บทที่ 893 สังการเทพแม่มด（3）

เทพแม่มดเหลือบมองศพของศิษย์ทั้งสามที่ตายไปในสนาม จากนั้นจึงมองไปที่สาวกหลงเหมินหลายพันคน และสุดท้ายสายตาก็ไปตกลงที่เยี่ยชิว

"ดี ดีมาก!"

“ฆ่าศิษย์ของฉัน สังหารสาวกลัทธิฉัน วันนี้พวกแกจะไม่มีใครที่มีชีวิตได้เดินออกจากดินดนแม้ว”

“พวกแกสมควรตายกันทั้งนั้น!”

ฟู่——

หลังจากที่เสียงของเทพแม่มดดังขึ้น เขาก็รีบพุ่งไปหาเยี่ยชิว

เยี่ยชิวได้เตรียมพร้อมไว้แล้ว หันหลังกลับและวิ่งออกไปในระยะไกลก่อน

เขาไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเทพแม่มดในตอนนี้

ด้วยความโกรธ เทพแม่มดจึงเพิ่มความเร็วมากขึ้น เมื่อเขากำลังจะตามทีนเยี่ยชิว ทันใดนั้น เขาก็กระโดดขึ้นแล้วกระทืบลงไปในอากาศ

รวดเร็วและรุนแรงมาก

สีหน้าของเยี่ยชิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาใช้ยันต์สายฟ้าอย่างรวดเร็ว กระโดดออกมา และหลีกเลี่ยงการโจมตีของเทพแม่มดได้อย่างฉิวเฉียด

"บูม!"

เทพแม่มดเหยียบลงไปบนพื้น

คลิ๊ก...

คลิ๊ก...

รอยแตกปรากฏบนพื้นดิน แผ่ขยายไปทุกทิศทุกทาง มีความยี่สิบหรือสามสิบอมตร ยาวไปจนถึงตรงกน้าถังเฟยและคนอื่นๆ

“ช่างแข็งแกร่งหรือเกิน” การแสดงออกของถังเฟยเปลี่ยนไป

ฉีหลิน กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า "นี่ไม่ใช่พลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของเทพแม่มด หากเขาโจมตีอย่างสุดกำลังเยี่ยชิวจะไม่สามารถต้านทานไว้ได้"

"เราควรทำอย่างไรดี?" เจ้าหู่ถาม: "เพื่อนเยี่ยชิว เพิ่งจะได้ก่อตั้งเป็นผู้นำ จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาไม่ได้!"

หานหลงกล่าวว่า: "เราต้องหาวิธีช่วยหัวหหน้า"

ในเวลานี้ หลงเยี่ยได้กลับมาพร้อมกับนักรบสองสามคน

“เหล่าถัง ฉันได้ติดต่อกับเทพเจ้าสงครามแล้ว เขาจะจัดกองทัพเพื่อมาสนับสนุนเรา” หลงเยี่ยกล่าว

“ลัทธิเทพแม่มดเกือบจะถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว จะมีกองทัพมาสนับสนุนหรือไม่นั้นไมม่ได้สำคัญแล้ว ปัญหาตอนนี้คือเทพแม่มด” ถังเฟยกล่าวว่า “เทพแม่มดเป็นเอันดับสองในอันดับเทพ หากเราไม่สามารถหยุดเขาได้ ไม่เพียงแต่เยี่ยชิวเท่านั้นที่จะประสบปัญหา แม้แต่เราก็อาจไม่มีชีวิตออกจากที่นั้ได้”

หลงเยี่ยมองดูและเห็นว่าเทพแม่มดกำลังไล่ล่าเยี่ยชิวอยู่ และเขาก็พูดว่า "เราไปช่วยเยี่ยชิวกันเถอะ"

“คุณมีวิธีอะไร” ถังเฟยถาม

หลงเยี่ยกล่าวว่า: "ฉันถนัดการยิงเท่านั้น"

ถังเฟยกล่าวต่อ: "สำหรับปรมาจารย์ในระดับเทพแม่มดแล้วกระสุนอาจไม่สามารถทำร้ายเขาได้"

หลงเยี่ยยิ้มและพูดว่า "เหล่าถัง เรามีกระสุนที่สร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ คุณลืมไปแล้วเหรอ?"

ถังเฟยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นตบหัวตัวเองแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ฉันนี้สับสนไปแล้วจริงๆ ฉันลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ไปได้ไงหลงเยี่ยโปรดเตรียมการอย่างรวดเร็วและหาโอกาสช่วยเยี่ยชิว"

"ได้"

หลงเยี่ยตอบสนองและมองหาตำแหน่งสไนเปอร์ทันที จากนั้น เขาก็หยิบกล่องกระสุนสไนเปอร์พิเศษออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขา

กระสุนแต่ละนัดมีความยาว 4-5 เซนติเมตร และได้ทำจากแก้วชนิดพิเศษ มันแวววาวจนดูเหมือนกับงานศิลปะ

หลงเยี่ยใส่กระสุนเข้าไปในแม็กกาซีนและตั้งปืนไรเฟิลขึ้น

…

เยี่ยชิว วิ่งหนีอยู่ตลอดเวลาและไม่ได้ต่อสู้โดยตรงกับเทพแม่มด

เทพแม่มดไล่ตามเขาอยู่ข้างหลัง ติดตามเขาราวกับเงา

“ไอ่หนู แกหนีไม่พ้นเหรอ”

เทพแม่มดยกฝ่ามือแห้งเหี่ยวขึ้นแล้วตบออกไป

“ไอ่แก่นี้เคลื่อนไหวเร็วมาก” เยี่ยชิวรีบเปลี่ยนทิศทางและมุ่งหน้าไปยังหน้าผาอีกครั้ง

เพี้ยะ!

เทพแม่มดโจมตีไม่โดน และรู้สึกโกรธเล็กน้อย

“ไอ้สารเลว เก่งจริงแกก็หยุดสิ” เทพแม่มดคำราม

เยี่ยชิว พูดในขณะวิ่งอยู่ว่า: "ไอ่แก่ แกจะฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ เก่งจริงก็ไล่ตามฉันให้ทันสิ?"

ฟู่!

เทพแม่มดยังคงไล่ติดตามเยี่ยชิวต่อไป

เยี่ยชิว ใช้ยันต์สายฟ้าจนถึงสุดขีด แม้ว่าเทพแม่มดจะมีพลังยุทธ์ที่สูงมาก แต่ก็ยังสามารถสร้างระยะห่างได้อยู่เล็กน้อย