บทที่ 842 พลังงานหยิน

"ปัง!"

กรอบภาพแตกเป็นชิ้นๆ

โดยเสียง "ปัง" กระจกแตกกระจายเต็มพื้น

ซวีจื้อหมิงตกใจกับการกระทำของเยี่ยชิว และถามว่า "เสี่ยวเยี่ย คุณทำอะไร?"

“ลุงซวี ภาพวาดนี้มีความผิดปกติ” เยี่บชิวกล่าว

ซวีจื้อหมิงเดินไปที่ภาพวาดโบราณอย่างรวดเร็ว ดูแล้วถามว่า "มีอะไรผิดปกติ"

เยี่ยชิว กล่าวว่า: "ลุงซวี คุณสัมผัสภาพวาดโบราณดูสิ"

ซวีจื้อหมิงยืดนิ้วออกและสัมผัสภาพวาดโบราณอย่างอ่อนโยน

ทันใดนั้น อากาศเย็นๆก็ทะลุผิวหนังของเขา ราวกับว่าสิ่งที่เขาสัมผัสอยู่นั้นไม่ใช่ภาพวาดโบราณ แต่เป็นน้ำแข็งเย็นชิ้นนึง

“ทำไมถึงได้เย็นขนาดนี้”

หลังจากที่ซวีจื้อหมิงพูดจบ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วจึงถามว่า "นี่มันพลังงานหยินงั้นเหรอ"

เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อย

ในตอนที่เขาทุบกรอบภาพเมื่อครู่นี้ เขารู้สึกถึงพลังแห่งความตายอันแรงกล้าที่พุ่งเข้าใส่หน้า

ซวีจื้อหมิงยิ่งสับสนมากขึ้นไปอีก และถามว่า: "ทำไมบนภาพวาดโบราณถึงมีพลังแห่งความตายได้ละ"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ถ้าฉันเดาไม่ผิด ภาพวาดโบราณนี้น่าจะขุดออกมาจากสุสานโบราณ แและยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ใช่สุสานโบราณธรรมดา แต่เป็นสุสานแห่งความชั่วร้าย"

ซวีจื้อหมิงผงะ: "สุสานแห่งความชั่วร้าย?"

เมื่อเห็นเขาไม่เข้าใจ เขาจึงอธิบายว่า: "มันเป็นสุสานโบราณที่มีคนตายมาแล้วมากมาย"

แบบนี้นี่เอง

ซวีจื้อหมิงดูเหมือนจะนึกอะไรออกอีกครั้ง แล้วพูดว่า: "ไม่ใช่สิ ภาพวาดปกติไม่สามารถเก็บรักษาไว้ในสุสานได้หลายร้อยปี แม้จะได้รับการรักษาอย่างดี แต่เมื่อสัมผัสกับอากาศแล้วก็จะกลายเป็นออกซิไดซ์ไปได้ ทำไมภาพวาดนี้ไม่ได้รับความเสียหายเลยสักนิด?”

“คุณลุงซวี ตอนที่คุณสัมผัสภาพวาดนี้เมื่อกี้ นอกจากจะสัมผัสถึงความเย็นแล้ว คุณไม่พบสิ่งอะไรอีกเลยเหรอ?” เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ภาพวาดโบราณนี้ไม่ได้วาดบนกระดาษ"

ซวีจื้อหมิงสัมผัสภาพวาดโบราณอีกครั้งและพูดด้วยความประหลาดใจว่า: "มันให้ความรู้สึกเหมือนกับผ้า?"

เยี่ยชิว พยักหน้าและกล่าวว่า "ความรู้สึกของลุงซวีนั้นถูกต้องแล้ว นี้เป็นผ้าชนิดพิเศษ"

“ผ้าชนิดนี้มีเนื้อเหนียวและบางมาก ให้ความรู้สึกเหมือนกับกระดาษ การวาดภาพบนผ้าแบบนี้ ภาพวาดนั้นสามารถคงอยู่ได้เป็นเวลาหลายพันปี”

“ผ้าชนิดนี้หาดูได้ยาก คาดว่ามีเพียงราชวงค์หรือขุนนางชั้นสูงที่สามารถใช้ได้”

ซวีจื้อหมิง ถามว่า: "งั้นภาพวาดนี้ก็คงมีมูลค่าสูงมากเลยใช่ไหม"

"อื้ม" เยี่ยชิวตอบและพูดว่า "ภาพวาดนี้คาดว่าจะขายได้ในราคาหลายร้อยล้านหรือหลายพันล้านเลย"

ซวีจื้อหมิงนึกอะไรอย่างอื่นได้ เขาชี้ไปที่ภาพวาดโบราณอีกหลายสิบชิ้นบนผนังแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นภาพพวกนี้..."

“พวกมันน่าจะมาจากสุสานเดียวกันกับภาพวาดโบราณภาพนี้ มีพลังแห้งความตายทั้งนั้น” เยี่ยชิวถาม “ลุงซวี ภาพวาดโบราณเหล่านี้แขวนอยู่ในห้องนอนนานแค่ไหนแล้ว?”

“เพิ่งเอามาแขวนเมื่อไม่กี่วันก่อน” ซวีจื้อหมิงกล่าวว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณพ่อได้จัดงานเลี้ยงค่ำที่บ้าน มีแขกมากมายมาร่วมงานเลี้ยงดู”

“แขกเกือบทั้งหมดก็ได้มอบของขวัญให้กับคุณพ่อ”

“ภาพวาดโบราณเหล่านี้คนอื่นเป็นคนมอบให้ด้วยเช่นกัน คุณพ่อชอบมันมาก วันรุ่งขึ้นหลังอาหารค่ำ คุณพ่อก็ได้ให้คนมาแขวนภาพวาดโบราณเหล่านี้ไว้ที่ห้องนอน”

“เสี่ยวเยี่ย ทำไมคุณถามถึงเรื่องนี้?”

“หรือว่าอาการป่วยของคุณพ่อฉันนั้นเกี่ยวข้องกับภาพวาดโบราณเหล่านี้?”

เยี่ยชิวพยักหน้า

“บนภาพวาดโบราณเหล่านี้มีพลังแห่งความตายที่รุนแรงอยู่ ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้เฒ่าซวีที่อายุมากเเล้วเลย แม้แต่ชายหนุ่มอย่างฉันก็ยังป่วยหนักได้ถ้าอยู่ในห้องนอนนี้เป็นเวลานาน”

"ลุงซวี คุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนมอบภาพวาดโบราณเหล่านี้ให้กับผู้เฒ่าซวี"

เยี่ยชิวสงสัยว่าคนที่มอบภาพวาดนั้นมีเจตนาที่ไม่ดี

“เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คนที่มอบภาพวาดให้คุณพ่อนั้นคุณก็รู้จักด้วย” ซวีจื้อหมิงกล่าว

เยี่ยชิว รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "ฉันรู้จักด้วย? ลีจองฮีหรือเปล่า?"

"ใช่แล้ว!"