บทที่ 603 ราชาศพสนามรบ

อมตะฉางเหม่ยระวังตัวนานแล้ว ทันทีที่เขาเห็นศพโบราณบินมาหา เขาก็ถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

นี่คือราชาแห่งศพที่มีพลังการต่อสู้มหาศาล

แม้แต่อมตะฉางเหม่ยในสมัยรุ่งเรืองก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้

“เร็วเข้า !” อมตะฉางเหม่ยรีบไปที่ทางเข้าถ้ำพร้อมกับเตือน เยี่ยชิวและสุ่ยเซิงตะโกน เสียงดัง

สุ่ยเฉิงตกใจ และมองดูศพโบราณด้วยความหวาดกลัว เขาอยากจะวิ่งหนี แต่พบว่าขาของเขาก้าวไม่ออก

เยี่ยชิวคว้าไหล่สุ่ยเซิง และรีบวิ่งไปปากทางเข้าถ้ำ

ในชั่วพริบตาทั้งสองก็มาถึงปากทางเข้าถ้ำ

เยี่ยชิวมองกลับไป และเห็นว่าศพโบราณไล่ตามอมตะฉางเหม่ยทันแล้ว

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นศพโบราณ แต่ความว่งไวในการโจมตีนั้นทรงพลังมาก

อมตะฉางเหม่ยไม่กล้าเผชิญหน้ากับศพโบราณ และหลบหลีบท่ามกลางอันตราย

เยี่ยชิวรู้สึกตกตะลึง หากเขาทำเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานอมตะฉางเหม่ยจะตายด้วยน้ำมือของศพโบราณ

“สุ่ยเซิง คุณไปก่อนเถอะ ผมจะไปช่วยไอ้เฒ่านั่น”

หลังจากเยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า และปรากฏตัวหลังศพโบราณสามเมตร

“สวัสดี?” เยี่ยชิวตะโกนไปที่ศพโบราณ

เมื่อศพโบราณได้ยินคนเรียกเขาจากด้านหลัง เขาก็หยุดโจมตีและหันไปหาเยี่ยชิว

“มาสิ” เยี่ยชิวกวักมือเรียกศพโบราณด้วยความยั่วยุ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เยี่ยชิวไม่คาดคิดก็คือหลังจากที่ศพโบราณจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดงเข้ม มันก็ยังคงโจมตีอมตะฉางเหม่ยต่อไป

“บ้าเอ๊ย จะโจมตีฉันทำไม?”

“ไปโจมตีเขาสิ!”

“ไม่เห็นเหรอว่ามีคนมายั่วยุแก ตาบอดหรือไง !”

อมตะฉางเหม่ยรีบหลบและสาปแช่งเสียงดัง

ศพโบราณดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของอมตะฉางเหม่ย ทันใดนั้นก็ปล่อยเสียงกรีดร้องแปลก ๆ ออกมา โจมตีของเขาอย่างรวดเร็ว และทรงพลังกว่าเดิม

"บูม !"

อมตะฉางเหม่ยหลบช้าเกินไป ไหล่ของเขาถูกโจมตีด้วยหมัดของศพโบราณ ร่างของเขากระเด็นออกไป และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

อร๊าย !

เขาเปิดปากแล้วพ่นเลือดออกมาเต็มคำ

ก่อนที่อมตะฉางเหม่ยจะลุกขึ้นจากพื้น ศพโบราณก็ก้าวเข้ามาหาอมตะฉางเหม่ยอีกครั้ง

“เฮ้ ?” เยี่ยชิวเรียกศพโบราณอีกครั้ง

ศพโบราณมองย้อนกลับไปที่เยี่ยชิวอีกครั้ง

เยี่ยชิวชี้ไปที่ศพโบราณด้วยกระบี่จักรพรรดิ ปล่อยพลังการต่อสู้อันสง่างามออกจากร่างกายของเขาแล้วพูดว่า: "การกลั่นแกล้งผู้สูงอายุนั้นไม่ได้อะไร มา มาลุยกันเลย"

ใครคือคนแก่?

ระวังคำพูดด้วย

ชายคิ้วยาวจ้องมองที่เยี่ยชิวด้วยความโกรธ

“ดูซิว่าฝีมือจะดีซักแค่ไหน ? ” เยี่ยชิวท้าศพโบราณ

เขาคิดว่าหากศพโบราณนี้สามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้ มันจะต้องจัดการเขาแน่ ท้ายที่สุดแล้ว ศพโบราณนี้มีสถานะพิเศษ และจะไม่มีวันทนต่อความอับอายได้

เยี่ยชิวไม่เคยคาดหวังว่าศพโบราณจะเหลือบมองเขาแล้วเดินไปหาอมตะฉางเหม่ย

อะไรกัน ?

เยี่ยชิวตกตะลึง

ทำไมถึงโจมตีแต่ไอ้แก่นั่น ?

ขณะที่เขามึนงง ศพโบราณก็เข้ามาใกล้อมตะฉางเหม่ยขึ้นเรื่อยๆ

"น่ารังเกียจนัก !"

ทันใดนั้นสุ่ยเฉิงก็ยืนอยู่ที่ทางเข้าถ้ำ และตะโกนเสียงดังใส่ซากศพโบราณ "เจ้าสัตว์ประหลาดน่าเกลียด รังแกอาจารย์ของฉันได้ยังไง? ถ้ากล้าก็เข้ามาหาฉันสิ !"

ศพโบราณหยุด แล้วเหลือบมองสุ่ยเฉิง และสองวินาทีต่อมา มันก็เดินไปหาอมตะฉางเหม่ยต่อ

สุ่ยเซิงก็ตกตะลึงเช่นกัน “อาจารย์ เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าเด็กโง่ รีบหาวิธีช่วยฉัน ไม่งั้นฉันถูกมันโจมตีจนตายแน่”

อมตะฉางเหม่ยโกรธจนแทบจะกระอักเลือด

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมศพโบราณนี้ถึงพุ่งเป้ามาที่เขาคนเดียว และเขาไม่ได้ทำให้ขุ่นเคืองซักหน่อย

ให้ตายเถอะ มาสู้กับก*นี่!

เมื่อนึกขึ้นได้ สายตาที่โหดเหี้ยมก็ปรากฏในดวงตาของอมตะฉางเหม่ย เขาหยิบยันต์อัคนีสองสามแผ่นออกจากกระเป๋าของเขาแล้วโยนมันออกไปอย่างรวดเร็ว