บทที่ 600 ดาบในโลงศพ

เยี่ยชิวเหลือบมองหลุมดำและด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกไม่สบายใจ

“เข้าไปข้างในกันเถอะ แต่ระวัง”

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ ก็เดินไปที่หลุมดำ

“ปล่อยฉันก่อน!” เยี่ยชิวดึงดาบจักรพรรดิออกมาและจับมันไว้แน่น เป็นผู้นำในการเข้าใกล้หลุมดำ

ภายในหลุมดำ มันเป็นสีดำสนิท มองไม่เห็นและเงียบสนิท

เยี่ยชิวระมัดระวังและใช้ไฟฉายเพื่อมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอันตรายใดๆ ก่อนที่จะก้าวเข้าไปในหลุมดำ

ทันใดนั้น อุณหภูมิก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดความหนาวเย็นผ่านผิวหนัง

เยี่ยชิวเดินไปข้างหน้า โดยมีอมตะชางเหม่ยและสุ่ยเซิงตามมาข้างหลังเขา พวกเขาทั้งสามเดินทางผ่านหลุมดำด้วยความเร็วที่มั่นคง

หลังจากเดินไปประมาณสิบนาที ดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ค่อยๆ นิ่มลง

ในตอนแรกเยี่ยชิวไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็รู้สึกถึงพลังงานหยินที่หนักมากขึ้น ทำให้เขาช้าลง

แคร็ก!

ทันใดนั้น ก็มีเสียงที่คมชัดดังมาจากใต้ฝ่าเท้า

เยี่ยชิวหยุดทันทีและใช้ไฟฉายมองดูพื้น เมื่อมองลงไปก็เห็นกะโหลกศีรษะ

จากนั้นเขาก็ฉายไฟฉายไปรอบๆ พื้นที่ใกล้เคียง ทันใดนั้นก็พบว่าพื้นถูกปกคลุมไปด้วยเถ้าถ่านสีขาวหนาๆ

เยี่ยชิวนั่งยองๆ คว้าขี้เถ้าสีขาวจำนวนหนึ่งแล้วสูดดม

ในวินาทีถัดมา สีหน้าสยองขวัญก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ทำอะไรอยู่ เจ้าหนู?” เสียงของอมตะชางเหม่ย ดังมาจากด้านหลัง

เยี่ยชิวหันกลับมาและยื่นมือของเขาต่อหน้าอมตะชางเหม่ย และเปิดฝ่ามือ

“นี่อะไร? เถาถ่าน?” อมตะชางเหม่ยถาม ใบหน้าของเขาสับสน

เยี่ยชิวส่ายหัวและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “มันเป็นเถ้ากระดูก!”

“โอ้ ให้ตายเถอะ!”

ผู้อมตะชางเหม่ยอุทานและฉายไฟฉายไปที่พื้น เถ้ากระดูกมีความหนาอย่างน้อยหนึ่งฟุต

“มีกี่คนที่ต้องตาย เพราะชั้นเถ้ากระดูกหนามาก” อมตะชางเหม่ยเต็มไปด้วยความตกใจ

“ฉันรู้สึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เรียบง่าย เราต้องระมัดระวังเพื่อที่เราจะได้ไม่ประสบปัญหาในช่วงเวลาวิกฤติ” เยี่ยชิวเตือน

“อืม”

พวกเขาทั้งสามยังคงเดินหน้าต่อไป

หลังจากนั้นไม่นาน เถ้ากระดูกบนพื้นก็หายไป และถูกแทนที่ด้วยโครงกระดูกที่อัดแน่นอยู่

มีอย่างน้อยสองสามร้อยคน

พวกมันกระจัดกระจายไปทั่วพื้นดิน

โครงกระดูกเหล่านี้ไม่เสียหายเลย บ้างก็ขาดแขน บ้างก็ขาดขา บ้างก็ขาดกะโหลก...…

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้เสียชีวิตอย่างน่าสลดใจ

ในหมู่พวกเขา หลายคนถูกตัดที่เอวด้วยอาวุธมีคม คล้ายกับการประหารชีวิตแบบผ่าเอวในตำนาน

ฟ่อ!

อมตะชางเหม่ยสูดลมหายใจเย็นๆ แล้วพูดว่า “สถานที่แห่งนี้มีลักษณะคล้ายกับหลุมศพจำนวนมากได้อย่างไร?”

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ตอนนี้เราไม่ต้องกังวลเรื่องนี้แล้ว เข้าไปดูกันเถอะ”

“รอสักครู่” อมตะชางเหม่ยหยุดเยี่ยชิว แล้วโค้งคำนับกับโครงกระดูกบนพื้นแล้วพูดว่า “เจ้าแห่งสวรรค์อันประเมินค่าไม่ได้! ฉันในฐานะนักเต๋าผู้ต่ำต้อยกำลังผ่านสถานที่ในวันนี้ ซึ่งรบกวนพวกคุณทุกคน ฉันขอโทษและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะเข้าใจ!”

สุ่ยเซิงหัวเราะและพูดว่า “อาจารย์ เหตุใดจึงต้องโค้งคำนับโครงกระดูกเหล่านี้? พวกเขาไม่เข้าใจคำพูดของคุณ”

“คุณรู้จักแนวคิดเรื่องการเคารพผู้ตายหรือไม่?”

อมตะชางเหม่ยจ้องมองที่สุ่ยเซิงและกล่าวว่า “ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครในชีวิต หรือสถานะอะไร วันนี้เรากำลังก้าวข้ามกระดูกของพวกเขา เราควรแสดงความเคารพต่อพวกเขาบ้าง?”

“นอกจากนี้ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่”

ขณะที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ ลมหยินก็พัดมา

“วู วู”

ลมหยินส่งเสียงโหยหวน และโครงกระดูกบนพื้นส่งเสียงน่าขนลุกราวกับว่าพวกเขากำลังตอบสนองต่อสิ่งที่อมตะชางเหม่ย เพิ่งพูดไป

สุ่ยเซิงหดคอและหยุดพูด

เยี่ยชิวเดินข้างหน้าต่อไป บางทีอาจเป็นเพราะโครงกระดูกเหล่านี้อยู่ที่นี่มานานเกินไป พวกมันจึงกลายเป็นขี้เถ้าด้วยการก้าวเท้าของเขาเบาๆ

สิบนาทีต่อมา