บทที่ 699 สารีริกธาตุ

ที่หน้าเจดีย์ตรัสรู้

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ได้วางร่างของพระคงเจี้ยนไว้บนกองไม้ แล้วจุดไฟบนฟืน

หลังจากนั้น ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ก็นั่งลงบนพื้น มือประสานกันที่หน้าอก สวดมนต์กสิติครภาสูตรเพื่อสวดภาวนาให้กับพระภิกษุคงเจี้ยน

“ท่านพระคงเจี้ยน เดินทางปลอดภัยนะ”

เยี่ยชิวยืนดูขณะที่พระคงเจี้ยนถูกกลืนหายไปในเปลวไฟคำราม และโค้งคำนับด้วยความเคารพ

ไฟยังคงดำเนินต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง

ฉากอันน่าประหลาดใจถูกเปิดออก

ร่างของพระคงเจี้ยนไม่ได้รับอันตรายอย่างปาฏิหาริย์

เยี่ยชิวอุทานด้วยความประหลาดใจ “เป็นพระที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงจริงๆ”

ปรมจารย์ตู้เอ้อร์เติมฟืนเพิ่ม

ไฟไหม้นานกว่าหนึ่งชั่วโมง และร่างของพระภิกษุคงเจี้ยนเริ่มค่อยๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน

น่าแปลกที่ในระหว่างกระบวนการเผาศพ ไม่มีกลิ่นไหม้ที่มักจะมาพร้อมกับการเผาไหม้ของร่างกายมนุษย์ กลับกลายเป็นกลิ่นหอมที่อธิบายไม่ถูก ซึ่งชวนให้นึกถึงไม้จันทน์ฟุ้งไปในอากาศ

หลังจากไฟดับแล้ว

ปรมจารย์ตู้เอ้อร์หยิบโถเซรามิกจากชั้นหนึ่งของเจดีย์ตรัสรู้และเก็บอัฐิของพระคงเจี้ยน

กะทันหัน

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์คุกเข่าต่อหน้าอัฐิของพระคงเจี้ยน อุทานว่า “ขอแสดงความยินดี ท่านอาจารย์ ที่ได้ขึ้นไปสู่ดินแดนอันบริสุทธิ์”

เยี่ยชิวสังเกตเห็นว่าในขณะนี้ ใบหน้าของปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ไม่ได้แสดงอาการโศกเศร้า แต่เป็นสัญญาณของความตื่นเต้น

แปลก อาจารย์ตื่นเต้นเรื่องอะไร?

ในขณะนั้น ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ กล่าวว่า “โยมเยี่ย มานี่เร็ว ๆ ให้ฉันแสดงบางสิ่งที่พิเศษแก่คุณ”

เยี่ยชิวเดินไปหาปรมาจารย์ตู้เอ้อร์

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ค่อยๆ เคลื่อนอัฐิของพระคงเจี้ยนออกไปอย่างอ่อนโยน และทันใดนั้น ลูกปัดทรงกลมสีขาวก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเยี่ยชิว

ลูกปัดทรงกลมนี้ใสเหมือนคริสตัลชิ้นหนึ่ง ส่องแสงสลัวๆ

เยี่ยชิวถามด้วยความสับสน “นี่คืออะไร?”

“โยมเยี่ย คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับสารีริกธาตุบ้างไหม” ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ถาม

“ฉันเคย…...” เยี่ยชิวพูดพร้อมกับเบิกตากว้าง “อาจารย์ นี่คือสารีริกธาตุใช่ไหม?”

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ใช่ นี่คือสารีริกธาตุ”

เยี่ยชิวตกตะลึง

สารีริกธาตุ เป็นการทับศัพท์จากคำภาษาสันสกฤต โดยทั่วไปหมายถึงพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า หรือที่เรียกว่ากระดูกของพระพุทธเจ้า ซึ่งว่ากันว่ามีต้นกำเนิดมาจากผู้ก่อตั้งศาสนาพุทธ คือ พระศากยมุนีพุทธเจ้า

หลังจากการปรินิพพานของพระศากยมุนีพุทธเจ้า บรรดาสาวกของพระองค์ได้ค้นพบพระอัฐิหลากสีสันที่มีลักษณะคล้ายคริสตัลมากมายจากอัฐิของพระองค์ ซึ่งได้รับเกียรติว่า สารีริกธาตุ

ต่อมาสารีริกธาตุเหล่านี้ได้ถูกแจกจ่ายไปยังวัดที่มีชื่อเสียงทั่วโลกจนกลายเป็นวัตถุล้ำค่าสำหรับวัด

ตามคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา สารีริกธาตุได้มาจากการปฏิบัติศีล สมาธิ และปัญญา ตลอดจนผ่านปณิธานอันยิ่งใหญ่ของตนเอง พวกมันหายากและล้ำค่ามาก

ตลอดประวัติศาสตร์ แม้จะมีสารีริกธาตุหลายครั้ง แต่ก็มีเพียงพระภิกษุผู้มีคุณธรรมมากมายเท่านั้นที่จะครอบครองได้

ตัวอย่างเช่น พระซวีอวิ๋น

เมื่ออายุได้สิบแปดปี พระซวีอวิ๋นกลายเป็นพระภิกษุและใช้เวลาเก้าปีในการฝึกฝนที่วัดหย่งเฉวียน เมื่ออายุยี่สิบเจ็ดปี เขาเดินทางไปยังภูเขาพุทธที่มีชื่อเสียงหลายแห่งทั่วประเทศเป็นเวลากว่ายี่สิบปี เยี่ยมชมสถานที่ต่างๆ เช่น เขาเอ๋อร์เหมย ซึ่งเป็นอารามสำคัญสามแห่งในพื้นที่ทิเบต และแม้กระทั่งไปสักการะพระธาตุทางพุทธศาสนาในต่างประเทศ

เมื่อชื่อเสียงของเขาเติบโตขึ้น พระซวีอวิ๋นได้รับความโปรดปรานจากราชสำนักโดยได้รับการพระราชทานคลังมังกร รวมถึงตำแหน่งพระศาสดาแห่งการเผยแผ่ความเมตตาของพระพุทธเจ้า และพระศาสดาแห่งธรรมะ

นี่เป็นเกียรติที่หาได้ยากในเวลานั้น ซึ่งบ่งบอกถึงสถานะทางศีลธรรมอันสูงส่งและน่านับถือของพระซวีอวิ๋น

ในปี คริสต์ศักราช หนึ่งพันเก้าร้อยห้าสิบเก้าในวันที่สิบสาม เดือนกันยายน ตามปฏิทินจันทรคติ พระซวีอวิ๋น วัยหนึ่งร้อยยี่สิบปีถึงแก่กรรม หลังจากการเผาศพของเขา มีการค้นพบสารีริกธาตุหลากสีสันหลายร้อยชิ้น ทำให้เกิดความรู้สึกตื่นเต้น

ตัวอย่างเช่น

หลังจากการจากไปของพระเฒ่าเมิ่งชานวัยหนึ่งร้อยสามปีที่ภูเขาหวู่ไท่ ก็พบสารีริกธาตุกว่าร้อยชิ้นถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ในทำนองเดียวกัน ปรมาจารย์ฉวนจิ้ง ก่อนเสด็จสวรรคต ทรงเห็นล่วงหน้าถึงมรณกรรมของพระองค์ จึงทรงปฏิเสธอาหารและน้ำ นั่งสมาธิเฝ้าพระพุทธเจ้าเป็นเวลาเก้าวัน แล้วเสด็จปรินิพพานอย่างสงบ