บทที่ 704 เสน่ห์ล้มผู้ชาย

การมาถึงของเยี่ยชิวทำให้หม่ายตงและเกาเฟยค่อนข้างไม่สบายใจ

“คุณเยี่ย อะไรทำให้คุณมาที่นี่?” หม่ายตงถามอย่างประหม่า

เขากลัวเยี่ยชิวมาก มือของเขาสั่นเล็กน้อยในขณะที่เขาถือถ้วยน้ำชา

เยี่ยชิวยิ้ม “ฉันมาที่นี่เพื่อทำธุรกิจ แล้วประธานมู่ล่ะ?"

“ประธานมู่เพิ่งลุกขึ้นไปล้างหน้า กรุณารอสักครู่” คนแปลกหน้าในชุดสูทตอบซึ่งออกมาจากห้องด้านใน ดูเหมือนเขาจะเป็นสจ๊วตของตระกูลมู่

“พวกคุณกรุณารอที่นี่สักครู่ ประธานมู่จะออกมาแล้ว”

หลังจากที่สจ๊วตพูดจบ เขาก็รีบจากไปโดยไม่ได้เสนอชาให้ เยี่ยชิว และพวกเขาด้วยซ้ำ

พวกเขาทั้งสามนั่งตรงข้ามกับหม่ายตงและเกาเฟย

หลังจากรอมาสักพักแล้ว ไม่เห็นมู่เอินออกมาและไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศในห้องโถงก็ค่อนข้างกดดัน

เยี่ยชิวเริ่มบทสนทนาโดยยิ้มขณะที่เขาถามว่า “ประธานหม่าย มือของคุณยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?”

ปากของหม่ายตงกระตุก มือของฉันพิการเพราะคุณ เจ็บหรือเปล่าก็ไม่รู้

หม่ายตงโกรธมาก แต่ไม่กล้าแสดงสีหน้าและพูดว่า “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของคุณเยี่ย อาการดีขึ้นมากหลังการผ่าตัด”

เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อย “ดีแล้ว”

“คุณเยี่ย คุณกำลังมองหาประธานมู่เพื่ออะไร?” หม่ายตงถามอย่างสงสัย

เยี่ยชิวก็ไม่ได้ปิดบังเช่นกัน และพูดว่า “แฟนของฉันกำลังหาซื้อหยกจากประธานมู่”

หม่ายตงเหลือบมองหลินจิงจื้อ พบว่าเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งพยุงแก้ม บางครั้งเล่นกับผมยาวข้างหู ซึ่งทำให้หัวใจเขาลุกเป็นไฟ

เธอโดดเด่นจริงๆ

หากเธอเป็นผู้หญิงของฉันก็คงดี

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หม่ายตงก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่เกาเฟยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ใช่ คงจะดีมากถ้ากำจัดเยี่ยชิว จากนั้นหลินจิงจื้อก็กลายเป็นของเล่นของฉันได้

แม้ว่ามันจะหมายถึงชีวิตที่สั้นลงสิบปี แต่ฉันก็จะเต็มใจตราบเท่าที่ฉันมีหลินจิงจื้อ

เมื่อคิดเช่นนี้ หม่ายตงก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองหลินจิงจื้ออีกครั้ง

เขาพบว่าท่าทางสบายๆ ของหลินจิงจื้อ สามารถทำให้เขาหลงใหลและทำให้เขาไม่สามารถหลุดพ้นจากตัวเองได้

ปกติเป็นคนเจ้าชู้มาก เรื่องบนเตียงต้องยิ่งกว่านี้!

หม่ายตงเหลือบมองเยี่ยชิว และค่อยๆรู้สึกถึงเจตนาฆ่าต่อเขา

แต่ในไม่ช้า หม่ายตงก็ระงับเจตนาฆ่าในใจ

“ฉันไม่สามารถมีความคิดที่ไม่เหมาะสมเกี่ยวกับหลินจิงจื้อ ไม่เช่นนั้น เยี่ยชิว ไอ้สารเลวคนนี้จะไม่ยอมปล่อยฉัน”

“ถึงแม้ว่า หลินจิงจื้อจะงดงาม แต่ก็ไม่คุ้มที่จะยอมสละชีวิตเพื่อเธอ”

“ฉันไม่ควรยั่วยุเยี่ยชิวจะดีกว่า”

หม่ายตงระงับความคิดของเขาทันทีและรออย่างเงียบ ๆ

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง

ในที่สุด ชายวัยกลางคนก็ออกมาจากห้องด้านในและพูดด้วยเสียงอันดังว่า “ขอโทษที่ให้รอนะทุกคน”

ชายวัยกลางคนสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร อายุมากกว่าห้าสิบปี สวมหมวกแตงโมทรงกลมและชุดถังสีดำ มีแหวนนิ้วหัวแม่มือหยกสีขาวที่มือซ้าย ดูสง่างามมาก

มู่เอิน!

เยี่ยชิวยืนยันตัวตนของชายวัยกลางคนทันที

มู่เอินอ้วนมาก หนักอย่างน้อยสองร้อยตัว และมีเนื้อมากมายบนใบหน้า เมื่อเขายิ้ม ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเป็นรอยกรีด

มู่เอินโค้งคำนับทุกคนแล้วพูดว่า “เมื่อคืนฉันมีประชุมและดื่มมากเกินไปนิดหน่อย ดังนั้นวันนี้ฉันนอนเลยไปนิดหน่อย ฉันขอโทษจริงๆ”

หม่ายตงยิ้มแล้วพูดว่า “ลุงมู่ เราเจอกันครั้งสุดท้ายนานมากแล้ว คุณยังคงมีชีวิตชีวามาก”

“ฮ่าๆ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แค่กิน ดื่ม และนอนทุกวัน ฉันก็เลยมีจิตใจดีเป็นธรรมดา”