บทที่ 631 ปิดหูปิดตา ติดตามต้นตอ

หลี่ชุนเฟิงตกตะลึง

เมื่อเขาจับตรวจชีพจรของผู้อาวุโสเฉียน ก็ประหลาดใจที่พบว่าสัญญาณชีพของผู้อาวุโสเฉียนที่ลดลงอย่างรวดเร็วได้หยุดลงโดยสิ้นเชิง

จากสถานการณ์ปัจจุบัน ไม่เพียงแต่ผู้อาวุโสเฉียนจะสามารถอยู่ได้จนถึงเช้าวันพรุ่งนี้เท่านั้น แต่ยังเป็นไปได้สำหรับเขาที่จะอยู่ต่อไปอีกครึ่งปี

หลังจากการตกใจครั้งแรก หลี่ชุนเฟิงถอนหายใจลึกและพูดว่า

“เสี่ยวเยี่ย พวกเราสามคนพ่ายแพ้ แต่คุณสามารถแก้ปัญหาได้ด้วยเข็มทองเพียงสองเล่ม คุณน่าประทับใจจริงๆ!"

เนี่ยเสวียเลี่ยงซึ่งยังคงสับสนอยู่ ถามขึ้นว่า “ผู้อาวุโสหลี่ คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?”

“อาการของผู้อาวุโสเฉียนดีขึ้นแล้ว และสัญญาณชีพของเขาไม่ลดลงอีกต่อไป” หลี่ชุนเฟิงกล่าว “ตามวิจารณญาณของฉัน แม้ว่าเราจะไม่พบวัตถุที่สามารถเอาชนะคำสาปได้ แต่ผู้อาวุโสเฉียนก็สามารถรักษาสถานะนี้ไว้ได้อย่างน้อยครึ่งปี”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เนี่ยเสวียเลี่ยงก็มองลึกไปที่เยี่ยชิว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ไม่ปิดบัง

สำหรับเฉียนจิ้งหลานและเฉียนเว่ยตง พวกเขาต่างแสดงสีหน้ามีความสุข

“เยี่ยชิว แล้วเข็มทิศเล่มนี้ล่ะ?”

เฉียนปั๋วเหวินหยิบเข็มทิศโบราณออกมาจากลิ้นชักโต๊ะของผู้อาวุโสเฉียน แล้วมอบให้เยี่ยชิว

เยี่ยชิวหยิบเข็มทิศ เหลือบมองมันแล้วยิ้ม “จริงๆ แล้วมันเป็นเข็มทิศจากราชวงศ์ซ่ง ไม่เลวเลย”

“มาจากราชวงศ์ซ่ง?” เฉียนปั๋วเหวินรู้สึกประหลาดใจ เขาเคยเห็นพ่อของเขาวางมันลงบนโต๊ะอย่างไม่ได้ตั้งใจมาก่อน แต่ไม่ได้สนใจมันมากนัก

เฉียนเว่ยตงถามว่า “เยี่ยชิว ต้องการอะไรอีกไหม?”

“ไม่จำเป็นต้องเตรียมการใดๆ เข็มทิศนี้ก็เพียงพอแล้ว” เยี่ยชิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มันจะช่วยให้เราค้นพบวัตถุที่สามารถเอาชนะคำสาปได้”

ทุกคนค่อนข้างแปลกใจ

หลี่ชุนเฟิงถามว่า “เยี่ยชิว เข็มทิศจะช่วยเราค้นหาวัตถุที่สามารถเอาชนะคำสาปได้อย่างไร?”

เยี่ยชิวอธิบายว่า “หัวหน้าของภูเขาหลงหู่คือเพื่อนของฉัน เขาสอนวิธีการบางอย่างให้ฉันในอดีตที่สามารถช่วยค้นหาวัตถุที่สามารถเอาชนะคำสาปได้”

“ในกรณีนั้น มาเริ่มกันอย่างรวดเร็วและพยายามค้นหาวัตถุที่สามารถเอาชนะคำสาปได้โดยเร็วที่สุด ด้วยวิธีนี้ พ่อจะตื่นเร็วขึ้น” เฉียนปั๋วเหวินกล่าว

“ได้”

เยี่ยชิวหยิบเข็มทิศขึ้นมาและแสร้งทำเป็นจัดการมันสักพักหนึ่ง จากนั้นจึงผลักประตูออกไป

……

ห้องหลักอยู่ด้านนอก

คนกลุ่มหนึ่งกำลังรออย่างใจจดใจจ่อ

เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่เยี่ยชิวและคนอื่นๆ เข้าไป และไม่มีข่าวออกมาเลย พวกเขากังวลอย่างมาก

ผู้ว่าการหานพูดอย่างกังวลว่า “ฉันสงสัยว่า ผู้อาวุโสจางน่าเชื่อพอที่จะช่วยครูได้ไหม?”

เลขานุการหวังตอบว่า “ผู้อาวุโสจางจะไม่ล้อเล่นเกี่ยวกับชีวิตของครู ชายหนุ่มคนนั้นน่าจะมีความสามารถบ้าง”

“ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับเด็กคนนั้น” นายกเทศมนตรีจ้าวกล่าว “เขายังเด็กเกินไป แม้ว่าเขาจะเริ่มเรียนยาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ จะมีฝีมือขนาดไหน?”

ผู้อำนวยการเถียนเห็นด้วยว่า “นายกเทศมนตรีจ้าวพูดถูก ตอนนี้ฉันกังวล ครูอาจจะอยู่ต่อไปอีกสักพัก แต่ฉันกลัวว่าหลังจากที่ชายหนุ่มคนนั้นเข้ามาแทรกแซง ครูจะไม่ถึงจนเช้าวันพรุ่งนี้”

“นั่นคือความเป็นไปได้”

ทันใดนั้น เฉียนหรงก็พูดขึ้นและพูดว่า “ผู้นำทุกท่าน พวกคุณทราบความเป็นมาของเยี่ยชิวไหม?”

ผู้ว่าการหานและคนอื่นๆ ถามว่า

“เด็กคนนั้นมีภูมิหลังอะไร?”

“เขาเป็นหลานของครูไม่ใช่เหรอ?”

“ผู้อาวุโสจางบอกว่าเขาเป็นหมอเทพ”

“ไร้สาระ! เขาเป็นแค่หมอหนุ่มจากโรงพยาบาลเจียงโจว และเขาเพิ่งก็กลายเป็นหมอที่เต็มเปี่ยม”

อะไรนะ เขาเพิ่งกลายเป็นหมอเต็มตัวเหรอ?

ผู้ว่าการหานและคนอื่นๆ โกรธจัด

“จางจิ่วหลิงเป็นอะไรไป? เขาจะปล่อยให้แพทย์ที่มีคุณสมบัติแบบนี้มารักษาอาจารย์ได้อย่างไร?”

“นี่มันแค่เล่นเปียโนแบบสุ่ม?”

“พวกเขาจะเรียกคนแบบนี้ว่าเป็นหมอเทพได้อย่างไร จางจิ่วหลิงต้องสับสน!”

เมื่อเห็นผู้นำโกรธ เฉียนหรงก็รู้สึกพึงพอใจและพูดต่อ “ขอโทษที่ฉันพูดแบบนี้ แต่จริงๆ แล้วเยี่ยชิวเป็นลูกนอกสมรส”