บทที่ 735 การตายของนักบวช

เยี่ยหวู่ตี้ลงมือแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การลงมือครั้งแรกก็ใช้ท่าไม้ตายเลย

ดาบนกกระจอกมังกรต้าเซี่ยเต็มไปด้วยออร่าอันบ้าคลั่งที่กวาดไปทั่วพื้นที่ ปฏิบัติต่อทุกคนราวกับมดตัวเล็กๆ

แสงดาบอันน่าสะพรึงกลัวฟาดไปทางอาซ่าหม่าน

“ฮึม!” อาซ่าหม่านตะคอกอย่างเย็นชา ละทิ้งการสังหารเซียวจิ่ว และถอยกลับไปทันที

ดาบของเยี่ยหวู่ตี้มีพลังมาก และเขาไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ามันตรงๆ

"บูม!"

ดาบนกกระจอกมังกรต้าเซี่ยฟาดลงไปบนพื้น

แกร๊กแกร็กแกร็ก——

รอยแตกปรากฏขึ้นบนพื้นและแผ่ขยายออกไปยาวกว่าสิบเมตรก่อนที่จะหยุดลง

ดาบเล่มนี้พลังสั่นสะเทือนโลก

เยี่ยหวู่ตี้ไม่ได้หยุดรอ ดาบนกกระจอกมังกรต้าเซี่ยชี้ไปที่ อาซ่าหม่านจากระยะไกลด้วยเจตนาฆ่าที่ไร้ขอบเขต

“แรมาจารย์อันดับเทพแล้วไง? รีบมือกับดาบฉันซะ”

บูม!

เยี่ยหวู่ตี้ฟาดดาบครั้งที่สองต่อ

“ฮึ่ม แกคิดว่าฉันจะกลัวแกจริงๆเหรอ” อาซ่าหม่านโกรธ ยกไม้เท้าขึ้น และปะทะดาบนกกระจอกมังกรต้าเซี่ย

ติ้ง!

วินาทีต่อมา อาซ่าหม่านก็บินออกไป

เยี่ยหวู่ตี้ และคนอื่น ๆ ตกตะลึง รู้สึกว่าหัวใจนั้นเต้นแรงราวกับว่ามันกำลังจะระเบิดออกจากอก

หากบอกว่า หมัดของเซียวจิ่วมีพลังอำนาจครอบงำอย่างไม่มีใครเทียบเท่าได้ งั้นดาบของเยี่ยหวู่ตี้นั้นก็กระพันและเต็มไปด้วยบ้าคลั่ง ราวกับว่าดาบของเขานั้นสามารถผ่าทุกอย่างออกจากันได้

น่าเสียดายที่ดาบนกกระจอกมังกรต้าเซี่ยโจมตีลงที่ไม้เท้าและทำให้อาซ่าหม่านกระเด้งออกไปเท่านั้น

ถ้าหากหารฟาดครั้งนั้นฟาดลงตัวอาซ่าหม่าน คาดว่าอาว๋าหม่านคงตายไปแล้ว

"ฆ่า!"

อาซ่าหม่าน โกรธมาก หลังจากลุกขึ้นจากพื้น เขาก็ตะโกนเสียงดังและใช้ไม้เท้าโจมตีเยี่ยหวู่ตี้ผ่านอากาศ

เยี่ยหวู่ตี้ ไม่ได้รู้สึกกลัว และลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ดาบนกระจอกมังกรต้าเซี่ย ในมือของเขาวาดวิถีลึกลับปะทะเข้ากลับบไม้เท้า

ติ้ง!

แสงปะทะสะเก็ดไปทั่ว

เสียงดังสะเทือน

ความเร็วของเยี่ยหวู่ตี้และอาซ่าหม่านต่างก็รวดเร็วกันอย่างมาก ปะทะกันจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งราวกับว่าพวกเขากำลังวาปได้

แม้ว่าระดับพลังยุทธ์ของเยี่ยหวู่ตี้ จะไม่ดีเท่ากับอสซ่าหม่านและความเร็วของเขาไม่เร็วเท่าอาซ่าหม่าน แต่ทักษะดาบของเขาก็น่ากลัวมาก ในการเผชิญหน้าอบบตัวต่อตัวกับอาซ่าหม่าน เขาสามารถสู้ได้อย่างเท่าเทียมกันจริงๆ

"บูม!"

ดาบเรืองเเสง

เยี่ยหวู่ตี้ ถือดาบยาวและระเบิดด้วยความเฉียบคมไม่หยุด อากาศรอบตัวเขาดูเหมือนจะถูกผ่าให้เปิดกว้างและไร้ขอบเขต

เยี่ยชิว ตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็น เยี่ยหวู่ตี้อาละวาด

ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

เยี่ยหวู่ตี้ในตอนนี้ ดูเหมือนสัตว์ร้ายที่หลุดออกจากกรง แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเขาอย่างเต็มที่

ฟิ้ว!

บนดาบนกกนะจอกมังกรก็มีแสงดาบอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมา

การฟันแต่ละครั้งนั้นราวกับว่าจะผ่าฟ้าดินให้แยกออกจากกัน

ออร่าสังหารสะเทือนไปทั่วที่

ในระหว่างอาซ่าหม่านสู้อยู่ เขาก็รู้สึกหวาดกลัวในใจ และเริ่มใช้ความเร็วที่เร็วขึ้นเพื่อหลบอย่างต่อเนื่อง

เยี่ยหวู่ตี้โจมตีติดต่อกันหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถเข้าใกล้อาซ่าหม่านได้

เพราะความเร็วของอาซ่าหม่านมันเร็วเกินไป

แบบนี้นี่เอง เยี่ยหวู่ตี้เริ่มเยาะเย้ย:

“นี่คือผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์อันดับเทพนี่เอง?”

“อาซ่าหม่าน เซียวจิ่วบอกว่าแกมันกระจอก ฉันคิดว่าเขายังพูดดีเกินไปหน่อย”

“แกมันขยะโดยสิ้นเชิง! ขยะ!”

ขยะ!

เมื่อได้ยินสองคำนี้ อาซ่าหม่านที่หลบหนีอยู่จู่ๆ เขาก็หยุดและจ้องมองเยี่ยหวู่ตี้ด้วยสายตาเย็นชา

“เยี่ยหวู่ตี้ อย่าก้าวร้าว แม้ว่าแกจะชื่อหวู่ตี้ แต่สำหรับฉันแล้วแกไม่ถือว่าหวู่ตี้เลยสักนิด”

“แกไม่มีคุณสมบัติที่จะมาเรียกฉันว่าขยะ”

“เยี่ยหวู่ตี้ ฉันรู้จุดประสงค์ของแก แกแค่ต้องการทำให้ฉันโกรธและทำให้ฉันเผชิญหน้ากับดาบของแกโดยตรง”