ตอนที่ 631
บทที่ 633 ความลับที่ซ่อนอยู่
October 21, 2026
“พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นในตระกูลของเรากันแน่?”
“ทำไมพี่สะใภ้และหรงเอ๋อร์ถึงเป็นหนี้เงินมากมายขนาดนี้”
เฉียนจิ้งหลานถาม
เฉียนปั๋วเหวินหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเกตแล้วใส่เข้าไปในปากของเขาอย่างสั่นเทา เนื่องจากมือของเขาสั่นมาก เขาจึงพยายามจุดบุหรี่ด้วยไฟแช็กหลายครั้ง แต่กลับไม่ติดไฟ
ในที่สุดเยี่ยชิวก็ช่วยเขาจุดไฟได้
เฉียนปั๋วเหวินสูบบุหรี่แล้วพูดว่า “เยี่ยชิว คุณคิดว่าป้าของคุณโหดร้าย พูดจารุนแรง และประพฤติตัวเหมือนคนปากร้ายหรือเปล่า?”
“คุณยังสงสัยไหมว่าทำไม ในฐานะตระกูลนักวิชาการเช่นเรา ฉันถึงแต่งงานกับผู้หญิงแบบเธอ?”
เยี่ยชิวพยักหน้า
เมื่อเขาเห็นเฉาชุนเหมยครั้งแรก เขาพบว่ามันค่อนข้างน่าเหลือเชื่อ ผู้หญิงอย่างเธอเข้ามาอยู่ในตระกูลเฉียนได้อย่างไร?
“จริงๆ แล้วชุนเหมยไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน”
“เมื่อก่อนเธอเป็นคนรอบรู้ มีคุณธรรม และจัดการงานบ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย เป็นภรรยาและแม่ที่ดี”
“แต่พ่อของฉันมักจะไม่พอใจเธอเสมอ เพราะเธอให้กำเนิดลูกสาวไม่ใช่ลูกชาย”
“พ่อของฉันเป็นคนหัวโบราณ โดยให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว เขาเชื่อว่าตระกูลแบบเราซึ่งมีมรดกทางวิชาการที่มีมายาวนานร่วมศตวรรษ ต้องการลูกชายเพื่อรับมรดก”
“ในฐานะลูกชายคนโต ฉันไม่มีลูกชาย ซึ่งหมายความว่าไม่มีใครใช้นามสกุล”
“เพราะเหตุนี้ พ่อของฉันไม่เคยปฏิบัติต่อชุนเหมยอย่างดีมาหลายสิบปี แต่ชุนเหมยไม่เคยบ่นและกตัญญูต่อพ่อของฉัน”
“จนกระทั่งเมื่อสิบปีก่อน”
“สิบปีที่แล้ว ชุนเหมยตั้งท้อง หลังจากไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลก็พบว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกชาย ทั้งพ่อและฉันมีความสุขมาก”
“อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นชุนเหมยอยู่ในวัยสี่สิบแล้ว เป็นคุณแม่ตั้งครรภ์ที่มีอายุมาก หลังจากตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน เธอก็คลอดก่อนกำหนด และเด็กไม่สามารถช่วยชีวิตได้”
“เหตุการณ์นี้กระทบกระเทือนจิตใจเราอย่างมาก โดยเฉพาะชุนเหมย เธอแทบจะเป็นบ้าและร้องไห้ตลอดทั้งวันด้วยความงุนงง”
“ฉันกังวลว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับชุนเหมย ฉันจึงขอให้หรงเอ๋อร์พาเธอออกไปเปลี่ยนบรรยากาศ พวกเธอไปมาเก๊าและทั้งคู่ก็ติดการพนัน”
“พวกเธอใช้เงินเก็บทั้งหมดในบ้านและแอบขายของโบราณที่ลูกศิษย์ของพ่อฉันมอบให้ ในที่สุดพวกเธอก็สูญเสียไปหลายล้าน”
“ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชุนเหมยและหรงเอ๋อร์ก็มีการเปลี่ยนแปลงบุคลิกอย่างมาก ราวกับว่าพวกเธอกลายเป็นคนละคนกัน”
“พ่อโกรธมาก อยากจะไล่พวกเธอออกจากบ้าน ฉันเองที่ขอร้องพ่อว่าจะช่วยพวกเธอเลิกเล่นการพนัน แล้วพ่อก็ยอมให้พวกเธออยู่ต่อ”
“ฉันขังพวกเธอไว้ในบ้าน โดยมีเจ้าหน้าที่เฝ้าดูแลพวกเธอตลอดหกเดือน ไม่ปล่อยให้พวกเธอก้าวออกจากบ้าน”
“พวกเธอหยุดเล่นการพนันมาสองสามปีแล้วจริงๆ”
“แต่ปีที่แล้ว พวกเขาพบแอปการพนันบนโทรศัพท์และติดมันอีกครั้ง”
“ฉันต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วย ตอนนั้นฉันคิดว่าพวกเธอแค่เล่นโทรศัพท์และไม่ได้สนใจอะไรมากนัก”
“ใครจะรู้ล่ะ เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนที่ฉันกลับมาจากทริปธุรกิจสาย ฉันพบว่าไฟในห้องของชุนเหมยยังเปิดอยู่ตอนเที่ยงคืน เธอกับหรงเอ๋อร์ก็ทะเลาะกัน ฉันรู้สึกสับสนและฟังอยู่นอกประตู สักพักก่อนที่ฉันจะรู้ว่า พวกเธอไม่เพียงแต่เล่นการพนันบนโทรศัพท์เท่านั้น แต่ยังเป็นหนี้เงินจำนวนมากอีกด้วย”
“ตอนนั้นฉันโกรธมาก หลังจากรีบเข้าไปสอบถามพวกเธอ ฉันพบว่าพวกเธอได้รับเงินเกือบสองล้านจากการกดเงินสดบัตรเครดิตหลายใบ”
“พวกเธอยังยืมเงินกู้เป็นจำนวนมาก อย่างน้อยก็หนึ่งล้าน”
“พวกเธอยืมเงินสามล้านจากเจ้าหนี้นอกระบบด้วยซ้ำ และตอนนี้ด้วยดอกเบี้ย คงไม่ต่ำกว่าสิบล้าน”
“พวกเธอให้จิ้งหลานลงนามในเอกสารข้อตกลงการละทิ้งทรัพย์สิน ซึ่งอาจเพื่อให้ได้บ้านหลังเก่าแล้วขายเพื่อชำระหนี้”
“พวกเธอ…...พวกเธอ…...”
เฉียนปั๋วเหวินหยุดพูดสักพัก พยายามควบคุมความโกรธและคำรามด้วยเสียงต่ำ “พวกเธอกล้ามาก พวกเธอวางแผนที่จะฆ่าพ่อจริงๆ”
“ฉันอยากจะบีบคอพวกเธอจริงๆ”
เฉียนปั๋วเหวินดับบุหรี่ของเขา จากนั้นใช้มือทั้งสองข้างจับใบหน้าของเขา สะอื้นเบาๆ พร้อมกล่าวโทษตัวเองว่า “ฉันผิดเองที่สิ่งต่างๆ ได้พัฒนามาถึงจุดนี้”