บทที่ 852 ขับไล่สิ่งชั่วร้าย

ลีจองฮีไม่ได้บอกสวีจื้อหมิงโดยตรงว่า จะทำให้ผู้อาวุโสสวีตื่นอย่างไร แต่เขากลับขอร้องต่อสวีจื้อหมิง

เพี๊ยะ!

สวีจื้อหมิงตบหน้าลีจองฮีและดุว่า “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร กล้ามาต่อรองฉัน?”

“ลีจองฮี ฉันบอกเลยว่า คุณต้องทำให้พ่อของฉันตื่นทันที”

“ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่ปล่อยคุณและลูกชายของคุณไป”

อย่างไรก็ตาม

ลีจองฮียังคงยืนกรานในจุดยืนของเขา “คุณสวี ตราบใดที่คุณยอมรับคำขอของฉัน ฉันจะทำให้ผู้อาวุโสสวีตื่น"

“คุณ”

สวีจื้อหมิงกำลังจะลงมืออีกครั้ง แต่เยี่ยชิว ก็หยุดไว้

“ลุงสวี ลองดูว่าเขาต้องการพูดอะไร” เยี่ยชิวถามลีจองฮี “คุณจะขออะไร?”

ลีจองฮีกล่าวว่า “เรื่องของผู้อาวุโสสวีนั้น เป็นเพราพฉันคนเดียว และไม่เกี่ยวข้องกับยองฮัน ได้โปรดเถอะคุณสวี ช่วยยองฮันด้วย”

สวีจื้อหมิงตะคอก “ลียองฮันเป็นลูกชายของคุณ เขาจะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?”

“อย่าลืมว่า ก่อนหน้านี้ในห้องนอนพ่อฉัน เขารับเงินหนึ่งพันล้านเหรียญสหรัฐจากฉัน”

ลีจองฮีกล่าวว่า “เงินพันล้านดอลลาร์นั้น เป็นเงินฝากที่ฉันเรียกร้องจากคุณสวี ฉันจะให้ยองฮันส่งคืนให้กับคุณสวี ได้โปรดเถอะคุณสวี ปล่อยยองฮันไปเถอะ”

“ส่วนฉันเอง..….”

“หลังจากที่ผู้อาวุโสสวีตื่นแล้ว โปรดปล่อยให้ผู้อาวุโสสวีตัดสินชะตากรรมของฉันเป็นการส่วนตัว"

สวีจื้อหมิงเหลือบมองลียองฮัน

ลียองฮันนอนอยู่บนพื้น ซี่โครงของเขาหักไปหลายซี่โดยเยี่ยชิว ครางด้วยความเจ็บปวดราวกับสุนัขป่า

หลังจากลังเลอยู่ไม่กี่วินาที

สวีจื้อหมิงก็พูดว่า “เอาล่ะ ฉันเห็นด้วยกับคำขอของคุณ ลีจองฮี บอกฉันที ฉันจะทำให้พ่อของฉันตื่นได้อย่างไร?”

“คุณสวี คำพูดเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ ฉันต้องการให้คุณสาบานต่อสวรรค์” ลีจองฮีกล่าว “คุณเพียงแค่ต้องสาบานต่อพระเจ้าว่า หากคุณสร้างปัญหาให้ลียองฮัน คุณจะถูกฟ้าผ่าและไม่ตายดี”

เวร!

สวีจื้อหมิงโกรธมาก “ลีจองฮี เลิกหน้าด้านเถอะ ถ้าคุณทำให้ฉันหงุดหงิด ระวังฉันอาจจะฆ่าลียองฮันตอนนี้เลย"

ลีจองฮียังคงสงบ “ถ้ายองฮันตาย ผู้อาวุโสสวีก็จะตายด้วย”

“คุณสวี ฉันแนะนำให้คุณทำตามที่ฉันบอก”

“คุณทราบดีถึงอาการของผู้อาวุโสสวี หากคุณยังทำเช่นนี้ ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่า ผู้อาวุโสสวีจะตื่นขึ้นมา”

ใบหน้าของสวีจื้อหมิงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่ลีจองฮี “คุณกำลังขู่ฉันเหรอ?”

ลีจองฮียังคงนิ่งเงียบ

ความเงียบหมายถึงความยินยอม

สวีจื้อหมิงกำหมัดแน่น หวังว่าเขาจะสามารถฆ่าลีจองฮีได้ในตอนนี้ เขาไม่คาดคิดว่าลีจองฮีจะกล้าคุกคามเขาในเวลานี้

เยี่ยชิวเข้าใจสถานการณ์

ลีจองฮีอธิบายแผนการสมรู้ร่วมคิดทั้งหมด โดยรู้ว่าเขามีความผิดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น เขาไม่สนใจว่าเขาจะยั่วยุสวีจื้อหมิงหรือไม่ เขาสนใจแค่ช่วยชีวิตลียองฮันเท่านั้น

เยี่ยชิวเข้าใจว่า ถ้าสวีจื้อหมิงไม่สาบาน แม้ว่าลีจองฮีเสียชีวิต เขาจะไม่เปิดเผยวิธีปลุกผู้อาวุโสสวีขึ้นมา

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้

เยี่ยชิวก็พูดว่า “ลุงสวี เพื่อเห็นแก่ผู้อาวุโสสวี คุณควรสาบาน!”

สวีจื้อหมิงหายใจลึกๆ จากนั้นยกกำปั้นขวาขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันสาบาน หากฉันรังแกลียองฮัน ฉันจะถูกฟ้าผ่าและไม่ตายดี”

“ลีจองฮี ตอนนี้คุณพอใจแล้วหรือยัง?”

ลีจองฮียิ้ม “ในเมื่อคุณสวีได้สาบานแล้ว ฉันจะทำตามสัญญาและปลุกผู้อาวุโสสวีให้ตื่น”

“พวกคุณตามฉันมา”

หลังจากพูดแบบนี้ ลีจองฮีก็ออกจากห้องสมุดพร้อมกับภาพวาด และพาทุกคนไปที่ห้องนอนของผู้อาวุโสสวี

ลีจองฮียืนอยู่หน้าเตียงของผู้อาวุโสสวี หยิบไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า

“คุณกำลังจะทำอะไร?”

ใบหน้าของสวีจื้อหมิงเปลี่ยนไป และเขาก็ตะโกนเสียงดัง

“คุณสวี คุณไม่จำเป็นต้องกังวล ฉันจะไม่ทำร้ายผู้อาวุโสสวี ฉันแค่ต้องเผาภาพวาดนี้ เมื่อภาพวาดถูกเผา ผู้อาวุโสสวีจะตื่นขึ้นมา”

หลังจากพูดแบบนี้ ลีจองฮีก็จุดไฟภาพวาดในมือ

ในไม่ช้า ภาพวาดก็กลายเป็นเถ้าถ่าน