บทที่ 908 เกิดเรื่องแล้ว

หนึ่งคืนผ่านไป

วันที่สอง

ท้องฟ้าครึ้มมีเมฆมาก

ตามเวลาที่อาจารย์ฉางเหม่ยเลือกไว้ พิธีอำลาเฉาหยวนได้จัดขึ้นตรงเวลาตอนบ่ายสามโมง

เวลาบ่ายสองโมงครึ่ง

สาวกหลงเหมินสี่แสนกว่าคน และแขกสามร้อยกว่าคนมารวมตัวกันที่สนามจัตุรัส

เมื่อเยี่ยชิวต่อสู้กับเทพแม่มดในวันนั้น สนามจัตุรัสได้รับความเสียหายหนัก ฉีหลินให้ผู้คนสร้างสนามจัตุรัสขึ้นใหม่

ที่ด้านล่างของหน้าผามีการสร้างห้องไว้ทุกข์

กลางห้องไว้ทุกข์มีโลงศพสีเข้มเฉาหยวน สวมชุดชิงยี่ด้วยสีหน้าสงบสุขนอนอยู่ในโลงศพล้อมรอบด้วยดอกไม้สดสีเขียว

ซูเสี่ยว และเฉาชิงเฉิง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดาและผ้าพันคอไว้ทุกข์ คุกเข่าต่อหน้าโลงศพและเผาเงินกระดาษ

เยี่ยชิว ชิงหลง ฉีหลิน ฮั่นหลง เจ้าหู่ และผู้อาวุโสจากสถานที่ต่างๆในหลงเหมินสวมชุดสีขาวและยืนอยู่ทั้งสองข้างของโลงศพ

บ่ายสองสี่สิบนาที

“อามิตะภา!” จู่ๆ ก็มีเสียงนามพระพุทธเจ้าดังขึ้นนอกห้องไว้ทุกข์

เยี่ยชิวเดินออกจากห้องไว้ทุกข์อย่างรวดเร็วและเห็นปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ยืนอยู่ข้างนอก

“สวัสดีอาจารย์”

เยี่ยชิวทักทายอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันเขาเห็นว่าปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ตัวและเสื้อของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นเปื้อนไปด้วยโคลน เขาอดไม่ได้ที่จะถาม "ท่านอาจารย์ ท่านคงไมได้เดินมาใช่ไหม?"

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม "ใช่ ตั้งแต่ที่ฉันรู้เกี่ยวกับการเสียชีวิตของไท้เจี่ยนฉันก็ออกจากวัดเทียนหลงและเดินทางมาที่นี่ ดีนะฉันไม่สาย"

ในใจของเยี่ยชิวซาบซึ้ง

วัดเทียนหลงอยู่ห่างจากที่นี่หลายพันไมล์ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ เดินมาจนถึงที่นี่ซึ่งเป็นความรักที่ลึกซึ้งจริงๆ

“อาจารย์ ตามผมมา”

เยี่ยชิวพาปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ ไปสู่ที่นั่งแขกในแถวแรก และขอให้ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ นั่งลงข้างๆถังเฟย

“ผู้เฒ่าถัง ช่วยฉันรับแขกหน่อย” เยี่ยชิวบอก

ถังเฟยพยักหน้า

ปรมาจารย์ตู้เอ้อร์ยิ้มและพูดว่า "เยี่ยชิว ทำงานของคุณไป ไม่ต้องห่วงฉัน"

"อืม" เยี่ยชิวมองถังเฟย

ถังเฟยเข้าใจแล้ว เยี่ยชิวกำลังถามเขาว่าเทพทหารจะมาหรือเปล่า?

ถังเฟยกล่าว "ฉันยังคงไม่ได้รับคำตอบเลย"

“ฉันเข้าใจ” เย่ชิวหันกลับมาและเตรียมที่จะกลับไปที่ห้องไว้ทุกข์ ในตอนนี้ เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าและร่อนลงใกล้สนามจัตุรัส

ในไม่ช้า ชายชราคนหนึ่งบนรถเข็นก็ถูกเจ้าหน้าที่ผลักออกมา

ชายชราสวมเสื้อคลุมทหารและมีใบหน้าที่จริงจัง ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเกรง

การปรากฏตัวของชายชราทำให้แขกที่มาร่วมงานตกใจ

“โอ้พระเจ้า นี่คือเทพทหาร!”

“มองไม่ผิดใช่ไหม? เขาเป็นเทพทหารจริงๆเหรอ?”

“คาดไม่ถึงเลย การตายของไท้เจี่ยน จะทำให้ผู้บัญชาการสุงสุดออกมาแสดงตัว”

“ฉันได้ยินมาว่าไท้เจี่ยนกับเทพทหารเป็นคนสนิทกัน ข่าวลือนี้คงเป็นเรื่องจริงสินะ”

“รีบหาที่นั่งให้เทพทหารเร็ว”

"……"

แม้ว่าหัวหน้าระดับสูงและนักธุรกิจจะรู้จักชื่อเสียงของเทพทหาร มานานแล้ว แต่เนื่องจากสถานะของพวกเขา พวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้พบกับเทพทหารในชีวิตจริง

เทพทหารมาถึงแล้ว และเยี่ยชิวก็นำทูตนหลายคนจากหลงเหมินมาต้อนรับเขา

“สวัสดีครับหัวหน้า!”

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้าและจับมือกับเทพทหาร

“ฉันมีธุระบางอย่างเลยมาช้า ฉันเลยเพิ่งมา ไม่สายไปใช่ไหม?” เทพทหารถาม

เยี่ยชิวกล่าว "ยังไม่สายเกินไป"

“เฉาหยวนล่ะ? พาฉันไปพบเขาหน่อย” เทพทหารกล่าว

เยี่ยชิวพาเทพทหารไปที่ห้องไว้ทุกข์

เทพทหารมองไปที่เฉาหยวนที่นอนอยู่ในโลงศพ โดยมีความโศกเศร้าบนใบหน้าของเขา และถอนหายใจด้วยเสียงต่ำ "น่าเสียดายจริงๆ"