บทที่ 682 หลงลิ่วออกปักกิ่ง

เยี่ยชิวมองไปที่เฉียนตัวตัวด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่า เพลย์บอยเช่นเขาจะสามารถพูดคำที่ซับซ้อนเหล่านี้ได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ระเบิดเสียงหัวเราะ

“ปรมาจารย์ คุณคิดว่าคำตอบของฉันเป็นที่ยอมรับหรือไม่?” เฉียนตัวตัวถาม

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ยิ้มและกล่าวว่า “อมิตาภะ คำตอบของโยมดีมาก ดูเหมือนว่าโยมจะมีความเกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้า!”

“ใช่ หากไม่มีการเชื่อมต่อ ฉันจะมาพบปรมาจารย์ได้อย่างไร?” เฉียนตัวตัวหัวเราะเบาๆ

เยี่ยชิวมองดูปรมาจารย์ตู้เอ้อร์อย่างลึกซึ้ง รู้สึกว่าพฤติกรรมของพระเฒ่าคนนี้ค่อนข้างแปลกเล็กน้อย

เป็นไปได้ไหมที่ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ได้ตั้งเป้าไปที่เพลย์บอยนี้แล้ว?

เขาต้องการนำเฉียนตัวตัวสู่พุทธศาสนาหรือไม่?

เยี่ยชิวรีบเตือนว่า “ปรมาจารย์ น้องของฉันเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวของตระกูลเฉียนในซูหาง โปรดอย่ามีความคิดใดๆ เกี่ยวกับเขาเลย”

“อมิตาภะ โยมเยี่ยจริงจังเกินไป ประตูพุทธจะนำทางเฉพาะผู้ที่มีความสัมพันธ์เท่านั้น” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์มองไปที่เฉียนตัวตัว และพูดว่า “สิ่งที่ถูกกำหนดไว้ก็จะเกิดขึ้น และสิ่งที่ไม่ถูกกำหนดไว้จะไม่ถูกบังคับ”

“คุณหมายความว่าอย่างไร?” เฉียนตัวตัวถาม

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ยิ้มเล็กน้อยโดยไม่พูดอีกต่อไป และทำท่าทางเชิญชวนโดยพูดว่า “กรุณาเข้ามาข้างในเถิดโยมทั้งหลาย”

ทันที ทุกคนนี้ติดตามปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ และก้าวผ่านประตูวัดที่ทรุดโทรม

เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นต้นโพธิ์อายุหนึ่งร้อยปีอยู่ที่ลาน มีกิ่งก้านและใบไม้อันเขียวชอุ่มเต็มไปด้วยพลัง

บนลำต้นที่แข็งแรงมีระฆังทองสัมฤทธิ์ห้อยอยู่

“ปรมาจารย์ ขออภัยที่พูดตรงๆ แต่ทำไมวัดเทียนหลงถึงอยู่ในสภาพทรุดโทรมเช่นนี้?” เฉียนตัวตัวถามโดยตรง

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ยิ้มและกล่าวว่า “เพราะวัดเทียนหลง ที่โยมเห็น ไม่ใช่วัดเทียนหลงที่แท้จริง”

“โอ้? แล้ววัดเทียนหลงที่แท้จริงอยู่ที่ไหน?”

“วัดเทียนหลงที่แท้จริง ถูกทำลายไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน”

เยี่ยชิว “……”

หลินจิงจื้อ “……”

เฉียนตัวตัว “……”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์กล่าวต่อว่า “วัดนี้ ฉันและปรมาจารย์ของฉันสร้างขึ้นเพื่อขอทาน”

เยี่ยชิวเริ่มสับสนมากขึ้น ตามชื่อเสียงของปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ และพระคงเจี้ยน หากพวกเขาต้องการสร้างวัดเทียนหลงขึ้นมาใหม่ เพียงพวกเขาพูดคำเดียว หลายคนก็จะช่วยพวกเขา

จะไม่พูดมาก แต่คงไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอนที่จะใช้เงินหลายพันล้านเพื่อสร้างวัด

นอกจากนี้ ประเทศยังจะช่วยในการก่อสร้างอีกด้วย

เหตุใดจึงปล่อยวัดที่ทรุดโทรมเช่นนี้?

ดูเหมือนว่าพระปรมาจารย์ดูเอจะมองเห็นความสงสัยของทุกคน จึงอธิบายว่า “ดินแดนแห่งพุทธศาสนาบริสุทธิ์ หากสร้างขึ้นอย่างงดงามและคับคั่งผู้สักการะเหมือนทำธุรกิจ ก็จะเป็นการฝ่าฝืนเจตนาดั้งเดิมของการสร้างวัด”

“นอกจากนี้ การสร้างวัดจะต้องใช้การก่อสร้าง แรงงาน และเงินเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน”

“เพราะฉะนั้นตราบใดที่ยังมีพระพุทธเจ้าอยู่ในใจ ไม่ว่าวัดจะใหญ่หรือเล็ก เจริญรุ่งเรืองหรือถดถอย ก็ไม่กระทบถึงความเจริญ”

เยี่ยชิวรู้สึกมีอารมณ์

นี่คือพระผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง!

เพื่อการฝึกฝนเท่านั้น ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงและโชคลาภ

ต่างจากวัดบางแห่งในตอนนี้ ที่พยายามหาเงินทุกวิถีทาง เปิดโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้บางแห่ง บางแห่งก็ดำเนินการด้านการท่องเที่ยว

และที่แย่กว่านั้นคือ เปลี่ยนวัดให้กลายเป็นองค์กร

ภายในลานมีห้องปฏิบัติธรรมหลายห้อง

ในนั้นมีโคลงกลอนคู่หนึ่งแขวนอยู่ที่ทางเข้าห้องปฏิบัติธรรมห้องหนึ่ง

“มังกรมีอายุยืนยาว บริสุทธิ์และไร้มลทิน อิสรภาพอันสมบูรณ์ ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า”

สิ่งที่ทำให้เยี่ยชิวและคนอื่นๆ ประหลาดใจคือไม่มีรูปปั้นของพระพุทธเจ้าหรือพระโพธิสัตว์องค์อื่นๆ ในวัดแห่งนี้

เยี่ยชิวถามทันทีว่า “ปรมาจารย์ ทำไมจึงไม่มีรูปปั้นของพระพุทธเจ้า?”