า ฉันมีเวลาแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น”

“แม้ว่ายันต์ยืดอายุจะทรงพลัง แต่สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเพียงวิธีการยืดชีวิต และไม่สามารถคงอยู่ได้นาน”

“อีกสี่ชั่วโมงฉันก็จะตาย”

"ดังนั้น ฉันจะต้องผ่านด่านที่สามที่ปฐมาจารย์สร้างไว้ และหาดาบเทียนซือให้เจอ"

“โดยไม่รอช้า พวกเราเริ่มออกเดินทางกันทันทีเถอะ”

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็เป็นผู้นำในการมุ่งหน้าไปยังภูเขาต้าหลง

เดินอย่างรวดเร็วมาก

เยี่ยชิว และ สุ่ยเซิงรีบติดตามไปด้วย

ทันใดนั้น พวกเขาผ่านหุบเขาอีกสองแห่ง แต่พวกเขายังคงไม่พบด่านที่สามที่ปฐมาจารย์สร้างไว้

สักพักพวกเขาก็มาถึงหุบเขาอีกครั้ง

อมตะชางเหม่ยหยุดและพูดว่า "ผ่านหุบเขานี้ ก็จะไปถึงภูเขาต้าหลง"

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด ปรมาจารย์น่าจะสร้างด่านที่สามไว้ในหุบเขานี้”

"ทุกคน ระวังตัวด้วย"

หลังจากพูดจบ ทั้งสามก็เดินเข้าไปในหุบเขา

พวกเขาระมัดระวังกันอย่างมากและมองไปรอบ ๆ ในขณะที่ก้าวไปข้างหน้า เพราะไม่มีใครรู้ว่าด่านที่สามที่ปฐมาจารย์สร้างว่าคือด่านอะไร

เดินไปข้างหน้าไม่กี่สิบเมตร

อมตะชางเหม่ยหยุดอีกครั้ง

เพราะว่ามีมนุษย์หินสิบแปดตัวปรากฏตัวต่อหน้า

มนุษย์หินแต่ละตัวมีความสูง 3 เมตรและแกะสลักนั้นเหมือนคนจริง พวกมันกระจายไปในทิศทางที่ต่างกันเพื่อปิดกั้นทางข้างหน้าในหุบเขา

เยี่ยชิว จ้องไปที่ร่างมนุษย์หินทั้งสิบแปด

“คุณเห็นอะไร” อมตะชางเหม่ยถามด้วยรอยยิ้ม

เยี่ยชิว ตอบว่า: "ดูเหมือนว่าจะเป็นค่ายกล"

“ถูกต้อง มันเป็น ค่ายกล” อมตะชางเหม่ย กล่าวว่า: “ ค่ายกลนี่เรียกว่า ค่ายกลหิน ฉันเคยเห็นมันในหนังสือโบราณในภูเขาหลงหู่ หากคนที่ไม่เข้าใจค่ายกลนี้เดินเข้าไปในค่ายกลแล้วก็จะถูกขังไว้"

“หากไม่สามารถหาวิธีทำลายค่ายกลได้ ก็จะติดอยู่ในนั้นไปตลอดไป และจะไม่สามารถออกมาได้”

สุ่ยเซิงถาม: "ศิษย์ลุง คุณสามารถทำลายค่ายกลหินนี้ได้ไหม"

"พูดไร้สาระ! มีค่ายกลในโลกไหนบ้างที่ฉันไม่สามารถทำลายได้?" อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า: "เดี๋ยวรอให้ฉันเข้าไปในค่ายกลก่อน คุณสองคนเฝ้าดูอย่างระมัดระวังและจดจำทุกย่างก้าวที่ฉันทำ หลังจากที่ฉันออกจากค่ายกลแล้ว พวกคุณก็ปฏิบัติตามทางเดินที่ฉันเดินมา”

“ได้” สุ่ยเซิงพยักหน้า

“ผู้เฒ่า ระวังตัวด้วย” เยี่ยชิวเตือน

“อย่ากังวล ค่ายกลหินไม่ใช่ค่ายกลที่ยอดเยี่ยมอะไรสักหน่อย ด้วยความสามารถของฉัน เยอะสุดห้านาทีฉันก็สามารถทำลายค่ายกลนี้ได้”

อมตะชางเหม่ยมีความมั่นใจมาก หลังจากพูดจบ เขาก็เดินตรงไปยังค่ายกลหิน

มาถึงตรงหน้าของมนุษย์หินทั้งสิบแปดตัว

อมตะชางเหม่ยยกมือขึ้นแล้วพูดเสียงดังว่า: "ท่านแฐมาจารย์ ศิษย์น้อยชางเหม่ยมาคลายค่ายกลนี้แล้ว"

หลังจากพูดจบ เขาก็ก้าวเข้าไปในค่ายกล

วินาทีต่อมา อมตะชางเหม่ยก็รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน แล้วก็เวียนหัว