ตอนที่ 847
บทที่ 849 ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน่ำตา
October 21, 2026
เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว ใบหน้าของลีจองฮีก็เปลี่ยนเป็นสีดำราวกับก้นหม้อ
เขาหวังว่าจะตบเยี่ยชิวให้ตาย
ในเวลาเดียวกัน
เขาก็คิดว่า เด็กคนนี้จะค้นพบอะไรบางอย่างได้ไหม?
เยี่ยชิวกล่าวต่อว่า “หน้าที่ของแพทย์คือการช่วยชีวิต แม้ว่าผู้ป่วยจะไม่มีเงิน แพทย์ก็ยังควรรักษาผู้ป่วยต่อไป”
“แต่ในทางกลับกัน ก่อนที่จะเริ่มการรักษา คุณได้เรียกร้องค่ารักษาพยาบาลจากตระกูลของผู้ป่วย”
“แน่นอน ฉันเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แพทย์ไร้ศีลธรรมบางคนก็แอบเรียกร้องผลประโยชน์จากตระกูลของผู้ป่วยเช่นกัน”
“แต่พวกเขาไม่เหมือนคุณ พวกเขาแค่ขอซองแดงหรืออะไรสักอย่าง แต่คุณกลับเปิดปากขอเงินหนึ่งแสนล้านดอลลาร์สหรัฐฯ โลภอย่างไร้ยางอาย”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณเรียกร้องเงินหนึ่งแสนล้านดอลลาร์จากลุงสวี ฉันแน่ใจว่าคุณได้ทำอะไรบางอย่างแล้ว”
“ต่อไป การแสดงของคุณมันไร้สาระมาก”
“คุณอ้างว่าคุณสวี ตกอยู่ใต้คำสาปและต้องทำพิธีกรรม”
“น่าเสียดายสำหรับคุณ ฉันมีเพื่อนที่เป็นหัวหน้านิกายลัทธิเต๋าภูเขาหลงหู่ ดังนั้นฉันจึงมีความรู้เกี่ยวกับพิธีกรรมของลัทธิเต๋ามาก"
เมื่อมาถึงจุดนี้ ท่าทางของลีจองฮีเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เยี่ยชิวชี้ไปที่ดาบไม้พีชในมือของลีจองฮี แล้วกล่าวว่า “ดาบไม้พีชในมือของคุณไม่ใช่เครื่องมือวิเศษ แต่เป็นเพียงงานฝีมือที่มีมูลค่าเพียงสามสิบถึงสี่สิบหยวนในตลาด”
“และเครื่องรางที่คุณติดบนผู้อาวุโสสวี ไม่ใช่เครื่องรางช่วยชีวิต แต่เป็นเครื่องรางนิรภัย”
“ลุงสวี ชายชราคนนี้กำลังใช้ประโยชน์จากการขาดความรู้เกี่ยวกับเครื่องรางของขลัง และหลอกลวงคุณด้วยเครื่องรางนิรภัย”
“เครื่องรางนิรภัยในประเทศจีนของเรา มีราคาเพียงอันละสิบหยวนเท่านั้น และพวกมันก็ขายในวัด”
ทันใดนั้น ใบหน้าของสวีจื้อหมิง ก็เปลี่ยนเป็นขี้เถ้า
เขาจำได้ชัดเจนมากว่า ลีจองฮีบอกเขาว่าเครื่องรางช่วยชีวิตได้มาจากฤาษีและมีมูลค่าหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อยันต์
“ลีจองฮี คุณกล้าดียังไงมาหลอกลวงฉัน” น้ำเสียงของสวีจื้อหมิงไม่เป็นมิตร
“คุณสวี อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเด็กคนนี้เลย พวกนั้นคือเครื่องรางช่วยชีวิต ไม่ใช่เครื่องรางนิรภัย” ลีจองฮีแย้งอย่างเจ้าเล่ห์
“ลีจองฮี การใช้ประโยชน์จากการขาดความรู้เกี่ยวกับยันต์ของลุงสวีเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ทำไมคุณถึงอยากปฏิเสธมันต่อหน้าฉันล่ะ?”
“ยันต์นิรภัยเป็นยันต์ที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศจีนของเรา ฉันสามารถวาดมันได้โดยหลับตา”
“ฉันจำได้ว่าคุณบอกว่า เครื่องรางมีค่าถึงหนึ่งพันล้านเหรียญสหรัฐใช่ไหม ลีจองฮี บอกฉันหน่อยว่าคุณต้องการเท่าไหร่ ฉันจะทาสีให้คุณตอนนี้”
เยี่ยชิวยิ้ม “ฉันไม่ต้องการหนึ่งพันล้าน แค่ให้ฉันหนึ่งแสนสำหรับยันต์หนึ่งอัน”
ฮึ!
ลีจองฮีตะคอกอย่างเย็นชา “ฉันไม่มีเวลาจัดการกับคุณ”
“คุณสวี เด็กคนนี้กำลังสร้างปัญหาอย่างชัดเจน คุณควรไล่เขาออกไป”
“ในกรณีที่ทำให้การรักษาของคุณสวี ล่าช้า...…”
ก่อนที่ลีจองฮีจะพูดจบประโยค เยี่ยชิวก็พูดว่า “คนที่ชะลอการรักษาไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณ”
“ถ้าคุณจะสวมชุดลัทธิเต๋า แกล้งทำเป็นลัทธิเต๋าและประกอบพิธีกรรม อย่างน้อยคุณช่วยจริงจังกับมันได้ไหม?”
“คุณเคยเห็นลัทธิเต๋าทำพิธีกรรม ในขณะที่สวดมนต์พระนะโมอมิตาภะอยู่ตลอดเวลาหรือไม่?”
ทันใดนั้น ม่านตาลีจองฮีก็หดตัวลง
เขาได้ยินเสียงของฉันได้ยังไง ในเมื่อเสียงเบาขนาดนี้?
เยี่ยชิวกล่าวต่อว่า “นอกเหนือจากการเรียกร้องค่ารักษาพยาบาลที่สูงเกินไป และแสร้งทำเป็นลัทธิเต๋าแล้ว คุณยังมีข้อบกพร่องอื่นๆ อีก”
“หลังจากที่คุณเข้าไปในห้องสมุดและพบกล่องไม้ ลุงสวีถามว่ามีอะไรอยู่ในกล่อง คุณไม่ลังเลเลย ตอบไปว่ามีภาพวาดอยู่ข้างใน”
“ฉันอยากถาม รู้ได้ยังไงว่ามีภาพวาดอยู่ในกล่อง โดยที่ไม่เปิดมันเลย”