บทที่ 807 ทักษะเอาชีวิตรอด

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงนี้ดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องและเต็มไปด้วยเจตจำนงอันแรงกล้าที่ไม่สามารถต้านทานได้

"แย่แล้ว เทพสงครามมาแล้ว" ชิวซานหนานเกอกล่าวเตือน

เชียนซานเสวี่ยก็พูดขึ้นมา "เยี่ยชิวรีบหนีเร็วเข้า"

ทว่าเยี่ยชิวกลับไม่ได้หนีไปไหนและเท้าที่กำลังจะเหยียบลงก็ไม่ได้หยุดชะงักแต่อย่างใด เขาค่อยๆ เหยียบย่ำไปที่คอของจี๋เถียนโซ่วอีจนทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้

"เทพสงคราม ช่วยด้วย" จี๋เถียนโซ่วอีร้องตะโกนเสียงดัง

ไม่นานเงาของใครคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นที่กำแพง

เป็นคนแก่คนหนึ่ง

เขาอายุประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบปี ร่างซูบผอมและมีรอยเหี่ยวย่นซึ่งเผยให้เห็นถึงความแก่ชราตามวัย

เขาสวมชุดหลวมสบาย โดยมีดาบยาวห้อยอยู่ที่เอว มือของเขาไพล่หลัง ยืนอยู่บนกำแพงและมองลงไปที่เยี่ยชิวจากตำแหน่งสูง

เยี่ยชิวมองดูเขาและพบว่าดวงตาของชายชรานั้นลึกเหมือนกับเหวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ยอดฝีมือระดับสูง!

เยี่ยชิวหรี่ตาลงและถามชายชรา "คุณคือเทพสงครามมิยาโมโตะ มูซาชิ?"

"บังอาจ! นายกล้าเรียกชื่อของเทพสงครามออกมาแบบนี้ได้ยังไงกัน ยังไม่รีบขอโทษเทพสงครามอีก!" จี๋เถียนโซ่วอีตะคอก

เยี่ยชิวออกแรงเหยียบลงไปเล็กน้อย ทำให้จี๋เถียนโซ่วอีหายใจไม่ค่อยออกจนหน้าแดง

"ถ้านายยังพูดแทรกขึ้นมาอีก ฉันจะเหยียบจนคอขาดเลยคอยดู"

เยี่ยชิวมองจี๋เถียนโซ่วอีอย่างเยือกเย็นและจากนั้นก็หันไปที่มิยาโมโตะ มูซาชิพร้อมกับถาม "คุณไม่ใช่กำลังบำเพ็ญเพียรหรอกเหรอ? ทำไมถึงออกมาได้?"

มิยาโมโตะ มูซาชิกล่าวอย่างเฉยเมย "ปล่อยจี๋เถียน"

เยี่ยชิวถามกลับ "ถ้าผมไม่ปล่อยเขาล่ะ?"

มิยาโมโตะ มูซาชิขมวดคิ้วและเห็นได้ชัดว่าเขาคิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มอายุน้อยคนนี้จะกล้าใช้คำพูดเช่นนี้พูดกับตัวเอง

"พ่อหนุ่ม อย่าทำผิดไปมากกว่านี้เลย ปล่อยจี๋เถียนเดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะไว้ศพของนาย"

แม้น้ำเสียงของเขาจะเบาแต่ก็เต็มไปด้วยความหนักแน่นและเกรี้ยวกราด

เชียนซานเสวี่ยและชิวซานหนานเกอต่างพากันตกตะลึงและเอาแต่จ้องมองมิยาโมโตะ มูซาชิอย่างไม่ละสายตา

พวกเธอคิดไว้แล้วว่าหากเขาลงมือต่อเยี่ยชิวขึ้นมาละก็ พวกเธอจะรีบเข้าไปช่วยเหลือเยี่ยชิว

ต่อให้สู้ไม่ได้ก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถดูสักครั้ง

และสิ่งที่เหนือความคาดการณ์ของพวกเธอก็คือ เยี่ยชิวกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือกดดันกับพลังอำมหิตของมิยาโมโตะ มูซาชิเลยแม้แต่นิดเดียว ทว่ากลับถามออกไปด้วยเสียงหัวเราะ "เหลือศพของผมไว้? ฟังจากที่คุณพูดมาเหมือนว่าคุณมาที่นี่เพื่อมาฆ๋าผมอย่างนั้นเหรอ?"

มิยาโมโตะ มูซาชิกล่าว "ตั้งแต่ที่เริ่มก่อตั้งศาลเจ้าอามาเทราสึขึ้นมาก็ไม่เคยต้องเกิดเหตุนองเลือดเหมือนเช่นนี้มาก่อน ตั้งแต่ที่นายฆ่าลูกน้องของฉัน นายก็ควรรู้แล้วว่าตัวเองต้องตาย"

เยี่ยชิวกล่าว "ผมไม่ได้คิดเป็นศัตรูกับศาลเจ้าอามาเทราสึของพวกคุณเลย แต่เป็นเพราะจี๋เถียนโซ่วอีต่างหากที่พยายามหาเรื่องผม หากเขาไม่หาเรื่องผม ผมจะฆ่าคนอื่นได้ยังไง?"

"แล้วก็....."

มิยาโมโตะ มูซาชิกล่าว "ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังเหตุผลของนาย เพราะฉันคือเหตุผลหลักของที่นี่!"

"รีบปล่อยจี๋เถียนเดี๋ยวนี้"

"แล้วฉันจะไว้ศพของนาย!"

เยี่ยชิวกล่าว "ปล่อยจี๋เถียนโซ่วอีก็ได้ แต่ผมมีข้อแม้อย่างหนึ่ง"

มิยาโมโตะ มูซาชิถาม "ข้อแม้อะไร?"

"ปล่อยพวกเธอไป" เยี่ยชิวชี้ไปที่ชิวซานหนานเกอและเชียนซานเสวี่ย

มิยาโมโตะ มูซาชิรู้จักชิวซานหนานเกอและเชียนซานเสวี่ยและจากนั้นก็พูดออกไป "ตกลง!"

ตอบรับอย่างง่ายดายและรวดเร็วขนาดนี้ จะมีอะไรพลิกแพลงหรือเปล่า?

เยี่ยชิวถามด้วยสีหน้าตึงเครียด "คุณเป็นเทพสงคราม คุณคงไม่ผิดคำพูดใช่ไหม?"

มิยาโมโตะ มูซาชิกล่าวอย่างเย็นชา "ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นมาโดยตลอด"