บทที่ 896 สังหารเทพแม่มด (6)

เยี่ยชิว ถือดาบจักรพรรดิและเดินไปทางเทพแม่มด

ตอนที่เขาอยู่ห่างจากเทพแม่มดเพียงสิบเมตร เยี่ยชิวก็หยุดและชี้ดาบไปที่เทพแม่มด และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "ไอ่แก่ วันนี้ฉันจะบดขยี้กระดูกแก"

เทพแม่มดตะคอกอย่างเย็นชาว่า: "ใกล้ตายอยู่แล้ว ยังกล้าที่จะพูดอะไรที่ไร้ยางอายอีก ฉันจะสมปรารถนาแกเอง"

บูม!

เทพแม่มดลงมือแล้ว

ลงมือด้วยไพ่ตาย

ทันทีที่ทั้งสองคนต่อสู้กัน เยี่ยชิวก็ถูกกระแทกออกไป

ปัง

เยี่ยชิว บินออกไปและอาเจียนเป็นเลือด

เทพแม่มดไม่ได้โกหกเขา โดยไม่ให้โอกาสเยี่ยชิวได้หายใจ และลงมือด้วยไพ่ตายบ่อยครั้ง

แม้ว่าเยี่ยชิว จะมีไพ่ตายมากมาย แต่ช่องว่างพลังยุทธ์ระหว่างคนทั้งสองนั้นแตกต่างกันมากเกินไป และเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทพแม่มดเลย

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของเทพแม่มด เขาทำได้เพียงถูกโจมตีเท่านั้น

ในเวลาเพียงชั่วครู่ ร่างกายของเยี่ยชิว ก็ปกคลุมไปด้วยเลือดสีทองอ่อน

"บูม!"

เทพแม่มดตบเยี่ยชิวด้วยฝ่ามือของเขาจากอากาศ

เยี่ยชิวหลบไม่ทัน บนไหล่ของเขาก็โดนตบไปครั้งนึง โชคดีที่ร่างกายของเขาแข็งแกร่งมาก ไม่เช่นนั้น ฝ่ามือฝ่าเดรยวของเทพแม่มดก็คงตบร่างกายของเขาใก้แตกสลายไปแล้ว

เยี่ยชิว บินออกไปและล้มลงกับพื้น เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะลุกขึ้นได้

ปวดหนักไปทั้งตัว

เลือดพุ่งพล่านอยู่ในหน้าอก

เทพแม่มดก้มหลังลงและเข้าหาเยี่ยชิวทีละก้าว ขณะที่เขาเดิน เขาก็กล่าวว่า: "การเป็นศัตรูกับฉันจะนำไปสู่ความตายเท่านั้น"

“แกอ่อนแอเกินไป ฉันจะบดขยี้แกให้ตายนั้นยังง่ายกว่าที่จะขยี้มดสักอีก”

“หยุดดิ้นรนได้แล้ว ให้ฉันส่งแกลงนรกเถอะ!”

“การฆ่าแกนั้นไม่ต่างจากการฆ่าไก่หรือสุนัขใดๆเลย”

“เป็นเกียรติของแกที่ได้ตายในมือของฉัน!”

เยี่ยชิว ตะโกนว่า: "ไอ่แกบื้อ อย่าทำตัวสูงต่อหน้าฉัน ในสายตาของฉัน แกไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย"

ไม่การแสดงออกบนใบหน้าของเทพแม่มด และเขาก็พูดอย่างเฉยเมยว่า: "เป็นแค่มด ยังกล้าที่จะมาแข่งกับฉัน สมกว่าตายสักจริงๆ"

“แต่เดิม ด้วยความสามารถและอายุของแก แกจะมีอนาคตที่สดใส ใครบอกให้แกเข้าร่วมหลงเหมินและกลายเป็นศัตรูของฉันล่ะ?”

“ในโลกนี้ใครก็ตามที่เป็นศัตรูของฉัน จะต้องจบลงอย่างเลวร้าย”

“เฉาหยวนนั้นเป็นตัวอย่าง”

“แก ก็กำลังจะไปตามเฉาหยวน!”

แม้ว่าเทพแม่มดจะแก่มากแล้ว แต่เมื่อเขาพูดเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยพลัง และเขาก็ดูไม่เหมือนชายอายุร้อยปีเลย

เขามองเยี่ยชิวราวกับว่าเขากำลังมองมด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

“ไอ่แก่...”

ก่อนที่ เยี่ยชิวจะพูดจบ เทพแม่มดก็ก้าวมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว

ชิ้ง!

เยี่ยชิว ใช้ดาบฟันออกไป

เทพแม่มดไม่ได้หลบ เขาเหยียดนิ้วกระดูกออกแล้วสะบัดขอบดาบ

"ติ้ง!"

มีเสียงดังปัง

ดาบจักรพรรดิบินออกจากมือของเยี่ยชิว ทันที และพลังมหาศาลก็เข้าทำลายที่มือของเยี่ยชิว

เยี่ยชิว รู้สึกว่าแขนของเขาชาไปหมด

เทพแม่มด ตามด้วยการฟาดฝ่ามือ และเยี่ยชิวก็ถูกกระแทกออกไปอีกครั้ง

ถังเฟย และคนอื่น ๆ จ้องมองไปที่สนามรบด้วยหัวใจที่จุกอยู่ในลำคอ โดยกลัวว่าเทพแม่มดจะลงมือต่อเยี่ยชิวอย่างหนักแล้วสังการเยี่ยชิว

โดยคาดไม่ถึงว่า ในขณะนั้นเองเทพแม่มดก็หยุดลง

เทพแม่มดกล่าวว่า: "ฉันได้ยินมาว่าตราบที่ได้ครองโทเค็นผู้นำหลงเหมินไว้ ก็สามารถครองหลงเหมินและออกคำสั่งต่อสาวกหลงเหมินได้ ใช่ไหม?"

“ไอ่หนู มอบโทเค็นผู้นำหลงเหมินออกมา”

“ตราบใดที่แกส่งมอบโทเค็นผู้นำหลงเหมินออกมา ฉันจะไว้ศพของแกไว้ก็ได้!”

เยี่ยชิว เยาะเย้ย "ไอ่แก่ ฝันไปเถออะ แม้ว่าฉันตาย ฉันก็ไม่มีวันส่งมอบโทเค็นผู้นำหลงเหมินให้แกหรอก"