บทที่ 642 เก้าเข็มพลิกฟ้า

ที่ห้องหลักตระกูลเฉียน

หลังจากปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนทั้งสามท่านจากไป ผู้ว่าหานและคนอื่นๆ ก็กล่าวลาเช่นกัน

ไม่นาน ในห้องก็เหลือเพียงตนเองเท่านั้น

เฉียนจิ้งหลานกล่าวตำหนิว่า : "ชิวเอ๋อร์ การกระทำในครั้งนี้ของคุณเสี่ยงเกินไป การท้าประลองกับนักปราชญ์แห่งการแพทย์เกาหลีใต้เพียงลำพัง และยังท้าประลองกับแพทย์ชื่อดังทั้งหมดของประเทศเกาหลีใต้อีก หากพ่ายแพ้ขึ้นมา ผลที่ตามมามันเกินที่จะจินตนาการได้"

เยี่ยชิวกำลังจะพูด ผู้อาวุโสเฉียนก็กล่าวออกมาก่อน

"จิ้งหลาน อย่ากังวลใจไปเลย"

"ถึงแม้ว่าฉันกับเยี่ยชิวจะพบเจอกันเป็นครั้งแรก แต่ฉันก็มองออกว่า เขาไม่ใช่คนบุ่มบ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือ"

"ในเมื่อเขากล้ารับคำท้าของฝ่ายตรงข้าม เช่นนั้นจะต้องมีความมั่นใจอย่างแน่นอน"

"ยิ่งไปกว่านั้น อย่าทำให้วัยเยาว์ต้องสูญเปล่า ด้วยอายุอย่างเขานี้ ถึงเวลาโอ้อวดได้แล้ว"

เฉียนจิ้งหลานมองค้อนผู้อาวุโสเฉียน และกล่าวว่า : "ด้วยอุปนิสัยนี้ของเขา มันค่อนข้างเหมือนกันกับท่านเลย ตอนท่านยังหนุ่มๆ ท่านก็เคยทำเรื่องอย่างนี้มาก่อน"

"ฮ่าๆๆ ใครบอกให้เขาเป็นหลานชายของฉันล่ะ" ผู้อาวุโสเฉียนหัวเราะเสียงดัง

เยี่ยชิวได้ยินเช่นนั้น ว่าตัวคุณตาเองก็มีประวัติเช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม : "แม่ครับ ตอนที่คุณตาหนุ่มๆ เขาเคยทำเรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ตอนที่คุณตาอายุ 40 ปี สถานการณ์ระหว่างประเทศก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน ด้วยปัญหาทางการศึกษา สิทธิมนุษยชน และเสรีภาพของพลเมือง หลายๆ ประเทศจำนวนนับไม่ถ้วนร่วมกันกดดันประเทศของเรา คุณตาในฐานะที่ปรึกษา ได้ไปที่สหประชาชาติ"

"ในการประชุม คุณตาของคุณเพียงคนเดียว ได้เปิดสงครามฝีปากกับนักปราชญ์คนอื่นๆ จนทำให้ตัวแทนของหลายสิบประเทศพูดไม่ออก กระทั่งมีตัวแทนจากสองประเทศ ที่ตะลึงกับคำพูดที่เฉียบแหลมของคุณตาของคุณ"

"เหตุการณ์นี้ ช่วยยกระดับชื่อเสียงของประเทศจีนอย่างมาก และได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในสิบเหตุการณ์สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์การทูตของจีนด้วย"

"คำพูดของคุณตาของคุณในเวลานั้น ยังรวมอยู่ในหนังสือเรียนของสถาบันการทูตด้วย จนถึงทุกวันนี้ทุกคนที่ศึกษาด้านการทูต จะได้เรียนรู้จากคำพูดของคุณตาของคุณทั้งหมด"

โคตรเจ๋งเลย!

ในใจของเยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคารพนับถือขึ้นมา

"เรื่องอดีตเนิ่นนานหลายปี จะเอ่ยถึงให้ได้อะไร?" ผู้อาวุโสเฉียนลงจากเตียง หยิบไม้เท้าขึ้นมา และกล่าวกับเยี่ยชิวว่า : "คุณตามฉันมาหน่อย"

จากนั้น ภายใต้การจับจ้องของทุกๆ คน ผู้อาวุโสเฉียนก็ถือไม้เท้า พาเยี่ยชิวเดินเข้าไปที่ห้องหนังสือ

เมื่อเดินเข้ามา เยี่ยชิวก็ต้องตกตะลึง

นี่ไม่ใช่ห้องหนังสือ แต่มันคือห้องสมุดอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมองไปรอบๆ บนชั้นหนังสือก็อัดแน่นไปด้วยหนังสือหลายหมื่นเล่ม

ผู้อาวุโสเฉียนเดินไปพลาง กล่าวไปด้วย : "ตลอดชีวิตของฉันไม่มีงานอดิเรกอะไรเลย มีเพียงแค่การชอบอ่านหนังสือเท่านั้น ดังนั้นตลอดหลายทศวรรษมานี้ ฉันได้สะสมหนังสือเอาไว้มากมาย"

"หนังสือที่นี่ ส่วนใหญ่ฉันเคยอ่านมาหมดแล้ว"

"ต่อไปถ้าคุณมีเวลา ก็สามารถมาอ่านหนังสือที่นี่ได้นะ"

ผู้อาวุโสเฉียนเดินนำทางมา จนกระทั่งถึงชั้นวางหนังสือด้านในสุด จึงหยุดฝีเท้าลง

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าชั้นวางหนังสือนี้เต็มไปด้วยกล่องไม้จันทน์

กล่องไม้หลายๆ กล่องมีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ

"ข้างในคืออะไรเหรอครับ?" เยี่ยชิวเอ่ยถาม

"หนังสือ" ผู้อาวุโสเฉียนยิ้มและกล่าวว่า : "เพราะหนังสือเหล่านี้มีเอกลักษณ์เฉพาะ และค่อนข้างมีค่า เพื่อไม่ให้ถูกความชื้น ดังนั้นฉันจึงบรรจุมันลงในกล่องไม้"

เยี่ยชิวเอ่ยถามอีกว่า : "คุณตา ท่านพาฉันมาที่นี่มีเจตจำนงอะไรเหรอครับ?"

"คุณกำลังจะประลองฝีมือกับนักปราชญ์แห่งการแพทย์เกาหลีใต้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เข้าใจเกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์ แต่ก็อยากจะช่วยเหลือคุณบ้าง"

"อีกอย่างหนึ่ง คุณกับฉันเจอกันเป็นครั้งแรก แถมยังช่วยชีวิตฉันอีกด้วย ฉันอยากแสดงความขอบคุณสักเล็กน้อย"

ผู้อาวุโสเฉียนใช้ไม้เท้าชี้ไปยังชั้นวางหนังสือและกล่าวว่า : "ในกล่องไม้แถวที่สามเหล่านั้น มีหนังสือทางการแพทย์อยู่ บางทีคุณอาจจะใช้ประโยชน์ได้ คุณลองไปเปิดดูสิ!"

เยี่ยชิวแปลกใจเล็กน้อย เขาเปิดกล่องไม้กล่องที่หนึ่ง ก็พบหนังสือทางการแพทย์หนึ่งชุดอยู่ด้านในนั้น

มีตัวอักษรสองตัวเขียนอยู่ด้านบน——

《ม่ายจิง》!

เมื่อเยี่ยชิวเปิดอ่าน ก็รู้สึกตกตะลึง

หนังสือเล่มนี้เป็นฉบับดั้งเดิม

《ม่ายจิง》ถูกเรียบเรียงโดยหวางซูเหอในราชวงศ์ซีจิ้น เป็นหนังสือพิเศษเล่มแรกที่เกี่ยวกับหลักของชีพจรในประวัติศาสตร์การแพทย์แผนจีน