บทที่ 92 บ้านแตกสาแหรกขาด (หลัง)

"ไล่ผมออกเหรอ?" กัวต้านู่ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างเร่งรีบ "ผู้อำนวยการ คุณเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า? คุณจะไล่ผมออกทำไม?"

"ถ้าไม่อยากให้ใครรับรู้ นายก็ไม่ควรทำ เหล่ากัวอ่า สิ่งที่นายทำลงไป ทุกคนในคณะเขารู้กันหมดแล้ว"

กัวต้านู่โกรธมากและยิ่งสับสน "ผู้อำนวยการครับ ผมทำอะไร?"

"เหล่ากัว บางสิ่งถ้าอธิบายไปหมดมันก็ไม่มีความหมาย"

กัวต้านู่ตะโกนด้วยความโกรธ "ผู้อำนวยการ คุณต้องอธิบายให้ผมฟังให้ชัดเจน ผมทำงานอย่างหนักในโรงพยาบาลมาหลายปีแล้ว แม้ว่าผมจะไม่มีผลงานอะไรมากนักแต่ก็ถือว่าทำงานได้ไม่เลว ทำไมผมต้องถูกไล่ออก"

เยี่ยชิวได้ยินชัดเจนจากด้านข้าง และรู้สึกประหลาดใจมาก โรงพยาบาลต้องการไล่กัวต้านู่เหรอ มันไม่กะทันหันเกินไปหน่อยรึไง?

"กัวต้านู่ ในเมื่อนายยืนกรานที่จะถามมัน ฉันจะบอกนายตรง ๆ ก็ได้!" ผู้อำนวยการกล่าวว่า "นายได้รับซองใต้โต๊ะจากคนไข้ตั้งแต่วันแรกที่เข้าโรงพยาบาล สำหรับเรื่องนี้ โรงพยาบาลยังมองข้ามมันไปเพื่อเห็นแก่ตัวตนของนาย แต่ใครจะรู้ว่านายไม่หลาบจำ พอได้เป็นรองผู้อำนวยการ นายกลับทำหนักขึ้นไปอีก"

"ตามรายงานจากผู้ที่ไม่เปิดเผยตัวตน ในช่วงสองปีที่ผ่านมา นายได้รับเงินใต้โต๊ะมากกว่าสี่ล้านหยวน รวมถึงบุหรี่ ไวน์ และนาฬิกาชื่อดังนับไม่ถ้วน"

เหงื่อเย็นไหลออกมาบนหน้าผากของกัวต้านู่ และเขาพูดอย่างกังวล "ผู้อำนวยการครับ อย่าเชื่อสิ่งที่คนอื่นพูดสิ มันเป็นการใส่ร้ายทั้งนั้น"

"ฉันรู้ว่านายต้องพูดแบบนี้ นอกจากเรื่องการรับเงินใต้โต๊ะแล้ว ยังมีปัญหาใหญ่กับการวางตัวของนายอีกด้วย เรารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนายกับหัวหน้าพยาบาลแผนกอายุรศาสตร์"

ตู้ม!

จิตใจของกัวต้านู่ว่างเปล่า ราวกับว่าเขาถูกฟ้าผ่า

เขาไม่เข้าใจว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหัวหน้าพยาบาลแผนกอายุรศาสตร์นั้นเป็นความลับขนาดนั้น โรงพยาบาลรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

"เหล่ากัว ฉันไม่ได้จะว่านายหรอกนะ แต่นายมันไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ หัวหน้าพยาบาลแผนกอายุรศาสตร์ถึงกับทำแท้งลูกสองครั้งเพื่อนายด้วยซ้ำ ในตอนนี้ นายมันเป็นผู้ชายที่เลวจริง ๆ"

"ผู้อำนวยการ แม้ว่านิสัยของผมจะมีปัญหา แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่เพียงพอที่จะไล่ผมออกไม่ใช่เหรอ? ผมไม่เป็นรองผู้อำนวยการก็ได้ แต่ให้ผมอยู่ที่นี่ต่อได้ไหม?"

"เหล่ากัว ทำไมนายไม่เข้าใจอีก? ฉันเป็นแค่ผู้อำนวยการ สูงกว่านายเพียงครึ่งเดียว ฉันจะมีคุณสมบัติพอที่จะไล่นายออกได้ยังไง? เป็นคนที่ตำแหน่งสูงกว่าฉันที่ต้องการไล่นายออก"

"ตำแหน่งสูงกว่า? คุณหมายถึงสำนักสาธารณสุขเหรอ?"

"ฉันเองไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่เมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว ฉันได้รับจดหมายรายงานลงมาจากข้างบน ทุกรายการในนั้นมุ่งตรงไปที่นาย และ... หลักฐานเป็นที่แน่ชัด"

ผู้อำนวยการกล่าวว่า "นอกเหนือจากปัญหารูปแบบการทำงานแล้ว นายยังมีปัญหาทางการเงินร้ายแรงอีกด้วย ในแง่ของการจัดการบุคลากรในโรงพยาบาล นายยังเล่นพรรคเล่นพวก และการเลือกที่รักมักที่ชัง ตอนนี้ผู้ระดับสูงได้เข้าควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไว้แล้ว"

"นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคนสนิทของนาย ซึ่งเป็นหัวหน้าพยาบาลแผนกอายุรศาสตร์ รายงานนายโดยใช้ชื่อจริงของนายโดยตรง"

"ว่าไงนะ?" กัวต้านู่แทบไม่เชื่อเลย และพูดว่า "ผมดีกับเธอมาก แล้วเธอจะรายงานผมทำไม?"

"เอาน่า นายทำให้เธอต้องทำแท้งถึงสองครั้งสองครา แล้วนายจะทำดีกับเธอยังไง อย่าลืมนะว่าเธอเองก็มีครอบครัวแล้ว"

"ผู้อำนวยการ มีวิธีไหนบ้างไหม... ผมขอร้องล่ะ..."

"เฮ้อ เหล่ากัว ดูแลตัวเองด้วย!"

ตื๊ด!

โทรศัพท์ถูกวางสาย

กัวต้านู่ตัวแข็งทื่อ และตกตะลึงไปชั่วขณะ

หลังจากการทำงานหนักมานานหลายทศวรรษ ในที่สุดเขาได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองผู้อำนวยการบริหารของโรงพยาบาลเจียงโจว โดยกุมอำนาจและเกียรติยศอันยิ่งใหญ่

นอกจากนี้ ผู้อำนวยการยังมีสุขภาพไม่ดี และต้องพักฟื้นตลอดทั้งปี โดยพื้นฐานแล้ว เขาจะเป็นผู้ตัดสินใจขั้นสุดท้ายในทุกเรื่องในโรงพยาบาล

ไม่นานมานี้ กัวต้านู่ได้ไปสอบถามถึงผู้อำนวยการเก่าของเขา ซึ่งผู้อำนวยการเก่าเปิดเผยว่า หากผู้อำนวยการเกษียณแล้ว ทางโรงพยาบาลจะแต่งตั้งกัวต้านู่เป็นผู้อำนวยการคนใหม่

ใครจะรู้ เขาถูกไล่ออกในเวลาเพียงเวลาไม่นาน และการทำงานหนักหลายทศวรรษนั้นไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง

ครู่หนึ่ง กัวต้านู่รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

ในเวลานี้ เสียงของเยี่ยชิวดังอยู่ข้าง ๆ เขา และเขาพูดด้วยรอยยิ้ม "รองผู้อำนวยการกัว ผมเพิ่งพูดอะไรไป? ผู้ที่ทำสิ่งไม่ยุติธรรมจะถูกลงโทษด้วยตัวเอง คนคนนี้ทำสิ่งเลวร้ายมากเกินไป และเขาจะถูกลงโทษไม่ช้าก็เร็ว"

กัวต้านู่กลับมารู้สึกตัวด้วยความโกรธอีกครั้ง ชี้ไปที่เยี่ยชิว ตะโกนด้วยความโกรธ "ฉันรู้ว่าแกคือคนที่รายงานฉัน ต้องเป็นแกแน่ ๆ ! ฉัน... ฉันจะจัดการแก!"