บทที่ 684 ด่านสุดท้าย

ฮะ?

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ครั้งแรกที่เขายืนอยู่บนมีดหิน พื้นรองเท้าถูกตัดด้วยใบมีด และแม้แต่เท้าของเขาก็ยังได้รับบาดเจ็บ

โชคดีที่พระคงเจี้ยนก็อยู่ที่นั่นและดึงเขาออกจากมีดหิน ไม่เช่นนั้นเขาอาจได้รับบาดเจ็บสาหัส

แต่เขาไม่คาดคิดว่า เมื่อเยี่ยชิวเหยียบมีดหินเป็นครั้งแรก เขาจะมั่นคงมาก

ฉึก

ในขณะนั้น ก็ได้ยินเสียงพื้นรองเท้าฉีกขาด

มีดหินบาดทะลุพื้นรองเท้า

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ยิ้มและพูดว่า “โยมเยี่ย นี่เป็นเพียงก้าวแรก มีบันไดอย่างน้อยพันขั้นในการไปถึงยอดเขา คุณทำได้ไหม?"

“ถ้าคุณไม่มั่นใจ ฉันช่วยคุณได้”

“เพียงเข้าร่วมวัดเทียนหลงของเรา”

เยี่ยชิวลังเลและพูดว่า “ปรมาจารย์ ฉันขอลองก่อน”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์แนะนำว่า “โยมเยี่ย ฉันแนะนำให้คุณอย่าฝืนตัวเอง แค่ทำให้ดีที่สุด ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ ฉันจะช่วยคุณได้จริงๆ”

“ฉันยังอยากลองด้วยตัวเองก่อน”

“ในเมื่อคุณยืนกราน ฉันจะไม่พูดมากกว่านี้”

เมื่อปรมาจารย์ตู้เอ้อร์พูดจบ เขาก็ก้าวไปด้านข้างและปรากฏตัวด้านหลังเยี่ยชิวอย่างง่ายดาย

เขากังวลว่าเยี่ยชิวอาจได้รับบาดเจ็บ

มีดหินคมเกินไป หากฝ่าเท้าถูกตัด จะทำให้ยืนยากและล้มลงได้

บนภูเขาเต็มไปด้วยมีดหินแห่งนี้ ถเาพลาด ผลที่ตามมาจะรุนแรง

จุดประสงค์ของปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ในการทำเช่นนี้คือ เพื่อช่วยเหลือเยี่ยชิว หากเขาล้มลง

“ท่านปรมาจารย์ ฉันขอเริ่มปีนเขาได้ยัง?” เยี่ยชิวถาม

“แน่นอน” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์เตือนเขาอีกครั้ง “โยมเยี่ย โปรดระวัง ทำให้ดีที่สุด และอย่าฝืน”

“ตกลง”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ก้าวไปเหยียบมีดหินและมุ่งหน้าไปยังยอดเขา

ในไม่ช้าเขาก็เดินไปได้ไกลกว่าสิบเมตร

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ ประหลาดใจในใจ “โยมเยี่ยยังเด็กมาก สามารถเดินได้ไกล แข็งแกร่งกว่าฉันในวัยเยาว์มาก”

หลังจากเดินไปได้กว่าสิบเมตร เยี่ยชิวก็หันกลับมาและเห็น ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ยังคงยืนอยู่กับที่ และถามอย่างงุนงงว่า “ปรมาจารย์ คุณบอกว่าจะติดตามฉันขึ้นไปบนภูเขา? ทำไมไม่ขยับ?”

“โยมเยี่ย คุณไปก่อนเถอะ ฉันคุ้นเคยกับเรื่องนี้มาก และฉันจะตามคุณไปสักพัก”

“ตกลง”

เยี่ยชิวก้าวขึ้นไปบนภูเขา ในตอนแรกฝีเท้าของเขาช้าและดูระมัดระวังมาก

จากนั้นเขาก็เดินเล่นสบายๆ ปีนขึ้นไปบนภูเขาพร้อมชื่นชมทิวทัศน์โดยรอบ

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์กำลังจะเคลื่อนตัวตามเยี่ยชิว แต่ทันใดนั้น ความเร็วของเยี่ยชิวเพิ่มขึ้นอย่างมาก ราวกับควันสีฟ้าพุ่งไปที่ยอดเขา

นี้...…

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ตกตะลึง

เขาไม่รู้ว่า หลังจากฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง ร่างกายของเยี่ยชิวก็แข็งแกร่งราวกับเหล็ก ซึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าวิชาจินกังไม่สลายของเขาเองมาก

มีดหินเหล่านี้อาจจะแข็ง แต่ก็ไม่สามารถทำร้ายเยี่ยชิวได้?

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์เห็นว่าความเร็วของเยี่ยชิวเพิ่มขึ้น และต้องออกแรงทั้งหมดเพื่อตามให้ทัน แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขาก็ตามไม่ทัน เมื่อเขามาถึงยอดเขาที่กำลังหอบเหนื่อย เยี่ยชิวก็นั่งอยู่บนยอดเขามาระยะหนึ่งแล้ว

“ปรมาจารย์ คุณถึงแล้วสินะ?” เยี่ยชิวยิ้ม

“ฉันอายโยมเยี่ยจริงๆ” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์หวังว่าเขาจะหารูซ่อนตัวได้

เขากังวลว่าเยี่ยชิวจะไม่ไหว ก็เลยคิดที่จะพยายามชักชวนเยี่ยชิวให้เข้าร่วมวัดเทียนหลง แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่า เยี่ยชิว จะเร็วกว่าเขา

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์รู้สึกเขินอายมาก

“ปรมาจารย์ ถือว่าการท้าทายนี้ผ่านได้ไหม?” เยี่ยชิวถาม

“แน่นอน” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ กล่าว “โยมเยี่ยนั้นพิเศษจริงๆ น่าชื่นชม”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก” “ปรมาจารย์ ความท้าทายต่อไปคืออะไร?” เยี่ยชิวถาม