บทที่ 862 คนร้ายนั้นมักจะมีจุดจบที่ไม่ดี

ตอนดึก

ค่ำคืนที่มืดสงบ

บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหนาวเย็น

ภายในวิลล่าหลังนึ่ง

จางจื้อหาว กำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังในห้องนั่งเล่น ดื่มไวน์แดงอยู่สบาย ๆ ข้างหน้าเขามีโต๊ะกาแฟหินอ่อนอันหนึ่ง

ในเวลานี้ มีเงินวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ รวมๆแล้วมูลค่าห้าล้านดอลลาร์!

มีชายอีกสามคนนั่งยองๆ อยู่ข้างๆโต๊ะกาแฟ มองดูเงินสดบนโต๊ะ ดวงตาของพวกเขามีแสงประกาย

หนึ่งในนั้นคือคนขับรถผมสีเหลืองที่ไปบ้านของตระกูลซวีกับจางจื้อหาวในตอนเช้า

“พี่หาวนี้เก่งจริงๆเลย เพียงแค่พี่ลงมือก็สามารถหาเงินได้เยอะขนาดนี้”

“ห้าล้านดอลลาร์ ถ้าเปลี่ยนเป็นเงินหยวนก็หลายสิบล้านแล้ว ตระกูลซวีนี้รวยจริงๆเลย”

“หลายสิบล้านไม่ถือว่าอะไรเลย ซวีหยวนเจิ้งสัญญาว่าจะให้เงินเราห้าพันล้าน หลังจากได้รับเงินจำนวนนี้แล้วเราก็สามารถเพลิดเพลินกับการใช้ชีวิต พี่หาว พี่ว่ามช่ไหม?”

ชายหัวโล้นสวมเสื้อลายดอกไม้ถามด้วยรอยยิ้ม

บูม!

จางจื้อหาวเตะหัวโล้นแล้วดุด้วยรอยยิ้มว่า: "แกได้เงินแล้วจะไปหาผู้หญิงใช่ไหม?"

ชายหัวโล้นหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "พี่หาวนี้รู้ทันจริงๆเลย"

เพื่อนรวมแก๊งที่อยู่ข้างๆ หัวเราะแล้วพูดว่า “ตั้งแต่มาถึงเข้าเกาหลี พี่ฮวายังไม่เคยออกไปหาสาวเลย อดมาตั้งนาน ไม่รู้ว่าอันนั้นของพี่ฮวายังใช้งานได้อยู่หรือเปล่า?”

“พี่ฮวาหรือว่าคุณเปลี่ยนรสนิยมดูไหม? ผู้ชายเกาหลีก็หล่ออยู่นะ อย่างจินชางซูอยู่ด้านบน”

ชายหัวโล้นจ้องมองพี่น้องสองคนนั้น: "ไปไกลๆ!"

จางจื้อหาว ดุชายหัวโล้นว่า "สักว่าแกจะตายอยู่บนตัวผู้หญิงแน่"

ชายหัวโล้นไม่ได้สนใจ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ว่ากันว่าการตายในภายใต้ดอกโบตั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องสง่างาม ตายบนตัวผู้หญิงก็ยังดีกว่าต้องตายข้างถนน

"คุณพูดอะไรนะ!"

จู่ๆ จางจื้อหาว ก็ลุกขึ้นยืนและตบหน้าหัวโล้น

เพี้ยะ!

หัวโล้นเอามือปิดหน้าและมองไปที่จางจื้อหาวด้วยความกลัว: "พี่หาว..."

เมื่อเพื่อนในกลุ่มอีกสองคนเห็นว่าหัวหน้าโกรธ พวกเขาก็ก้มหน้าลงและไม่กล้าพูดอะไร

“เมื่อก่อนฉันเคยบอกไปแล้วว่าทำงานด้านนี้ แม้ว่าเราจะเสี่ยงตายอยู่ตลอดเวลา แต่ก็อย่าเอาคำว่าตายไว้ข้างปาก มันโชคร้าย!”

จางจื้อหาว ตำหนิหัวโล้น: "แกจำไว้นะว่า ต่อไปนี้อย่าพูดคำว่าตายอีก โดยเฉพาะที่บอกว่าตายข้างถนน ต่อไปนี้อย่าพูดอีก"

“ถ้าให้ฉันได้ยินฉันจะฉีกปากแกแน่”

หัวโล้นขอโทษด้วยเสียงต่ำ: "พี่หาว ฉันขอโทษ! เมื่อกี้ฉันพูดผิดเอง ไม่ต้องกังวล ต่อไปหนี้ฉันจะไม่พูดอะไรที่โชคร้ายแบบนี้อีก"

“อืม” จางจื้อหาวตอบอืมไปคำหนึ่ง เสียงของเขาเบาลงอีกครั้ง และพูดว่า: "ฉันรู้ว่าแกชอบผู้หญิง การมาถึงเกาหลีครั้งนี้ เราวางแผนที่จะปล้นสุสานก่อน จากนั้นจึงลักพาตัวจินชางซู ไม่ใช่แค่แกที่อดมานานแล้ว พี่น้องทุกคนก็อดมานานแล้ว”

“เอานี้นะ เมื่อฉันได้รับเงินจากซวีหยวนเจิ้งแล้ว ฉันจะพาทุกคนออกไปสนุกสนานกัน”

“เราจะไม่หาสาวที่ธรรมดาพวกนั้น ฉันจะพาพวกแกไปหาเกิร์ลกรุ๊ป

“สาวๆ ในเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีนั้น หุ่นแต่ละคนนั้นยอดเยี่ยมกันมาก จะทำให้พวกแกสนุกอย่างแน่นอน”

ทันใดนั้น รอยยิ้มลามกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายทั้งสาม

จางจื้อหาว นั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง และจิบไวน์

“พี่หาว ซวีหยวนเจิ้งรวยขนาดนั้น จ่ายเงินห้าพันล้านเราในสามงวด เขาไม่ได้กำลังเล่นกลกับเราใช่ไหม ” หัวโล้นถาม

จางจื้อหาวส่ายหัวแล้วพูดว่า "คงไม่"

"ฉันเคยได้พบกับคนรวยมามากมายและได้ลักพาตัวนักธุรกิจมาหลายคน แต่ ซวีหยวนเจิ้งนั้นแตกต่างจากพวกเขา"

“ซวีหยวนเจิ้งเป็นใจกว้างและน่าเชื่อถือมาก เงินห้าพันล้านเป็นเพียงเศษสตางค์สำหรับเขา เขาจะไม่เล่นกลอะไรกับเรา”