บทที่ 745 คุกเข่าขอความเมตตา

เยี่ยหวู่ซวงกำลังจะลงมือ

ทันใดนั้น ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่เขา และหัวใจก็เต้นแรงแทบจะทะลุออกร่าง

การจ้องมองของหลงหนู่ว์นั้นจริงจังอย่างยิ่ง

หากก่อนหน้านี้ เยี่ยหวู่ซวงดูเหมือนชายวัยกลางคนธรรมดาๆ ในขณะนี้ เขาเป็นเหมือนดาบเทพที่ถูกดึงออกจากฝัก และอยู่ยงคงกระพัน

ในเวลาเดียวกัน ภายในรัศมีสิบเมตรรอบๆ เยี่ยหวู่ซวง ลมและหิมะก็หยุดนิ่ง

เมื่อเห็นฉากนี้ ความกลัวก็เกิดขึ้นในส่วนลึกของหัวใจหลงหนู่ว์

ในศิลปะการต่อสู้ ถ้าใครเสียพลังก็จะเสียสามแต้มเช่นกัน

“หลงหนู่ว์ แสดงอาวุธของคุณให้ฉันดู” เยี่ยหวู่ซวงกล่าว

หลงหนู่ว์ยังคงนิ่งเงียบและไม่เปิดเผยอาวุธ

เธอนึกเสียใจอยู่ในใจ

หากเธอรู้ว่าเยี่ยหวู่ซวงยังคงน่ากลัวเช่นเคย เธอก็คงจะไม่มีวันบังคับให้เขาลงมือ

หลงหนู่ว์สาปแช่งตัวเอง โดยตระหนักถึงความโง่เขลาของเธอเอง

เธอไม่รู้เลยว่า ความเงียบของเธอทำให้เยี่ยหวู่ซวงโกรธ

“ฮึ่ม ฉันไม่ได้คาดหวังว่าหลังจากห่างหายจากสายตาของสาธารณชนมานานกว่ายี่สิบปี แม้แต่คนรุ่นใหม่ก็ยังกล้าดูถูกฉันและแสวงหาความตาย”

เยี่ยหวู่ซวงยกดาบยาวของเขาขึ้นสูงและตะโกนอย่างเย็นชา “ตายซะ!”

บูม!

เสียงดัง

ดาบยาวในมือของเยี่ยหวู่ซวงก็ละลาย กลายเป็นพลังงานดาบยาวหลายสิบเมตร ฟันออกไปด้วยพลังแห่งสายฟ้า

พลังของดาบน่าประหลาดใจ

น่ากลัวและไม่มีใครเทียบได้

ดูเหมือนอยากจะตัดผ่านทุกสิ่งในโลก

ใบหน้าอันน่าทึ่งภายใต้หน้ากากของหลงหนู่ว์ กลายเป็นสีซีดราวกับคนตาย ดาบของเยี่ยหวู่ซวงทำให้เธอรู้สึกถึงวิกฤติร้ายแรง

หลงหนู่ว์ไม่กล้าเผชิญหน้ามันโดยตรงและถอยกลับอย่างรวดเร็ว โดยทิ้งเยี่ยหวู่ตี้ไว้บนไหล่

อย่างไรก็ตาม พลังงานดาบที่ปล่อยออกมาโดยเยี่ยหวู่ซวง ดูเหมือนจะมีดวงตาพุ่งตรงไปที่หลงหนู่ว์

พลังงานดาบกำลังจะไปถึงหลงหนู่ว์

“หยุด!”

ทันใดนั้น เยี่ยหวู่ตี้ก็ตะโกนว่า “พี่ใหญ่ หยุด!”

ในขณะที่พูด เยี่ยหวู่ตี้ก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วและยืนอยู่ตรงหน้าหลงหนู่ว์ ปกป้องเธอที่อยู่ข้างหลังเขา

“หยุด!” เยี่ยหวู่ตี้ตะโกนเบาๆ

ทันใดนั้น พลังงานดาบยาวหลายสิบเมตรก็หยุดการรุกคืบและลอยไปในอากาศ และปล่อยคมมีดออกมา

ทุกคนดูตกใจ

พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงกับการกระทำของเยี่ยหวู่ตี้

เยี่ยหวู่ซวงมองไปที่เยี่ยหวู่ตี้ ดวงตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย และเขาถามว่า “หวู่ตี้ หยุดฉันทำไม?”

เยี่ยหวู่ตี้พูดว่า “พี่ใหญ่ คุณไม่ฆ่าหลงหนู่ว์ได้ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ดูประหลาดใจ

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า เยี่ยหวู่ตี้จะขอร้องให้หลงหนู่ว์

หลงหนู่ว์รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่ร่างของเยี่ยหวู่ตี้ รู้สึกว่าแผ่นหลังของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ยิ่งใหญ่ราวกับภูเขาสูงตระหง่าน

เซียวจิ่วตะโกนว่า “เยี่ยหวู่ตี้ ทำไมคุณถึงอ้อนวอนเพื่อเธอ? คุณจำไม่ได้เหรอว่าเธอต้องการจะฆ่าพวกเราก่อนหน้านี้?”

เยี่ยหวู่ตี้ไม่ได้พูดอะไร เขาจ้องมองที่เยี่ยหวู่ซวง

เยี่ยหวู่ซวงเงียบไปสามวินาทีแล้วพูดว่า “ขอเหตุผลที่จะไม่ฆ่าเธอหน่อยสิ”

เยี่ยหวู่ตี้กล่าวว่า “หลงหนู่ว์เป็นหัวหน้าของพราหมณ์ ถ้าเธอตาย คนของพราหมณ์จะต้องหาทางแก้แค้นให้เธออย่างแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้น ใครจะรู้ว่าจะมีคนตายอีกกี่คน”

เยี่ยหวู่ซวงเยาะเย้ย “หลังจากที่ฉันฆ่าเธอแล้ว ฉันจะไปทำลายพราหมณ์”

“พี่ใหญ่ คุณต้องไม่ทำเช่นนั้น!” เยี่ยหวู่ตี้กล่าวอย่างเร่งรีบว่า “ถ้าพราหมณ์ถูกทำลาย มันจะยั่วยุประเทศเพื่อนบ้านอย่างแน่นอน เมื่อพวกเขามาโจมตี ชายแดนก็จะไม่มีความสงบสุข”

เซียวจิ่วพูดอย่างเย็นชา “เยี่ยหวู่ตี้ คุณคิดมากไป มีฉันคอยดูแลชายแดนทางตอนเหนือ หากประเทศเพื่อนบ้านกล้าบุก ฉันจะทำให้พวกเขาไม่มีทางถอยกลับไป”