บทที่ 624 ความลับที่ซ่อนอยู่ในใจ

จู่ๆ เฉียนหรงก็เอ่ยปากขึ้นมา

"เดี๋ยวก่อน!"

เฉียนหรงกล่าวกับจูเสวี่ยเหมียวว่า: "พี่สะใภ้ ตอนนี้ปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนทั้งสามท่านกำลังทำการตรวจรักษาให้กับคุณปู่อยู่ ถ้าหากพาพวกเขาเข้าไปตอนนี้เกรงว่าคงจะไม่ดีหรือเปล่า?"

"อีกอย่าง ด้านในมีแขกผู้มีเกียรติมากมายขนาดนั้น พวกเขาที่แต่งตัวซอมซ่อแบบนี้ หากเข้าไปจะไม่ทำให้ตระกูลเฉียนของพวกเราขายหน้าแย่เหรอ?"

จูเสวี่ยเหมียวแสดงสีหน้าลำบากใจ: "เอ่อ....."

สีหน้าของเฉียนจิ้งหลานเคร่งขรึม "ทำไม แม้แต่พ่อของตัวเองฉันก็ไม่สามารถเข้าไปเยี่ยมได้อย่างนั้นเหรอ?"

เฉียนหรงแสดงสีหน้ายิ้มเยาะ: "คุณอา เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนคุณก็ถูกคุณปู่เนรเทศออกไปจากวงศ์ตระกูล ถึงแม้ว่าคุณอยากจะเรียกคุณปู่ว่าพ่อ คุณคิดว่าคุณปู่จะตอบตกลงเหรอคะ?"

"มิหนำซ้ำ คุณยังพาลูกกำพร้ากลับมาด้วยอีก"

"หากคุณปู่เห็นเข้า จะไม่ถูกคุณทำให้โมโหแย่หรอกเหรอ?"

พอจูเสวี่ยเหมียวเห็นคนทั้งสองปะทะคารมกัน ก็ยืนกอดอกทันที ทำท่าทีเหมือนกับดูละคร

"หรงเอ๋อร์ ที่ฉันกลับมาจากเจียงโจว ก็เพื่อมาพบหน้าคุณพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าหากใครจะขัดขวางฉัน ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

เฉียนจิ้งหลานก็เคยพบเจอกับคนที่เป็นอุปสรรคมามากมาย ถ้าหากเอาจริงขึ้นมา พลังของเธอก็คงจะบดเฉียนหรงจนแหลกโดยสิ้นเชิง

เฉียนหรงถูกพลังนี้ทำให้ตกใจกลัว และอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปครึ่งก้าว

ในเวลานี้ เฉาชุนเหมยได้ก้าวออกมา

"เฉียนจิ้งหลาน คุณหมายความว่ายังไง?"

"เพียงแค่กลับมาก็จะรังแกหลานของคุณแล้วเหรอ คุณเป็นอาแบบไหนกัน?"

"ในสายตาของคุณยังมีฉันอยู่บ้างไหม? ยังมีพี่ใหญ่ของคุณอยู่บ้างไหม?"

"และอีกอย่าง หรงเอ๋อร์ขัดขวางคุณเสียที่ไหนกัน เพียงแค่คิดว่าการที่คุณจะเข้าไปพบผู้อาวุโสตอนนี้มันดูไม่ค่อยเหมาะสมก็เท่านั้น"

เฉียนจิ้งหลานเลิกคิ้วเล็กน้อย: "ขอถามหน่อยนะพี่สะใภ้ใหญ่ แล้วคุณคิดว่าฉันควรจะเข้าไปพบพ่อเมื่อไรดีล่ะถึงจะเหมาะสม?"

"รอให้ผู้อาวุโสตื่นขึ้นมาเสียก่อนค่อยเข้าไปพบเขาก็แล้วกัน"

"แล้วถ้าคุณพ่อไม่ตื่นขึ้นมาล่ะ?"

"เฉียนจิ้งหลาน คาดไม่ถึงว่าคุณจะสาปแช่งผู้อาวุโส ฉันรู้ดีว่า การที่คุณกลับมาในครั้งนี้คงจะไม่มีเจตนาที่ดีอย่างแน่นอน" เฉาชุนเหมยเดินมาขวางที่หน้าประตู แล้วกล่าวว่า: "ไม่ว่าอย่างไรฉันก็จะไม่ยอมให้คุณได้พบกับผู้อาวุโสหรอก"

"หลบไป" เฉียนจิ้งหลานตะโกนขึ้นมา

"ไม่หลบ" ที่เฉาชุนเหมยขวางเอาไว้ ก็เพราะไม่อยากให้เฉียนจิ้งหลานได้พบกับผู้อาวุโส เพราะเธอกังวลว่าเรื่องหนังสือสัญญาจะถูเปิดโปง

เฉียนจิ้งหลานรู้สึกโมโหจริงๆ ชะตาชีวิตของพ่อที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอเดินทางมาไกลแสนไกล เพื่อมาพบหน้าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย แต่คาดไม่ถึงว่าจะถูกพี่สะใภ้ขัดขวาง

ไม่ต้องพูดถึงเธอ หากเป็นคนอื่น ก็คงจะโมโหเหมือนกัน

คุณจะหลบหรือไม่หลบ?" สีหน้าของเฉียนจิ้งหลานเยือกเย็นเป็นอย่างมาก

"ไม่หลบ" เฉาชุนเหมยกล่าวอย่างเหยียดหยามว่า: "คุณไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคนตระปูลนี้มานานแล้ว ฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่า คุณยังมีหน้ากลับมาได้ยังไงกัน"

เฉียนจิ้งหลานมีสีหน้าเดือดดาล ยกฝ่ามือขึ้น เตรียมที่จะตบเฉาชุนเหมย

"แม่ครับ อย่าโมโหไปเลย ไม่จำเป็นต้องโกรธเคืองคนประเภทนี้หรอกครับ"

เยี่ยชิวจับมือของเฉียนจิ้งหลานเอาไว้ แสดงเจตนาว่าอย่าใจร้อน จากนั้นจึงกล่าวกับเฉาชุนเหมยว่า: "ที่ฉันมาที่นี่ ไม่ใช่มาเยี่ยมคุณตาหรอก"

เฉาชุนเหมยค่อนข้างประหลาดใจ

ไอ้ลูกกำพร้าคนนี้ไม่ได้มาเยี่ยมผู้อาวุโสอย่างนั้นเหรอ?

เช่นนั้นจุดประสงค์ของเขาคืออะไรกัน?

หรือว่าจะเป็นทรัพย์สินของตระกูล......

หัวใจของเฉาชุนเหมยเต้นถี่ และกล่าวขึ้นทันทีว่า: "ไม่ว่าคุณจะมาทำไม ตระกูลของพวกเราก็ไม่ยินดีต้อนรับคุณ!"

เยี่ยชิวกล่าว: "ฉันมาเพื่อรักษาอาการป่วยให้กับคุณตา"

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ เฉียนหรงก็หัวเราะเยาะ: "รักษา? เหอๆ คุณเพิ่งจะได้เป็นแค่หมอตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ก็มีคุณสมบัติที่จะรักษาคุณปู่ของฉันแล้วเหรอ?"

"อีกอย่าง พ่อของฉันก็ได้เชิญปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนทั้งสามท่านเข้ามาแล้ว ยังจะต้องให้คุณทำการรักษาให้คุณปู่อีกเหรอ?"