บทที่ 883 ดาบจักรพรรดิเผยออกมาแล้ว!

“ถ้าคุณไม่ทำลายเทพแม่มด คุณจะไม่มีวันได้มันคืน!”

เยี่ยชิวหนักแน่นด้วยคำพูด

ท่าทีที่มั่นคง

ถังเฟยกังวลมากและพูด "ถ้าความแข็งแกร่งของเทพแม่มดฟื้นคืนแล้ว จะไม่มีใครสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาที่นี่"

“ปล่อยให้แม่มดเป็นหน้าที่ของฉัน” เยี่ยชิวกล่าว

ถังเฟยเหลือบมองเยี่ยชิวแล้วถามว่า "คุณแน่ใจเหรอ?"

“ฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันจะลองดู” เยี่ยชิวกล่าว

ถังเฟยยังคงรู้สึกว่ามันเสี่ยงมากเกินไปแล้วพูด งัั้นเอาแบบนี้ไหม เราถอนตัวออกจากดินแดนแม้วก่อน จากนั้นฉันจะขอให้เทพทหารระดมกองทัพมาสนับสนุนเรา"

ฉีหลินเห็นด้วยกับความคิดเห็นของถังเฟยและกล่าว "นี่คือสิ่งที่ปลอดภัยที่สุดที่สามารถทำได้ เยี่ยชิวเราจะถอนตัวไปยังดินแดนแม้ว จากนั้นคุณสามารถระดมกองทักเทพทหาร 100,000 คนเพื่อสนับสนุนเรา"

“ฉันไม่เชื่อว่าเทพแม่มดสามารถหยุดกองทัพทหารนับพันได้ด้วยตัวเอง”

“เยี่ยชิว ถอยกันเถอะ!”

“เราไม่สามารถหนีได้” เยี่ยชิวกล่าว “อย่าลืมว่า ยังไม่พบศพไท้เจี่ยน”

“คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าศพไท้เจี่ยนตกไปอยู่ในมือของเทพแม่มด?”

ใบหน้าของฉีหลินแข็งทื่อ

เทพแม่มดและเทพทหารเป็นศัตรูกัน เมื่อร่างไท้เจี่ยนตกไปอยู่ในมือของเทพแม่มดก็จะถูกหยาม

“นอกจากนี้ลัทธิแม่มด และหลงเหมินก็มาถึงดินแดนแม้วด้วย เราไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนหรือเจออะไรบ้าง การถอยในเวลานี้เท่ากับว่าเป็นการละทิ้งพวกเขา”

“ถ้าพวกเขาตายในดินแดนแม้ว ฉันจะบอกกับศิษย์ของหลงเหมินฟังได้อย่างไร ฉันจะมีชีวิตเพื่อให้ไท้เจี่ยนที่ได้รับความวางใจได้อย่างไร”

ฉีหลินเงียบ

“มากไปกว่านั้นคือ ไท้เจี่ยนเสียชีวิตในสนามรบ กำลังใจของหลงเหมินก็ลดลงมาก ถ้าเราจะถอยในเวลานี้และลัทธิเทพแม่มดรู้ที่อยู่ของเรา พวกเขาจะไล่ล่าเพื่อเอาชนะและทุบตีเราเหมือนสุนัขแน่นอน บางทีพวกเขาอาจจะ ใช้โอกาสนี้ในการโจมตีอย่างยิ่งใหญ่”

“เมื่อถึงเวลา หลงเหมินจะต้องประสบกับหายนะ”

เยี่ยชิวกล่าว: "ดังนั้น มีเพียงทางเดียวสำหรับเรา คือการไปต่อเท่านั้น แทนที่จะถอย"

“สำหรับเทพแม่มด คุณไม่จำเป็นต้องกังวลไป ปรมาจารย์ที่มีฝีมือสูงฉันก็เคยสังหารมาแล้ว”

“เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันสังหารเทพแห่งการต่อสู้ต้าตงที่สามไปแล้ว”

อะไรกัน!

เยี่ยชิวสังหารเทพแห่งการต่อสู้อันดับที่สามในรายชื่อพระเจ้าเลย?

ถังเฟยและคนอื่น ๆ ตกตะลึง

เยี่ยชิวไม่ได้บอกพวกเขา ว่าที่จริงการสังการเทพแห่งการต่อสู้ที่สามใช้ดาบเป็นหลัก เหตุผลที่เขาพูดแบบนี้เพราะเขาไม่ต้องการให้ถังเฟยและคนอื่น ถอยเพียงเพราะกลัวเทพเจ้าแม่มด

“เยี่ยชิว บอกฉันหน่อยว่าระดับพลังยุทธ์ในตอนนี้ของคุณแข็งแกร่งแค่ไหน?” ถังเฟยถามอย่างสงสัย

เยี่ยชิวตอบ "ฉันไม่รู้เท่าไหร่ แต่ควรเป็นหนึ่งในห้าอันดับแรกในรายชื่อศักดิ์สิทธิ์!”

โอ ——

ทุกคนต่างตะลึง

เยี่ยชิวกล่าว "เทพแม่มดเริ่มหมกมุ่นกับการฝึกศิลปะการต่อสู้เมื่อหลายปีก่อน แม้ว่าเขาจะฟื้นฟูการฝึกฝนพลังของเขาในตอนนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว"

“ถ้าเทพแม่มดสังหารไท้เจี่ยนจริงๆ ด้วยความแข็งแกร่งของไท้เจี่ยน เทพแม่มดจะต้องเห็นดีกันอย่างแน่นอน”

“ฉันสามารถต่อสู้กับเทพแม่มดได้”

ฉีหลินตามไปแล้วกล่าว "เยี่ยชิวพูดถูก เราถอยไม่ได้ มีเพียงการเอาชนะลัทธิเทพแม่มดเท่านั้นที่เราจะสามารถฟื้นกำลังใจของหลงเหมินได้"

ถังเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับเยี่ยชิว "เทพทหารบอกฉันก่อนที่จะมาที่นี่ ว่าหลังจากมาถึงดินแดนแม้ว ทุกอย่างจะอยู่ภายใต้คำสั่งของคุณ"

“ในเมื่อคุณตกลงที่จะก้าวไปข้างหน้า ฉันเลยทำได้แค่ไปกับคุณเท่านั้น”

“อย่างไรก็ตาม ฉันพาคนมาน้อยไป นอกจากเทพแม่มดแล้ว ลัทธิเทพแม่มดก็อาจมีปรมาจารย์คนอื่น ๆ และสาวกหลายคนของลัทธิเทพแม่มดด้วย เพื่อความปลอดภัย เรายังต้องนำกำลังเสริมมาอีก "

“หลงเยี่ย รีบพาคนกลุ่มหนึ่งไปหาสถานที่ที่สามารถเรียกเทพทหารทันที และขอให้เทพทหารระดมกองทัพมาช่วยเหลือเรา”

"โอเค!" หลงเยี่ยรับคำสั่งและรีบออกไปพร้อมกับทหารกลุ่มหนึ่ง

หลังจากที่หลงเยี่ยเดินไป เยี่ยชิวก็ถามฉีหลิน "จากตรงนี้ใช้เวลานานแค่ไหนจึงจะไปถึงสำนักงานใหญ่ของลัทธิแม่มด?"

ฉีหลินกล่าว “มากที่สุดสี่สิบนาที”

เยี่ยชิวกล่าว "อย่าชักช้า เราจะออกเดินทางทันที"

ขณะนี้ยังคงเดินหน้าต่อไป

สิบห้านาทีต่อมา