บทที่ 739 เยี่ยหวู่ตี้ดีที่สุดในโลก

“ฉันสามารถเป็นภรรยาของผู้นำสำนักได้!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ไม่เพียงแต่เยี่ยหวู่ตี้ตะลึง แต่เยี่ยชิวยังผงะอีกด้วย

ดูเหมือนว่าเสือตัวนี้จะชอบลุงสามของเขาเหรอ?

ช่างเป็นเรื่องที่ดี!

ดวงตาของเยี่ยชิวสว่างขึ้น โดยคิดว่าตราบใดที่เสือตัวนี้อยู่กับลุงสามของเขา เธอจะไม่ฆ่าเขา

หากเขาสามารถหาวิธีที่จะชะลอสิ่งต่างๆ ออกไปได้สักระยะหนึ่ง เซียวจิ่วจะสามารถกลับไปยังดินแดนทางเหนือได้อย่างปลอดภัย

เมื่อคำนึงถึงสิ่งนี้ ขณะที่เยี่ยชิวกำลังจะพูด เขาก็ได้ยินเยี่ยหวู่ตี้ พ่นจมูกอย่างเย็นชา

“ฮึ่ม คุณคิดว่าเยี่ยหวู่ตี้เป็นอย่างไร”

“ฉันไม่ใช่คนขี้โมโห”

“นอกจากนี้ ฉันสาบานเมื่อหลายปีก่อนว่าจนกว่าศัตรูตัวฉกาจของเราจะพ่ายแพ้ ฉัน เยี่ยหวู่ตี้ จะไม่มีวันแต่งงาน!”

ให้ตายเถอะ

เยี่ยชิวรู้สึกอยากจะตบเยี่ยหวู่ตี้ทั่วใบหน้า

ลุงสาม โธ่ว ลุงสาม ผู้นำพราหมณ์มาหา แล้วยังดูหมิ่นเธออยู่ สมองคุณท่วมไปด้วยน้ำหรือเปล่า?

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอันดับที่สี่ในอันดับเทพ เราจะโกรธเธอได้ประโยชน์อะไร?

เธอมีเจตนาที่จะฆ่าพวกเราอยู่แล้ว และด้วยการยั่วยุเธอมากกว่านี้ นี่ก็เป็นการจงใจแสวงหาความตายไม่ใช่หรือ?

คำสาปของคนตรงไปตรงมา!

โดยไม่คาดคิด หลงหนี่ว์ไม่ได้โกรธ แต่กลับยิ้มและพูดอย่างอ่อนหวานว่า “เยี่ยหวู่ตี้ ฉันไม่คิดว่าคุณผิดจริงๆ คุณแตกต่างจากผู้ชายคนอื่น”

“สำหรับเซียวจิ่ว คุณเต็มใจเสี่ยงชีวิตเพื่อหยุดฉัน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าคุณเป็นคนที่มีความภักดีและความทุ่มเทอย่างมาก”

“คนอื่นคงจะกลัวฉันแข็งทื่อ แต่ในทางกลับกัน คุณไม่เพียงแต่ไม่กลัวฉันเท่านั้น แต่ยังกล้ายืนหยัดต่อสู้กับฉัน ผู้กล้าหาญอย่างแท้จริง”

“เยี่ยหวู่ตี้ ขอบอกตามตรงว่าฉันชอบคุณไปแล้ว!”

เยี่ยหวู่ตี้กลอกตา “คุณชอบฉันแล้วไง? ฉันไม่สนใจคุณ”

เขาเป็นคนหยิ่งจริงๆ

จะหยิ่งผยองเพื่อใครห่ะ?

เยี่ยชิวรู้สึกหงุดหงิดมากจนอยากจะตบเขา เพื่อป้องกันไม่ให้ เยี่ยหวู่ตี้ยั่วยุหลงหนี่ว์ต่อไป เขาจึงพูดอย่างรวดเร็วว่า “คุณหนู ควรจะเข้าใจหลักการสร้างความพึงพอใจให้กับตัวเองและรูปร่างหน้าตาใช่ไหม?”

“ฉันขอแนะนำให้คุณถอดหน้ากากออก”

“บางทีหลังจากที่เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณ เขาอาจเปลี่ยนใจ”

เมื่อได้ยินประเด็นที่สมเหตุสมผลนี้จากเยี่ยชิว หลงหนี่ว์ก็เอื้อมมือออกไปและถอดหน้ากากทองคำบนใบหน้าออก

ทันใดนั้น ใบหน้าที่สวยงามน่าทึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขา

สดใสมีชีวิตชีวา

หลงหนี่ว์ใบหน้าที่ละเอียดอ่อน ใบหน้ากลมเหมือนแตงโม ดวงตาอัลมอนด์ คิ้วเหมือนใบวิลโลว์ที่สวยงาม และริมฝีปากเหมือนเชอร์รี่

ผิวขาวของเธอบอบบางมากจนดูเหมือนแค่พัฟจะระเบิดออก เผยให้เห็นเสน่ห์อันน่าหลงใหล

จมูกของเธอโด่ง มีเสน่ห์ที่แปลกใหม่ และด้วยความงามอันน่าทึ่ง ราวกับความสง่างามของผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ เธอเป็นภาพลักษณ์ของราชินี!

เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์ของเธอ หลงหนี่ว์ดูเหมือนจะมีอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้น เหมือนนางฟ้า

ทั้งเยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ตี้ต่างตกตะลึง

หลงหนี่ว์มีรอยยิ้มขี้เล่นที่มุมปาก ใบหน้าดูเขินอาย และเธอก็ถามเยี่ยหวู่ตี้เบาๆว่า “ฉันสวยไหม?”

เยี่ยหวู่ตี้เหมือนคนงี่เง่า เพียงจ้องมองตรงไปที่หลงหนี่ว์ โดยไม่พูดอะไรอยู่นาน

เขาเคยคิดว่า หลงหนี่ว์จะเป็นสัตว์ประหลาดที่แก่และน่าเกลียด แต่ใครจะคิดว่าเธอจะสวยงามขนาดนี้

ไม่คาดคิด!

ไม่คาดคิดสุดๆ!

เยี่ยชิวเห็นว่าเยี่ยหวู่ตี้ตกตะลึงกับความงามของหลงหนี่ว์ และหัวเราะเบาๆ เขาสะกิดเยี่ยหวู่ตี้ด้วยศอกแล้วพูดว่า “เธอกำลังถามคำถามคุณ”

“อา?” เยี่ยหวู่ตี้กลับมามีสติอีกครั้ง ดูสับสน

หลงหนี่ว์ยังคงถามต่อไปว่า “ฉันสวยไหม?”

“สวย!” เยี่ยหวู่ตี้ตอบอย่างตรงไปตรงมามาก

หลงหนี่ว์ยิ้มแล้วพูดว่า “แล้วคุณชอบฉันไหม?”